ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 159

ฟู่อวิ๋นโจวฟังออกว่านางกำลังล้อเล่น แต่กลับอดยิ้มมิได้ “งั้นข้าต้องหาวิธีหาตัวเขาใหม่”

“ก่อนหน้านี้ที่ข้าสืบข่าวเขา ได้ยินว่าเขามีบ้านที่นอกเมืองด้วย ที่นี่ถูกเผา เขาอาจย้ายไปอยู่ที่บ้านนอกเมือง ถึงเวลาเจ้าค่อยไปทำนายกับเขา”

ฟู่อวิ๋นโจวพูดอย่างใจดี

ดวงตาของลั่วชิงยวนเป็นประกายขึ้นมาในทันที มีบ้านนอกเมืองงั้นหรือ?

เจ้านี่อาจหลบไปที่นอกเมืองจริง ๆ !

“นอกเมืองที่ใดหรือเพคะ? ท่านบอกที่อยู่หม่อมฉันเถิด หม่อมฉันจะรีบไปหาเขา!”

หากรีบไป บางทีอาจจับตัวเจ้านั่นได้!

เพื่อสืบหาผู้อยู่เบื้องหลังที่ทำร้ายท่านมหาราชครูให้เจอ!

ฟู่อวิ๋นโจวไตร่ตรอง ส่ายหัวทีหนึ่ง “เรื่องนี้ข้าจำมิค่อยได้แล้ว ที่อยู่ค่อนข้างเปลี่ยวลับ เดี๋ยวข้ากลับตำหนักไปดูอีกที”

“เพคะขอบพระคุณท่านมาก!”

“ระหว่างเรา มิต้องกล่าวขอบคุณหรอก”

เมื่อกลับถึงตำหนักอ๋อง ซูโหยวรีบเดินมาช่วยแบกฟู่เฉินหวนเข้าไปในห้อง

ลั่วชิงยวนกำลังจะก้าวเข้าห้อง ร่างข้าง ๆ กลับตะครุบเข้าไปก่อน ตามด้วยเสียงร้อนใจ “ท่านอ๋อง…”

ลั่วเยวี่ยอิงตะครุบไปบนเตียง และร้องไห้ขึ้นมา “ท่านอ๋อง ท่านเป็นอะไรไปเพคะ? เหตุใดจึงบาดเจ็บหนักเช่นนี้…”

เวลานี้ หมอเทวดากู้มาถึงอย่างร้อนรน เขารีบดึงตัวลั่วเยวี่ยอิงออก และรักษาบาดแผลให้กับท่านอ๋อง

ลั่วชิงยวนพูดเตือน “แผลของเขาอยู่ท้ายทอย”

หมอเทวดากู้พยักหน้าให้นางเบา ๆ

ซูโหยวจ้องมองอยู่ด้านข้าง ลั่วเยวี่ยอิงร้องไห้อยู่อีกด้าน ยังมีหมอเทวดากู้คอยรักษาให้กับฟู่เฉินหวนอีก ลั่วชิงยวนจึงหันร่างจากไป

ไปถึงเรือนทักษิณา

ฟู่อวิ๋นโจวหาของอยู่ในห้องพักใหญ่ จึงเจอกระดาษใบหนึ่ง เนื้อหาเขียนถึงที่อยู่ของนักทำนายชะตาทั้งในเมืองและนอกเมือง

“พ่ะย่ะค่ะ” หมอเทวดากู้จึงออกจากห้อง และเตรียมจะไปดูพระชายา

ฟู่เฉินหวนดันร่างขึ้น แววตาเยือกเย็นขึ้นมา เขาเอ่ยสั่งซูโหยวทันที “ตรวจสอบเบื้องหลังของนักทำนายชะตาที่ถนนชางเป่ย ดูว่าเขายังมีที่ซ่อนตัวที่อื่นอีกไหม และให้เซียวชูคอยติดตาม! จับตัวมันมาให้ข้าให้ได้!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ซูโหยวไปสั่งการทันที

ไม่นานนัก ซูโหยวก็กลับมาพร้อมกับหมอเทวดากู้

หมอเทวดากู้กล่าว “ท่านอ๋อง พระชายามิอยู่ในเรือนพ่ะย่ะค่ะ”

ซูโหยวขมวดคิ้ว เขากล่าว “มีคนเห็นพระชายาไปเรือนทักษิณา จากนั้นก็ออกจากตำหนักไปอย่างร้อนรน และมิได้ให้ผู้ใดติดตามขอรับ”

ได้ยินเข้า สายตาของฟู่เฉินหวนเย็นลงทันใด

“มิต้องตามมา!”

เขาทิ้งประโยคนี้ไว้ จากนั้นเดินออกไปก้าวใหญ่