ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1967

คำพูดนี้ของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของหลิงอวี๋ เซียวหลินเทียนจึงเชื่อ

“ป้าวซวนอยู่ที่ใด? หลิงอวี๋อยู่ที่ใด?”

เซียวหลินเทียนซักถามออกไป

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมองเซียวหลินเทียนอย่างเย็นชา “ท่านคิดว่าหม่อมฉันจะบอกหรือ? ถึงอย่างไรก็ต้องตายอยู่แล้ว เช่นนั้นหากหม่อมฉันจะตายก็จะลากหลิงอวี๋ไปรับเคราะห์ด้วย!”

“เซียวหลินเทียน หากท่านอยากให้หม่อมฉันบอกที่อยู่ของป้าวซวนกับหลิงอวี๋ ท่านก็ต้องรับปากว่าจะปล่อยหม่อมฉันไปเท่านั้น!”

เซียวหลินเทียนจึงเอ่ยออกไปอย่างไร้ความปรานี “จ้าวหรุ่ยหรุ่ย เจ้าไม่มีพื้นที่ให้มาต่อรองกับข้าหรอกนะ!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยจึงเอ่ยอย่างหนักแน่น “เพคะ ท่านสามารถทรมานหม่อมฉันได้ แต่หม่อมฉันจ้าวหรุ่ยหรุ่ยยังคงมีศักดิ์ศรี แม้ว่าท่านจะสังหารหม่อมฉัน ก็อย่าได้คิดว่าจะได้รับข่าวของพวกนางจากปากของหม่อมฉัน!”

“เซียวหลินเทียน ทุกเวลาที่ท่านล่าช้าไป ก็หมายความว่าหลิงอวี๋จะยิ่งตกอยู่ในอันตราย!”

“หลิงอวี๋สังหารเฉียวเค่อ ตระกูลเฉียวเกลียดนางถึงเพียงนั้น หากหลิงอวี๋ตกไปอยู่ในเงื้อมมือของตระกูลเฉียวขึ้นมา พวกเขาจะต้องใช้วิธีที่โหดร้ายกว่าท่านหลายสิบเท่ามาจัดการนางอย่างแน่นอน!”

“ฮ่า ๆ ท่านสังหารหม่อมฉันเสียเถิด หม่อมฉันแทบรอมิไหวที่จะไปรอชมสภาพน่าเวทนาของหลิงอวี๋ที่เส้นทางไปปรโลกแล้วเพคะ!”

เมื่อจ้าวหรุ่ยหรุ่ยพูดออกมาเช่นนี้ เซียวหลินเทียนก็รู้สึกกังวลขึ้นมา แล้วเขาก็จ้องจ้าวหรุ่ยหรุ่ยด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม

แต่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยกลับมองเขาอย่างมิเกรงกลัว “เซียวหลินเทียน ท่านกรีดหน้าหม่อมฉันไปแล้ว การแก้แค้นเช่นนี้ยังมิพออีกหรือเพคะ?”

“สามีของหม่อมฉัน ท่านพ่อของหม่อมฉันและทั้งครอบครัวก็ล้วนตายอยู่ในกำมือของท่าน ชีวิตมากมายถึงเพียงนั้นแลกกับชีวิตหม่อมฉันแค่ชีวิตเดียว ก็นับว่าท่านได้กำไรแล้วเพคะ ท่านยังจะคิดอะไรอีก?”

“ความเป็นความตายของหลิงอวี๋อยู่ในมือของท่านแล้ว จะอยากให้นางมีชีวิตอยู่หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าท่านจะเลือกอย่างไรแล้วเพคะ!”

เซียวหลินเทียนครุ่นคิดแล้วเอ่ยออกมา “ได้ วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป! จ้าวหรุ่ยหรุ่ย หากเจ้ากล้าโกหกข้า ข้าจะหั่นเจ้าเป็นชิ้น ๆ อย่างแน่นอน!”

“บอกมา ป้าวซวนกับหลิงอวี๋อยู่ที่ใด?”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยลอบถอนหายใจออกมา เซียวหลินเทียนหลงกลแล้ว!

ในที่สุดเขาก็เชื่อคำพูดของตน!

“หลังจากที่ป้าวซวนพลัดจากหลิงอวี๋ไป นางก็นั่งเรือเดินทางมาที่เมืองหลวงแดนเทพเช่นกัน แต่นางโชคร้าย เพราะเรือที่นางขึ้นนั้นเป็นเรือของคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉียว”

ร่างของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยอ่อนแรงทรุดนั่งลงกับพื้น และยังมิทันที่นางจะปีนขึ้นมา เซียวหลินเทียนก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วแล้ว

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยยกมือขึ้นแตะที่ใบหน้าของตน รอยบาดแผลจากมีดเหล่านั้นทำให้ดวงตาของนางปรากฏความเกลียดชังออกมาอย่างรุนแรง

เซียวหลินเทียน เจ้ายังจะตามไปแก้แค้นข้าได้อีกรึ?

หากวันนี้เจ้าสามารถออกไปจากภูเขาหมางหลิ่งได้ ค่อยมาพูดคำพูดโอ้อวดเช่นนั้นเถิด!

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยอดทนต่อความเจ็บปวด แล้วหยิบขลุ่ยไม้ไผ่ออกมาเป่า

เสียงขลุ่ยไม้ไผ่นี้สามารถดังไปได้ไกลหลายลี้ทีเดียว

ตระกูลเฉียวได้ลงทุนเป็นจำนวนมาก เพื่อที่จะจับตัวหลิงอวี๋ และได้เตรียมยอดฝีมือสิบกว่าคนไว้รอบตัวจ้าวหรุ่ยหรุ่ยด้วย เพราะคิดว่าหลิงอวี๋จะต้องมาแก้แค้นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเป็นแน่

ส่วนเซียวหลินเทียน มหาปราชญ์ก็ได้เสนอรางวัลสิบล้าน เพื่อที่จะจับตัวเขาด้วย

ผู้บำเพ็ญตนจำนวนมากที่เข้ามาหาสมบัติที่ภูเขาหมางหลิ่งก็ล้วนเป็นยอดฝีมือทั้งนั้น หากพวกเขารู้ว่าเซียวหลินเทียนอยู่ที่ภูเขาหมางหลิ่ง เช่นนั้นพวกเขาจะมิเข้าร่วมขบวนการจับตัวเซียวหลินเทียนกันหรือ?