ยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง นิยาย บท 280

เขาขมวดคิ้วและมองคนรับใช้ของเขา " จั๋วจิ่วบอกเจ้าว่าราคาต่ำสุดที่ตระกูลเหยียนเสนอนั้นคือสองเท่าของราคาเดิมเช่นนั้นหรือ"

“ขอรับ” คนรับใช้พยักหน้า

ผู้อาวุโสสามพูด "นางบอกเจ้าอย่างไร เจ้าพูดอย่างละเอียดอีกสิ"

“ คุณหนูจิ่วบอกข้าว่า ราคาต่ำสุดที่ตระกูลเหยียนเสนอได้คือสองเท่าของราคาเดิม จะไม่มีราคาที่ต่ำกว่านี้อีกแล้ว และตระกูลเหยียนให้ราคานี้เพราะคึณหนูจิ่วเดิมพันชนะ พวกเขาจึงต้องยอมลดราคานี้ให้"

คนรับใช้สังเกตเห็นสีหน้าของผู้อาวุโสทุกคนแย่มาก ดังนั้นเขาจึงลังเลที่จะพูดต่อ

ผู้อาวุโสเจ็ด จั๋วอี้ พูดกับเขาว่า "พูดต่อเลย"

คนรับใช้จึงพูดต่อด้วยความกังวล "ไม่เช่นนั้น ความสัมพันธ์ที่ไม่ดีระหว่างทั้งสองตระกูลแย่ช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงห้าเท่าของราคาเดิมเลย ตระกูลเหยียนแทบจะไม่อยากขายยาให้ตระกูลจั๋ว ด้วยซ้ำ ดูจากตระกูลเหยียนขึ้นราคาครางนี้ เห็นได้ชัดว่า พวกเขากำลังจงใจสร้างปัญหากับตระกูลจั๋ว และใกล้จะถึงวันที่จัดการฝึกฝนประจำตระกูลแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ออก "

คนรับใช้เหลือบมองใบหน้าที่ซีดเซียวของผู้อาวุโสสามอย่างระมัดระวัง เสียงของเขาก็อ่อนลงมาก

“ดัง ดังนั้น... คุณหนูจิ่วบอกว่า ตระกูลเหยียนต้องการให้เราตัดสินใจโดยเร็วที่สุด หากเราคิดว่าเป็นไปได้ พวกเขาจะส่งวัสดุยามาให้ในเช้าวันพรุ่งนี้ หากเรารับไม่ได้ พวกเขาจะจัดยาให้กับตระกูลขุนนางอื่น ๆ "

ทันทีที่คนรับใช้พูดคำเหล่านี้ บรรยากาศในห้องโถงด้านหน้าทั้งหมดก็เคร่งขรึม

ไม่มีผู้อาวุโสพูดอะไร ในอดีต ผู้อาวุโสใหญ่ จั๋วหลานเป็นผู้ที่ตัดสินใจ พวกเขาแค่เสนอความคิดเห็นของตัว อธิบายเหุตผลที่พวกเขาคิดว่าควรตำเช่นนี้ จากนั้นผู้อาวุโสใหญ่ จั๋วหลานจะเป็นคนสุดท้ายที่ทำการตัดสินใจ

แต่คราวนี้ ผู้อาวุโสใหญ่ไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้อง เขาไม่มาประชุมกับพวกเขาเลย

ส่วนผู้อาวุโสท่านอื่น ๆ ก่อนหน้านี้พวกเขายังดีใจที่จั๋วหลานไม่อยู่ที่นี่ และพวกเขามีโอกาสทำการตัดสินใจสักที ตอนนี้พวกเขารู้สึกตัวเองทำผิด และบ่นว่า ทำไมจั๋วหลานไม่อยู่ที่นี่ หากจั๋วหลานอยู่ที่นี่ คงจะดีนะ เขาจะรู้วิธีชั่งน้ำหนักและตัดสินใจอย่างถูกต้อง

......

ในจวนของจั๋วซือหราน ห้องโถงด้านหน้าก็สว่างขึ้นเช่นกัน

“คุณหนูขอรับ พวกเขาจะยอมไหมขอรับ” ฉวนคูนนำชามาให้จั๋วซือหราน เนื่องจากเป็นเวลาดึกแล้ว และเขากลัวว่านางจะนอนไม่หลับหลังจากดื่มชา ฉวนคูน เขาจึงชงชาดอกไม้ให้

จั๋วซือหรานรับถ้วยชาไว้ ดวงตาของนางดูเฉยเมยมาก แสดงให้เห็นถึงความมั่นใจของนาง

นางกล่าวว่า "ใครจะไปรู้ อย่างไรก็ตาม หากพวกเขาไม่ยอม ข้าก็ไม่ได้เสียอะไร พวกเขาเจรจากับตระกูลเหยียนเองก็ได้ อย่างมากคือ เมื่อตระกูลเหยียนแบ่งกำไรให้ข้า พวกเขาอาจหาเรื่องหน่อย แต่ไม่เป็นไร แต่สำหรับตระกูลจั๋ว นี่เป็นการเสียหน้าครั้งใหญ่"

จั๋วซือหรานยิ้มและดื่มชา "ตระกูลขุนนางเหล่านี้ล้วนมีปัญหาอันเดียว - ต่อให้พวกเขาต้องทุนทุกข์ พวกเขาต้องการรักษาหน้าไว้"