ยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง นิยาย บท 260

โดยทั่งไปแล้วนี่อาจถือได้ว่าเป็นอุบัติเหตุเบียดเสียดยัดเยียดเล็ก ๆ สำหรับส่วนสูงที่ขาดสารอาหารของเด็กฉลาดอาจลำบากมากแล้ว

ในขณะนั้น ม่านตาของเด็กฉลาดหดเล็กลง เขาก็สัมผัสได้ถึงอันตรายแล้ว แต่ในขณะที่เขาตระหนักถึงอันตราย เขาก็ตระหนักถึงการกระทำของท่านนี้ด้วย

นางยื่นมือออกแล้วดึงเสื้อคอหลังของเขาขึ้นมา และดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะถูกดึงขึ้นเหมือนแครอท

แล้วดวางเขาไว้ข้างหลังนาง

และนางยื่นมือออกอีกครั้ง มือนั้นดูขาวและนุ่มนวล ราวกับว่านางไม่ได้ใช้กำลังใด ๆ เลย นางผลักคนเหล่านั้นเบา ๆ เหมือนนางกำลังขับไล่แมลงวันและยุงเท่านั้น

จากนั้นได้ยินเสียงกรีดร้องเล็กน้อย และคนไม่กี่คนที่มุ่งหน้าไปยังทิศทางนี้อย่างควบคุมไม่ได้เนื่องจากแรงผลักนั้น พวกเขาก็หันกลับไปทิศทางอื่น

หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็ล้มบนพื้นด้วยกัน สนามแข่งวุ่นวายกันหมด

เห็นได้ชัดว่ามีคนได้รับบาดเจ็บ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่จั๋วซือหรานหรือเด็กฉลาด

จั๋วซือหรานไม่ได้มองที่นั่นอีก นางดึงเด็กฉลาดไปที่มุมที่เขาอยากพานางไปในก่อนหน้านี้

แต่คนเหล่านั้นเริ่มมีปฏิกิริยาโต้ตอบแล้ว พวกเขาเห็นจั๋วซือหรานตัวเล็กและเป็นผู้หญิงด้วย

นักพนันหลายคนเสียสติไปแล้ว พวกเขาจะควบคุมพลังงานได้อย่างไร พวกเขาล้อมจั๋วซือหรานทันที

“ไอ้เหี้ย”

“กล้าผลักกูหรือ กูว่าเจ้าอยากตายแน่ ๆ”

หลังจากเข้าใกล้มากขึ้น นักพนันผู้หนึ่งมองไม่เห็นใบหน้าของจั๋วซือหราน แต่เขาเห็นมือของนาง ซึ่งดูนุ่มนวล

ดูแค่นี้ เขารู้เลยว่านางเป็นผู้หญิงที่ถูกทางบ้านดูแลได้ดี นักพนันเริ่มคิดร้าย เขาเริ่มเรียกร้อง

“ไอ้สารเลว เจ้าผลักกู จนกูได้รับบาดเจ็บ ว่ามาสิ เจ้าจะชดเชยกูเท่าไร เจ้าจะชดเชยกูเท่าไรดี”

เมื่อได้ยินเสียงอันไพเราะนี้ ร่างกายครึ่งหนึ่งของพวกเขาก็สั่นเทา พวกเขารู้สึกว่า นางจะชดเชยอย่างไร ก็สู้มิได้พวกเขาดึงผ้ากอซของนางขึ้นแล้วดูหน้าตาของนาง

แต่วินาทีต่อมา พวกเขาได้ยินเสียงที่ไพเราะนี้ แม่นางผู้นี้ถามต่อ"ให้พวกเจ้าตายอย่างมีร่างศพสมบูรณ์แบบหรือ"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา แม้ว่าน้ำเสียงจะยังคงไพเราะเช่นเดิม แต่สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที นักพนันเหล่านั้นโกรธจัด

“นังนี่กล้ากีจริง ๆ คิดว่านี่คือสวนหลังบ้านของเจ้าหรือ”

“ อย่าคิดว่าบ้านเจ้ามีฐานะนิด ๆ คิดซะว่าตัวเกง กูกลัวเจ้าหรือ ที่นี่คือเขตตะวันตกของเมือง”

“นั่นสิ วิธีทำของเขตชนชั้นสูงไม่ได้ผลในที่นี่”

“อย่าคิดว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่กฏราชสำนึกควบคุมได้ หากเจ้าไม่ทำตัวดี ๆ ก็อย่าว่าพวกเราหาเรื่องละกัน”

แต่ไม่นาน พวกเขาก็สังเกตว่า ถึงแม้พวกเขาจะขู่เข็ญมาก แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับดูไม่กลัวเลยหรือ