ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1095

ฟู่เฉินหวนตกใจเมื่อได้ฟังถ้อยคำของลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนอธิบาย “หม่อมฉันได้คำนวณดูแล้ว เหตุการณ์วุ่นวายในแคว้นเทียนเชวียกำลังจะอุบัติขึ้น เริ่มต้นจากทางทิศใต้เพคะ”

“และเมืองฉินก็ตั้งอยู่ทางทิศใต้พอดี!”

“ตระกูลเหยียนรุ่งเรืองมาจากเมืองฉิน มีอิทธิพลสูงส่งยิ่งนัก การที่มหาราชาจารย์เหยียนลาออกจากตำแหน่งแล้วกลับไปยังเมืองฉินอย่างเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ เกรงว่าจะมีอำนาจมืดใหญ่หลวงซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังเพคะ”

เมื่อฟู่เฉินหวนก็ได้ฟังดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นกว่าเดิม

“เช่นนั้นก็แสดงว่าตาแก่ผู้นี้จะเริ่มแผนการแล้วสินะ”

กล่าวจบ ฟู่เฉินหวนก็คว้ามือของลั่วชิงยวนไว้ “ชิงยวน ขอบใจเจ้ามาก”

ลั่วชิงยวนถึงกับตะลึงงันไป “ขอบใจหม่อมฉันเรื่องอะไรเพคะ?”

“ขอบใจเจ้าที่บอกเรื่องสำคัญเช่นนี้แก่ข้า”

ลั่วชิงยวนถามด้วยความสงสัย “แล้วท่านจะทำอย่างไรเพคะ?”

ฟู่เฉินหวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาฉายแววเย็นชา “เมื่อเขาลาออกจากตำแหน่งแล้วออกจากเมืองหลวง เช่นนั้นก็อย่าให้เขากลับมาได้อีกเลย!”

ลั่วชิงยวนก็เห็นด้วยกับวิธีการนี้

มีเพียงมหาราชาจารย์เหยียนสิ้นชีพลงเท่านั้น ทุกอย่างจึงจะสงบลงได้

“หม่อมฉันจะให้ลั่วอวิ๋นสี่ไปช่วยด้วย ต้องเอาหัวของมหาราชาจารย์เหยียนมาให้ได้!”

แล้วลั่วชิงยวนก็ลงจากรถม้าไปทันที

ลั่วชิงยวนไปตามตัวลั่วอวิ๋นสี่มา และบอกข่าวการลาออกจากตำแหน่งของมหาราชาจารย์เหยียนให้นางฟัง

“โอกาสแก้แค้นของเจ้ามาถึงแล้ว”

“เจ้าไปเฝ้าดูมหาราชาจารย์เหยียนเถิด อย่ารีบร้อนลงมือ ร่วมมือกับคนของท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ รอจนกระทั่งพ้นเขตเมืองหลวงแล้วค่อยลงมือ”

เบื้องหลังหน้ากาก ดวงตาของลั่วอวิ๋นสี่เปล่งประกาย สายตาเต็มไปด้วยความแค้นที่ลุกโชน

“ได้เลย!”

ลั่วอวิ๋นสี่ออกเดินทางทันที

โอกาสแก้แค้นของนางมาถึงแล้ว ครั้งนี้นางจะต้องปลิดชีพมหาราชาจารย์เหยียนเพื่อแก้แค้นให้ตัวนางเองและมารดา!

ในวันนั้น รถม้าของมหาราชาจารย์เหยียนเคลื่อนออกจากเมืองหลวงไป

ในที่ลับตามีกองกำลังหลายกลุ่มแอบออกจากเมืองหลวงไปเช่นกัน

นับตั้งแต่ก้าวพ้นประตูเมืองหลวง การไล่ล่ามหาราชาจารย์เหยียนก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

ลั่วชิงยวนยิ้ม “อาจจะเป็นเพราะพี่ชายเหมือนบิดา เขามีความไว้ใจในตัวท่านมากเกินไป”

“รอจนกว่าจะกำจัดตระกูลเหยียนได้ แล้วท่านค่อยสอนเขาก็ได้เพคะ”

ฟู่เฉินหวนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ใต้หล้านี้เปลี่ยนแปลงเร็วมาก เขาอยู่ในตำแหน่งนั้น ไม่มีเวลาให้เขาเติบโตมากนัก”

“รอให้การประลองยุทธ์จบลงก็ควรจะควบคุมเขาอย่างเข้มงวดแล้ว”

......

เจ็ดวันต่อมา

การประลองยุทธ์ได้เริ่มต้นขึ้น

ลั่วชิงยวนต้องไปชมการประลอง แต่กลับมิคาดคิดว่าเมื่อก้าวพ้นประตูตำหนักก็เห็นรถม้าจากวังหลวงจอดอยู่ที่หน้าประตู

คนที่ลงมาจากรถม้าคือจิ่นชูจากพระตำหนักโช่วสี่

ในมือของนางถือพระราชโองการ!

ลั่วชิงยวนรู้สึกถึงลางร้ายในใจอย่างฉับพลัน

จิ่นชูคลี่พระราชโองการออก แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น......