ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1978

“บริเวณโดยรอบมีต้นไม้สูงใหญ่อยู่มาก ท่านขึ้นไปบนต้นไม้สักต้น พวกเราต้องดูก่อนว่านี่มันคือสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่”

หลิงอวี๋ชี้แนะ

เซียวหลินเทียนก็มิพูดพร่ำทำเพลง เขาเชื่อมั่นหลิงอวี๋โดยไม่มีเงื่อนไข แล้วหยิบตะบันไฟออกมาส่งให้หลิงอวี๋ จากนั้นก็อุ้มหลิงอวี๋กระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนต้นไม้สูง

หลิงอวี๋จึงรีบจุดไฟแล้วมองลงไป สัตว์ประหลาดตัวนั้นไล่ตามมาที่ใต้ต้นไม้แล้ว และมันก็กำลังเงยหน้ามองขึ้นมาด้วย

มันเหลือตาเพียงข้างเดียว และกำลังจ้องมองขึ้นมาด้วยสายตาเย็นเยือก

แสงสว่างจากตะบันไฟมีอยู่จำกัด หลิงอวี๋มองเห็นเพียงดวงตาที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้ขนที่ยุ่งเหยิงของมันเท่านั้น

“ฮึ่ม…”

สัตว์ประหลาดส่งเสียงออกมา แล้วก็ถอยหลังไป

หลิงอวี๋มองเจตนาของมันออกในทันที

ที่สัตว์ประหลาดถอยหลังไปมิได้วางแผนที่จะยอมแพ้ แต่เพื่อรวบรวมพลังจะมาพุ่งชนต้นไม้ให้หักต่างหาก

“ที่นี่มิปลอดภัย หนีเร็ว!”

ทันทีที่หลิงอวี๋พูดจบ สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็พุ่งกลับมา มิรู้ว่ามันเกิดมาพร้อมพลังเหนือธรรมชาติหรืออย่างไร ได้ยินเพียงเสียงไม้หัก...

ต้นไม้ต้นหนาถูกสัตว์ประหลาดโจมตีจนหักไปแล้ว

เมื่อเซียวหลินเทียนได้ยินเสียงร้องของหลิงอวี๋ เขาก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว และคิดจะกระโดดไปบนต้นไม้ต้นอื่น

แต่ก็ยังสายเกินไปเล็กน้อย เขารู้สึกเพียงว่าใต้เท้าของเขาว่างเปล่า และเขาก็ล้มลงไปในขณะที่อุ้มหลิงอวี๋อยู่

แต่เซียวหลินเทียนมีหรือจะทำให้ตนกับหลิงอวี๋ตกอยู่ในอันตรายไปด้วยกัน ดังนั้นเขาจึงตะโกนขึ้นมา “สิงอวี๋ จับกิ่งไม้ฝั่งตรงข้ามไว้!”

เขายกมือทั้งสองขึ้น แล้วออกแรงโยนหลิงอวี๋ไปฝั่งตรงข้าม

หลิงอวี๋อาศัยแสงจากตะบันไฟมองเห็นต้นไม้ที่อยู่ตรงข้าม นางจึงคว้ากิ่งไม้ที่ใกล้เข้ามาไว้โดยสัญชาตญาณ จากนั้นก็แกว่งตัว แล้วร่างกายครึ่งหนึ่งของตนก็แขวนอยู่บนลำต้นนั้น

เนื่องจากนางต้องจับลำต้นเอาไว้ นางจึงปล่อยตะบันไฟไป แล้วตะบันไฟก็ตกลงไปอยู่ข้างเท้าของสัตว์ประหลาดพอดี

หลิงอวี๋เหลือบมองรูปร่างของสัตว์ประหลาดตัวนั้นให้ชัด มันเป็นสัตว์ประหลาดที่ดูมิเหมือนกับตัวอะไร

สัตว์ประหลาดตัวนี้สูงเกือบสองเมตร ทั่วทั้งตัวมันล้วนเป็นขนสีดำ ที่หลังของมันมีปีกสองข้างที่ดูเหมือนว่ายังมิเติบโตเต็มที่

นั่นมันเป็นสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่?

“เข้าใจแล้ว เจ้าระวังตัวด้วย!”

ในตอนที่เสียงของเซียวหลินเทียนดังมา ตัวของเขาก็อยู่ในที่ห่างไกลมากแล้ว

สัตว์ที่มิเหมือนตัวอะไรจากไปแล้ว มินานบริเวณโดยรอบก็สงบลง

หลิงอวี๋เห็นแสงสว่างจากตะบันไฟวูบไหวอยู่สองสามครั้งแล้วดับลง จากนั้นบริเวณโดยรอบก็เข้าสู่ความมืดอีกครั้ง

บนต้นไม้ที่นางอยู่ยังห่างจากพื้นดินอยู่พอสมควร หลิงอวี๋จึงพักสักครู่ และกำลังคิดว่าจะลงจากต้นไม้ แต่ก็เห็นแสงจากตะบันไฟกำลังเคลื่อนตัวอยู่ที่ไกล ๆ เสียก่อน

“น้องหญิง… น้องหญิง...”

“พี่ใหญ่…”

มีเสียงอยู่สองเสียง เช่นนี้ก็หมายความว่า นอกจากสิงจั๋วแล้วยังมีผู้อื่นอีก นั่นก็คือลูกพี่ลูกน้องของเซียวหลินเทียนนั่นเอง!

“พี่ชาย ข้าอยู่นี่!”

หลิงอวี๋มิสนใจแล้ว นางจึงตะโกนออกไปเสียงดัง