ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1392

เมื่อเดินเข้าไปในประตูหิน ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือห้องโถงขนาดใหญ่ มิได้โอ่อ่าสง่างามดังท้องพระโรงก่อนหน้านี้

เครื่องเรือนภายในที่แห่งนี้คล้ายกับห้องโถงสำหรับต้อนรับแขกของบ้านทั่วไป การตกแต่งจัดวางทุกอย่างล้วนแฝงไว้ด้วยความอบอุ่น

บนผนังมีภาพเขียนและตัวอักษะแขวนไว้ บนโต๊ะมีแจกันและกระถางต้นไม้

หลังฉากกั้นลายดอกไม้และนกมีโต๊ะเตี้ยและกระถางธูปวางหันหน้าไปทางหน้าต่าง ด้านนอกเป็นทุ่งหญ้าที่มีดอกไม้และพืชพรรณส่งกลิ่นหอมอยู่ภายนอก

ปรากฏภาพหนึ่งขึ้นมาในห้วงความคิดของนาง

ชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าต่าง จิบสุราอุ่นพลางชมหิมะ

ความงดงามในใต้หล้ามนุษย์คงไม่มีสิ่งใดเกินกว่านี้แล้ว

อีกด้านหนึ่งยังมีพิณโบราณวางพิงกำแพงไว้ มีอาวุธตั้งเรียงรายทั้งดาบ หอก กระบี่ ง้าว สตรีบรรเลงพิณ บุรุษฝึกกระบี่ ซึ่งเป็นดั่งภาพเทพเซียนคู่หนึ่ง

น่าเสียดายที่สายพิณของพิณโบราณนั้นขาดสะบั้น

ลั่วชิงยวนค่อย ๆ ลูบพิณโบราณ ในใจกลับเกิดความรู้สึกเศร้าสร้อยขึ้นมา

“ด้านในนี้ดูเหมือนจะใหญ่โตมาก ไปเดินหากันเถิดว่ามีอะไรให้กินหรือไม่”

หงไห่กล่าวพลางเดินไปยังด้านหลัง

คนอื่นก็เดินตามเขาเข้าไปยังด้านหลัง

เมื่อออกไปแล้ว ทิวทัศน์ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

ที่นี่กลับเป็นหุบเขา!

มีแสงสว่างสดใส เงยหน้าขึ้นก็เห็นเมฆ

เท่าที่เห็นที่นี่เป็นเรือนที่ใหญ่โตโอ่อ่าและอบอุ่นหลังหนึ่ง

ขณะนี้พวกเขาอยู่ในลานบ้านชั้นใน

“นี่มันเหมือนมาบ้านคนอื่นเลย แต่ที่นี่กลับไม่มีคนอาศัยอยู่”

เมื่อกล่าวจบ จู่ ๆ เสียงพิณโบราณก็ดังขึ้น

เสียงสายพิณสั่นสะท้านยาวนาน

หลายคนตกใจ พลันรีบหันหลังกลับไป

“มีคนมาหรือ?” หงไห่เริ่มตื่นตัว

ลั่วชิงยวนหันหลังกลับไปมองจึงเห็นเงาสีแดงแวบผ่านฉากกั้น

ผมดำปลิวไสวในสายลม เป็นความงามที่แฝงไว้ด้วยความโศกเศร้า

“ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนจงใจทำลายที่นี่ ที่นี่ต้องมีความลับซ่อนอยู่เป็นแน่ พวกเราไปหาดูกันเถิด”

คนใบ้พยักหน้า

จากนั้นทั้งสองก็เริ่มจัดเรียงหน้าตำราที่ขาดวิ่นจำนวนมากบนพื้น

ตั้งใจที่จะจัดเรียงให้เสร็จก่อน แล้วค่อย ๆ ค้นหาเบาะแสที่มีประโยชน์ในนี้

โชคดีที่พวกเขายังพบกล่องยาสมุนไพรด้วย

ทั้งหมดนี้ใช้สำหรับรักษาบาดแผลภายนอก ซึ่งพวกเขากำลังต้องการพอดี

เมื่อจัดเรียงไปได้ครึ่งทาง หงไห่ก็รีบวิ่งเข้ามา แล้วกล่าวว่า “ข้าเจอห้องครัวที่ด้านหลัง ไม่มีของกินแต่ในลานบ้านมีผักปลูกไว้มากหลาย พวกเราทำอาหารกินกันเถอะ!”

“เพียงแต่ข้าวสารในตู้มิรู้ว่าเก็บไว้นานเท่าไรแล้ว จะกินแบบตามมีตามเกิดไปก่อนหรือไม่?”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “มีอะไรกินก็พอแล้ว มิต้องพิถีพิถันมาก”

“ได้ เช่นนั้นข้าจะไปเข้าครัว” หงไห่กล่าวพลางคาดผ้ากันเปื้อนไว้ที่เอว

ลั่วชิงยวนรีบเรียกเขาไว้ “ช้าก่อน!”

“ที่นี่มีสมุนไพร ข้าเตรียมยาไว้ให้แล้ว เจ้ากับโฉวสือชีช่วยกันต้มยาด้วยเถิด”