ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1976

“จริงหรือ?”

ผู้รอบรู้มีหรือจะคาดคิดว่าหญ้าที่มีดอกสีขาวธรรมดานี้จะมีมูลค่าถึงเพียงนี้ เขาจึงรีบพุ่งเข้าไปเก็บทันที

“ยังมีอีกหรือไม่? หากหาเจอได้มาก ๆ ก็มิต้องกังวลว่าจะไม่มีเงินซื้อยาให้เจ้าแล้ว!”

ผู้รอบรู้มองไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น

หลิงอวี๋มองผู้รอบรู้ แล้วจู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา

พี่ชายบุญธรรมที่เพิ่งรู้จักกันมินานมานี้ ในตอนที่เสือกระโจนใส่ตนก็พุ่งเข้ามาช่วยตนไว้โดยมิหลีกเลี่ยง

ในตอนนี้เมื่อพบสมุนไพรที่มีมูลค่า สิ่งแรกที่เขานึกถึงก็คือการซื้อยาให้ตน เขามิเคยคิดว่าเมื่อมีเงินแล้วจะนำไปใช้ชีวิตดี ๆ เลย

การได้รู้จักพี่ชายผู้นี้ช่างคุ้มค่าจริง ๆ!

หลิงอวี๋แอบสาบานว่า ในภายภาคหน้านางจะต้องใช้สิ่งที่ตนได้เรียนรู้มา ทำให้ผู้รอบรู้ได้ใช้ชีวิตที่ดีอย่างแน่นอน

“พี่ใหญ่ หากเครื่องยาสมุนไพรล้ำค่าเช่นนี้มีอยู่เต็มภูเขา เช่นนั้นก็คงจะไร้ค่าไปแล้ว!”

“สิ่งนี้สามารถเก็บได้! ถึงแม้มูลค่าจะมิได้เท่าช่อสัตตะดารา แต่ก็สามารถขายได้หลายหมื่นทีเดียว!”

หลิงอวี๋ให้คำแนะนำ ทำให้ผู้รอบรู้มีความสุขขึ้นมา

ผู้รอบรู้ตามหลิงอวี๋ไปอย่างมีความสุข หลิงอวี๋ให้เก็บอะไรเขาก็เก็บสิ่งนั้น

หลิงอวี๋ให้เขาเก็บเฉพาะอันที่ไม่มีพิษเท่านั้น ส่วนอันที่มีพิษนางก็เก็บเอง

ขณะที่ผู้รอบรู้กำลังเก็บอย่างมีความสุขอยู่นั้น จู่ ๆ หลิงอวี๋ก็เอ่ยขึ้นมา “พวกเรากลับกันเถิด!”

“เหตุใดเล่า ข้ายังเห็นอยู่อีก เก็บอีกสักพักเถิด!”

ผู้รอบรู้ทำใจไปจากสถานที่ล้ำค่านี้มิได้ สถานที่นี้ล้วนเป็นเงินเป็นทองทั้งนั้น!

“พี่ใหญ่ กลับไปก่อนเถิด!”

หลิงอวี๋จึงกระซิบ “ที่นี่แปลกนัก เครื่องยาสมุนไพรส่วนใหญ่ล้วนมีอายุมากกว่าสิบปีหรือกระทั่งร้อยปี แต่ยิ่งเดินเข้าไปลึก เครื่องยาสมุนไพรที่ไม่มีพิษก็ยิ่งมาก แต่เครื่องยาสมุนไพรที่มีพิษกลับยิ่งน้อยลง นอกจากนี้เครื่องยาสมุนไพรบางชนิดก็ยังมีร่องรอยของการถูกแทะอีกด้วย…”

“เช่นนี้ก็หมายความว่า มีสัตว์วิญญาณอยู่บริเวณนี้ อีกทั้งยังเป็นสัตว์วิญญาณที่กินเครื่องยาสมุนไพรพิษเป็นอาหารอีกด้วย!”

“หากพวกเราเดินต่อไปอีก ก็จะถึงถิ่นของมันแล้ว กลับกันก่อนเถิด!”

ทันทีที่ผู้รอบรู้ได้ยินเช่นนี้ เขาก็มิกล้าเดินต่ออีก

หลิงอวี๋รู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก แต่ก็รู้ว่าหากพวกเขาวิ่งออกไปในเวลานี้ ก็รังแต่จะทำให้สัตว์วิญญาณโกรธก็เท่านั้น

“พี่ใหญ่ ตรงผิวน้ำที่ข้าเรียกท่านเมื่อครู่นี้มีบันไดอยู่ เมื่อลงน้ำแล้วก็ว่ายน้ำไปตรงนั้น จากนั้นก็จับเถาวัลย์ที่อยู่ข้างบันไดและกระตุกสักสองสามครั้ง จะมีคนดึงท่านขึ้นไป!”

หลิงอวี๋ประเมินว่าพวกเขาเกือบจะถึงตรงปลายหุบเขาแล้ว จึงกำชับผู้รอบรู้ไปเช่นนั้น

“อืม!”

ผู้รอบรู้จึงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็ยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “จำที่นี่เอาไว้ คราวหลังพวกเราจะลงมาเก็บสมุนไพรกันอีก!”

“อื้ม!”

หลิงอวี๋ยังพูดมิทันจบ ก็ได้ยินผู้รอบรู้เหยียบเข้ากับอะไรบางอย่าง แล้วก็ลื่นล้มลงไป...

เสียงที่ดังขึ้นมาภายในหุบเขาที่เงียบสงบ นำมาซึ่งการเคลื่อนไหวที่น่าตกใจเป็นอย่างมาก

“พี่ใหญ่ กลิ้งลงไปแล้วจะเป็นบ่อน้ำ รีบกระโดดลงไป แล้วว่ายน้ำไปเร็วเข้า…”

แทบจะในเวลาเดียวกันกับที่หลิงอวี๋ตะโกน ก็มีลมแรงพัดมาจากด้านหลัง

หลิงอวี๋รีบหันกลับไป แล้วก็เห็นดวงตาสีเขียวคู่หนึ่งที่ราวกับโคมไฟสองดวง กำลังเคลื่อนเข้ามาตรงหน้าตนอย่างรวดเร็ว...