ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1973

เมื่อทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน เวลาหนึ่งชั่วยามก็ผูกบันไดให้ยาวเพียงพอได้แล้ว เซียวหลินเทียนจึงช่วยหลิงอวี๋วางบันไดลงไป

บันไดเหล่านั้นจมเข้าไปในหมอกหนา และมิรู้ด้วยว่าเพียงพอไปถึงด้านล่างหน้าผาหรือไม่

“ข้าจะลงไปดู!”

เซียวหลินเทียนจับบันไดให้มั่นคงแล้วเอ่ยออกมา

“ไม่ ข้าจะลงไป!”

หลิงอวี๋หยุดเขาไว้แล้วเอ่ยออกมา “ข้าน้ำหนักเบากว่าท่าน บันไดสามารถรับน้ำหนักข้าได้!”

“อีกอย่าง ในหมอกหนาทึบเหล่านั้นมิรู้ว่ามีพิษอยู่หรือไม่ ข้ามีความรู้เรื่องทักษะการแพทย์ ข้าสามารถปรับตามสถานการณ์ได้!”

เมื่อหลิงอวี๋เอ่ยเช่นนี้ พวกเผยอวี้ก็คิดว่าสมเหตุสมผลดี

“ศิษย์พี่หญิง เช่นนั้นเจ้าระวังตัวด้วย พวกเราจะรออยู่ข้างบน หากเจ้าเจอพี่ชายของเจ้า ก็ส่งสัญญาณมา พวกเราจะดึงพวกเจ้าขึ้นมาเอง!”

เถาจื่อกำชับ

“อืม เช่นนั้นข้าลงไปแล้ว!”

แล้วหลิงอวี๋ก็ไต่บันไดลงไปทีละขั้น ๆ

เซียวหลินเทียนมองอยู่ด้านข้างอย่างกังวล มิรู้ว่าบันไดนี้ปลอดภัยหรือไม่ คงจะมิพังลงกลางคันกระมัง!

“พวกเจ้านำเถาวัลย์เหล่านั้นมาต่อเข้าด้วยกันเสีย หากบันไดยาวมิพอ จะได้สามารถใช้ได้!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยออกมา แล้วเผยอวี้กับเถาจื่อก็รีบต่อเถาวัลย์

แรกเริ่มหลิงอวี๋ยังคงได้ยินพวกเขาพูดคุยกัน กระทั่งลงไปได้ครึ่งทาง คนข้างบนก็กลายเป็นมดในสายตาของนางแล้ว นางเห็นเพียงจุดสีดำเท่านั้น

บนหน้าผามีเครื่องยาสมุนไพรอยู่มากมาย บางชนิดล้ำค่ามาก หลิงอวี๋นึกถึงสิงจั๋ว จึงไม่มีกะจิตกะใจที่จะเก็บ เมื่อพบเครื่องยาสมุนไพรห้ามเลือดจึงได้เก็บ แล้วโยนเข้าไปในแหวนพระสุเมรุ เผื่อว่าผู้รอบรู้จะต้องใช้

กระทั่งเข้าไปในหมอกหนาทึบ หลิงอวี๋ก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วตรวจสอบดูว่าในอากาศนี้มีพิษอยู่หรือไม่

ในอากาศนั้นมีกลิ่นเน่าเหม็นอยู่ มีพิษอยู่จริง ๆ หลิงอวี๋จึงหยิบยาแก้พิษออกมาแล้วใส่ไว้ใต้ลิ้น จากนั้นก็ลงไปอีก

หลิงอวี๋มิรู้ว่าต้องไปตามหาในทิศทางใด จึงลองตะโกนเรียกดู

นางหวังว่าผู้รอบรู้จะได้ยินเสียงตะโกนของตน

ไม่มีการตอบรับใด ๆ หลิงอวี๋เรียกไปอีกสองสามครั้ง แต่ก็ยังคงไม่มีการตอบรับ

มิสนใจแล้ว หลิงอวี๋กำลังคิดจะลงไปในน้ำ แล้วว่ายน้ำไปยังร่องเขาที่ใกล้ที่สุดดู แต่ก็ได้ยินเสียงของผู้รอบรู้เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน “น้องหญิง ข้าอยู่นี่…”

หลิงอวี๋เงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็เห็นผู้รอบรู้ยืนอยู่ที่ร่องเขาฝั่งตรงข้าม และกำลังโบกมือให้ตนด้วยความตื่นเต้น

“น้องหญิง เจ้าว่ายน้ำเป็นหรือไม่ หากว่ายเป็นก็มาทางนี้สิ ข้าเจอที่ดี ๆ อยู่ที่หนึ่ง ที่นั่นมีเครื่องยาสมุนไพรอยู่เป็นจำนวนมาก หากพวกเรานำกลับไปก็มิต้องกังวลเรื่องเงินแล้ว!”

เมื่อหลิงอวี๋เห็นว่าผู้รอบรู้ปลอดภัยดี นางก็รู้สึกโล่งใจ แล้วตะโกนออกไป “ท่านรอข้าประเดี๋ยว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”

หลิงอวี๋หยิบพู่กันและกระดาษออกมาจากแหวนพระสุเมรุ แล้วเขียนข้อความหนึ่งใบ บอกพวกเซียวหลินเทียนว่าพบกับผู้รอบรู้แล้ว ให้พวกเขาวางใจ ทั้งยังบอกว่าตนกับผู้รอบรู้จะอยู่ด้านล่างสักพัก จะยังมิขึ้นไปในตอนนี้

ก่อนหน้าที่หลิงอวี๋จะลงมา ก็นำเถาวัลย์เส้นหนึ่งลงมาด้วย หลิงอวี๋จึงผูกกระดาษไว้กับเถาวัลย์ แล้วกระตุกสองสามครั้งเพื่อส่งสัญญาณ...