ยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง นิยาย บท 264

จั๋วซือหรานมองคนเหล่านี้ด้วยรอยยิ้มอย่างเดาไม่ออกนางอารมณืดีหรือไม่ นางพูดเบาๆ กับเจ้าสำนักของหอฟ้าดาว "ข้านึกไม่ถึงเลยนะ ลูกข้าประจำของเจ้าที่นี่ใส่ร้ายผู้อื่นเก่งเสียที พวกเขาใส่ร้ายผู้อื่นอย่างพอดีและถูกจังหวะด้วย..."

เจ้าสำนักของห้อฟ้าดาวแค่เหลือบมองคนเหล่านี้ด้วยความรังเกียจ เขาหันไปมองคนรับใช้ จากนั้นเขาพูดอย่างเย็นชา "เอาพวกเขาทั้งหมดออกไป"

สีหน้าของคนเหล่านั้นเปลี่ยนไปทันที

วินาทีถัดมา ร่างสีดำสองสามร่างก็ออกมาจากที่มืด ๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก และโดยไม่ได้เปิดโอกาสให้คนเหล่านี้ได้กรีดร้อง พวกเขาก็ปิดปากเหล่านักพนันและลากคนเหล่านั้นออกไป

จากนั้นเจ้าสำนักของหอฟ้าดาวจึงมองไปที่จั๋วซือหราน เขาพูดว่า "พวกเขาเป็นแค่นักพนันเน่า ๆ ไม่มีอะไรน่าพูดถึง ตอนนี้แม่นางไปได้หรือยังขอรับ"

“แน่นอน” จั๋วซือหรานพยักหน้า

ขณะที่นางกำลังจะเดินไปกับเจ้าสำนักของหอฟ้าดาว นางสังเกตมีคนดึงมุมเสื้อผ้าของนางเบา ๆ

จั๋วซือหรานหันสายตาไปมองเจ้าของแรงดึงนี้ เด็กฉลาดมองนางด้วยดวงตาสีดำอันสดใสที่เต็มไปด้วยความกลัว

อันที่จริง เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงดึงเสื้อนาง แต่เขาก็มองออกด้วยว่า แขกผู้มีเกียรติท่านนี้... ไม่ใช่คนธรรมกาแน่นอน

มิฉะนั้น แม้แต่เจ้าสำนักไม่มาคุยกับนางด้วยตัวเองหรอก

จั๋วซือหรานมองเด็กฉลาดแล้วมองไปที่มุมเสื้อผ้าที่ถูกเขาดึงไว้

เจ้านำนักของหอฟ้าดาวยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าของเขายังคงเหมือนเดิม และเขาถามอย่างเบา ๆ "เจอปัญหาหรือ ให้ข้าช่วยจัดการหรือไม่"

แม้ว่าตำฐานะที่เป็นเจ้าสำนักของหอฟ้าดาวไม่ได้ทำให้จั๋วซือหรานกลัวมากนัก แต่สำหรับผู้คนที่โตและอาศัยอยู่ในเขตตะวันตกของเมือง ฐานะของคนผู้นั้นทำให้ผู้คนเหล่านี้หวาดกลัว

จั๋วซือหรานถอนหายใจเบา ๆ เขามองเด็กฉลาด แล้วเดินเข้าหาเขา "ฟังนะ ข้าจะพูดแค่ครั้งเดียว"

จากนั้น จั๋วซือหรานก็บอกเส้นทางจากเขตตะวันตกของเมืองไปจวนของนางให้เขาฟัง

นางพูดเพียงครั้งเดียว และโดยไม่ได้ให้เวลาเด็กฉลาดได้โต้ตอบ นางเปิดนิ้วที่จับมุมเสื้อผ้าของนางทีละนิ้ว

นางพูดว่า "หากเจ้าไปถูกทาง เจ้าไปที่นี่และหาผู้ชายที่ชื่อฝูซู แค่บอกเขาว่านั่นคือความหมายของข้า แล้วเขาจะรับผิดชอบเจ้า"

หลังจากนางพูดประโยคนี้เสร็จ และเมื่อเด็กฉลาดตระหนักถึงเนื้อหาของประโยคสุดท้ายของนาง นางก็ดึงนิ้วของเขาออก และจากไปอย่างสง่างาม นางเดินไปกับเจ้าสำนักของหอฟ้าดาว ผู้ใหญ่สองท่านนี้เข้าไปในสนามฝึฝนพร้อมกัน

เด็กฉลาดมองแผ่นหลังของนางขณะที่นางเดินเข้าไปในสนามฝึกฝยที่มีแสงสว่างจ้า เหมือนเขากำลังมองนางค่อย ๆ เดินไปหาสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ที่กำลังอ้าปากกว้าง ๆ และเปื้อนเลือด