ยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง นิยาย บท 262

“...เช่นนั้น ไม่ต้องให้พวกเจาตายดี”

ทันทีที่นางพูดจบ มือข้างกายนางมีอาวุธโผล่ออกมา นั่นเป็นดาบยาวสีดำที่มีเพียงแสงเย็น ๆ บนขอบดาบได้ส่องประกายด้วยแสงเย็น

ไม่มีใครเห็นอาวุธในมือของนางปรากฏขึ้นมาได้อย่างไร หรือดาบยาวนี้ปรากฏขึ้นขึ้นเมื่อใด เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่นี้ นางไม่ได้จับอะไรไว้ในมือ ไม่เพียงเท่านั้น ไม่เห็นดาบยาวห้อยอยู่ที่เอวของนางด้วย

แต่จั๋วซือหรานไม่อยากพูดเรื่องไร้สาระกับพวกเขา

นางไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าใคร แต่นางมาที่นี่ไม่ได้มาเพื่อดูความสนุกสนาน นางมีเป้าหมายของตัวเอง

หากจะสอบถามและไปสืบข้อมูลอีก คงทำได้ยาก ดังนั้นไหน ๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว

และบังเอิญมีนักพนันฝูงหนึ่งที่แพ้จนหมดสติกำลังมาหาเรื่องนาง นางไม่ใช่พระที่มีความเตตาเสียหน่อย

พวกเขามาหาเรื่องนางเอง จั๋วซือหรานก็ไม่รังเกียจที่จะเห็นเลือด

นี่อาจสามารถดึงดูดผู้คนที่นางต้องการดึงดูดได้ง่ายขึ้น เพราะ...ที่นี่คือหอฟ้าดาว

นางจำได้แม่นว่านักฆ่าที่มาฆ่านางที่จวนคือคนของหอฟ้าดาว

และหอฟ้าดาวเป็นผู้จัดตลาดมืดของคืนนี้พอดี...

ทันใดนั้นสีหน้าของคนเหล่านั้นเปลี่ยนไป และพวกเขาไม่มีความมั่นใจที่จะพูดอีกต่อไป

ไม่ได้เป็นเพราะจั๋วซือหรานมีอาวุธ พวกเขาจึงกลัว

เป็นเพราะรัศมีของจั๋วซือหรานเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทันทีที่นางถืออาวุธไว้

ก่อนหน้านี้นางอาจทำให้ผู้คนรู้สึกว่า นางไม่อันตราย แต่ตอนนี้นางทำให้ผู้คนรู้สึกว่า นางน่ากลัวอย่างมาก

ผลของสนามฝึกฝนได้รับการตัดสินแล้ว นอกเหนือจากฝั่งของพวกเขาแล้ว ยังมีเสียงโวยวายมากมายในทิศทางอื่นของสนามฝึกฝน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความโกรธแค้นของนักพนันที่พ่ายแพ้

“พวกเขาใช่คนเลย หากไปยุ่งกับคนเช่นนี้ก็น่ารำคาญมาก พวกเขาจะมาหาปัญหาตลอด ๆ ”

เมื่อได้ยินคำพูดของคนอื่น ๆ จั๋วซือหรานก็เลิกคิ้วขึ้น นางไม่คิดว่าคนเหล่านี้จะมีพฤติตัวแย่ขนาดนี้ เมื่อครู่นี้ นางแค่หักเอ็นมือของพวกเขาเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาเล่นการพนันอีก ตอนนี้นางรู้สือตัวเองลงมือเบาเหลือเกิน

“ขอรับท่าน ท่านรีบกลับเถิด จะได้หนีปัญหา” เด็กฉลาดรีบเสนอจั๋วซือหราน เขาอดไม่ได้ที่ต้องเอื้อมมือไปดึงมุมเสื้อผ้าของนาง

จั๋วซือหรานยิ้มเบา ๆ แต่นางไม่ปฏิเสธความมีน้ำใจของเขา นางเคลื่อนตัวตามแรงดดึงของเขา และเดินออกไปข้างนอก

จั๋วซือหรานไม่ได้เปลี่ยนใจอย่างกะทันหัน แต่นางรู้สึกว่าเนื่องจากหอฟ้าดาวมีอำนาจเช่นนี้ ความเร็วปฏิกิริยาจึงไม่ควรช้าเกินไป

อย่างที่นางคาดเดาไว้จริง ๆ ขณะที่นางเดินออกจากประตูสนามฝึกฝน นางยังไม่ทันเดินไปไกล ๆ นางก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง

“อยากมาก็มา แล้วอยากไปก็ไป เจ้าคิดว่าที่นี่คือสถานที่อะไร”