ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 164

ศพกระจายเต็มพื้น!

และกองกันเป็นสันเขาเล็ก ๆ แค่ปีนออกไปนางยังทำมิได้

นางผลักศพออกอย่างยากลำบาก ร่างที่หนาใหญ่ของนางมุดออกมา ก็เห็นแผ่นหลังที่ไร้พันธะและดุดันของฟู่เฉินหวนทันที เขาสะบัดดาบยาว แทงไปที่ลำคอของนักฆ่าชุดดำตรง ๆ

นักฆ่าคนสุดท้ายก็ตายแล้ว!

เขาโยนดาบยาวที่เปื้อนไปด้วยเลือดทิ้ง เดินมือไขว้หลังเข้ามา

แสงแดดส่องอยู่เบื้องหน้า ส่วนเขาเดินเข้าหาแสง เบื้องหลังคือความมืดมิดและการฆ่าฟันที่ไร้ที่สิ้นสุด เขาก้าวผ่านศพและเลือด ราวกับอสูรในนรกที่จะมาคร่าชีวิตนาง

ในใจของลั่วชิงยวนสั่นคลอน

กลิ่นอายฆ่าฟันรุนแรงมาก!

วินาทีนั้น ราวกับนางเห็นครึ่งชีวิตหลังของเขา นั่นคือความมืดมิดและการฆ่าฟันที่แสนหนักอึ้ง

นางมิเคยเห็นคนเช่นนี้มาก่อน

ต่อให้แสงที่จ้าจนแสบตา ก็กลบความมืดทมิฬที่อยู่เบื้องหลังของเขามิได้

ราวกับว่า… เขาเกิดมาเพื่อสังหาร

เขายิ่งเข้าใกล้ เงาดำที่อยู่ด้านหลังเขาก็ยิ่งใหญ่โต

เมื่อลองตั้งใจมอง ในความมืดมิดนั้น มีเงามังกรซ่อนอยู่

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วอย่างอดมิได้ หรือไอมังกรของเขาจะได้มาจากการสังหาร?

วินาทีนี้ราวกับนางเห็นชะตาชีวิตของฟู่เฉินหวน

นางมิกล้ายื่นคำขาด เพราะชะตามันมิแน่นอน

แต่ในใจของนางได้รับความหวั่นหวาดไม่น้อย ฟู่เฉินหวน มิใช่คนที่นางจะหาเรื่องได้จริง ๆ

เมื่อแก้ต่างยืนยันความบริสุทธิ์ของนางเสร็จ นางจะขอหนังสือหย่าและจากไปทันที!

นางจะสืบหาแม่ของลั่วชิงยวนเอง และหาทางเอาของที่แม่นางทิ้งไว้ให้จากมือลั่วเยวี่ยอิงเด้วยตัวอง!

น้ำขุ่นในแคว้นเทียนเชวีย นางมิอยากลุยแล้ว!

“เจ้านั่นล่ะ?” เสียงเยือกเย็นของฟู่เฉินหวนดังขึ้น ดึงสติของลั่วชิงยวนกลับมา

นางได้สติและกล่าวตอบ “โดนธนูยิง แต่มิอันตรายถึงชีวิต”

สิ้นเสียง ฟู่เฉินหวนมองนางอย่างล้ำลึกทีหนึ่ง นัยน์ตาเผยแววฉงน

ฟู่เฉินหวนมิได้ตอบ เขาหันร่างจากไป ถือเป็นการตอบรับ

ลั่วชิงยวนเองก็ออกจากห้องลับ และกลับเรือนไป บนตัวนางยังเต็มไปด้วยบาดแผล

จือเฉาตักน้ำมาให้นางชะล้าง แม่นมเติ้งเองก็ต้มยามาให้นาง

“พระชายา ได้ยินว่าครานี้อันตรายนัก พระชายาช่วยท่านอ๋องไว้ได้ คิดว่าท่านอ๋องต้องเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อท่านบ้างแล้วกระมังเจ้าคะ” ในน้ำเสียงของแม่นมเติ้งเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่อยู่

ลั่วชิงยวนได้ยินก็ตกใจเล็กน้อย “เจ้าได้ยินมาจากที่ใดกัน? ข่าวไวเช่นนี้เชียว?”

แม่นมเติ้งกล่าวตอบ “ตั้งแต่หนแรกที่ท่านกลับมา ข่าวก็กระจายในตำหนักแล้วเจ้าค่ะ แต่บ่าวดูแล้ว ข่าวน่าจะมาจากเรือนทักษิณา”

มือที่กำลังทำแผลของลั่วชิงยวนชะงัก “เรือนทักษิณา…”

องค์ชายห้าฟู่อวิ๋นโจวงั้นหรือ?

เขาตั้งใจปล่อยข่าวออกมาเพื่อให้คนนอกรู้ ครั้งนี้คือข่าวนางช่วยชีวิตท่านอ๋อง เพราะอยากให้ชีวิตที่อยู่ใต้เงื้อมมือฟู่เฉินหวนของนางดีขึ้น

ในใจของนางซาบซึ้ง องค์ชายห้าช่าง ละเอียดอ่อนเสียจริง

ทั้ง ๆ ที่สถานการณ์ของเขาย่ำแย่กว่านาง แต่กลับคิดเพื่อนางเช่นนี้