ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1957

เย่หรงดูประกาศรางวัลเครื่องยาสมุนไพรที่หลิงอวี๋ชี้ แล้วเอ่ยปากถามออกไป “เสี่ยวชี เจ้ามีความรู้เรื่องเครื่องยาสมุนไพรมิใช่หรือ?”

“หากเจ้าสามารถรักษาโรคที่ท้องโตเท่ากลองได้ เช่นนั้นจะมิหาเงินได้ง่ายกว่าหรอกหรือ?”

หลิงอวี๋สังเกตจากหางตาว่า คำพูดของเย่หรงไปทำให้สายลับพวกนั้นมองมาทันที นางจึงจ้องมองเย่หรงด้วยความโกรธแล้วเอ่ยออกมา

“หากข้าสามารถรักษาได้ ยังจะต้องให้ท่านบอกข้าอีกรึ? ผู้ใดจะต้านทานเงินได้เล่า!”

“คนเรามีค่าตรงที่มีสติรู้จักประมาณตน หากเป็นสิ่งที่มิควรจะเป็นความร่ำรวยของข้า ก็อย่าไปถ่วงเวลาในการรักษาของคนอื่น! ท่านรีบมาดูรางวัลเหล่านี้เข้าเถิด ท่านทำสิ่งใดได้บ้าง? ดูเสร็จแล้วเราไปซื้ออุปกรณ์เตรียมตัวขึ้นภูเขากันวันพรุ่งดีกว่า!”

ก่อนหน้านี้เย่หรงมิเคยกังวลเรื่องเงิน เมื่อมองหมายจับค่าหัวที่มีอยู่หลากหลายเหล่านั้นก็รู้สึกเพียงแค่ตาลายไปหมด แต่เมื่อมองสุ่ม ๆ ไปครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยขึ้นมา

“ไปซื้ออุปกรณ์กันก่อนเถิด ถึงอย่างไรก็ต้องขึ้นไปบนภูเขาอยู่แล้ว ถึงเวลานั้นเมื่อเห็นเครื่องยาสมุนไพรก็เก็บมา กลับมาก็ขายได้ทั้งนั้น!”

หลังจากหลิงอวี๋พอจะเข้าใจแล้ว นางจึงเรียกผู้รอบรู้และเย่หรงให้ออกไปด้วยกัน

แต่หลิงอวี๋ก็ยังคงสังเกตเห็นว่า สายลับสองคนในนั้นกำลังแอบตามพวกเขามาอย่างเงียบ ๆ

สองคนนี้เป็นคนของตระกูลเฉียวหรือคนของหยางหงหนิงกันแน่?

ที่หยางหงหนิงรู้ในทันทีว่าตนเข้าไปอยู่ในเรือนของเย่หรง ก็เพราะนางส่งคนมาคอยจับตาดูเย่หรงอยู่ตลอดเวลา

หรือว่านางยังมิยอมแพ้ และยังคงจับตาดูเย่หรงอยู่?

หลิงอวี๋มองออกว่า วิธีการติดตามของสายลับทั้งสองนั้นชาญฉลาดมาก และผู้รอบรู้กับเย่หรงก็มิรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

หลิงอวี๋กลอกตา แล้วเอ่ยออกไป “พี่ชาย ท่านกับเย่หรงเดินช้า ๆ หน่อย จู่ ๆ ข้าก็ปวดท้องขึ้นมา ข้าจะไปหาห้องน้ำขับถ่ายเสียหน่อยแล้วจะตามไป!”

“ได้สิ!”

ผู้รอบรู้พยักหน้า

จากนั้นหลิงอวี๋ก็เดินเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ และทันทีที่นางเดินเข้าไป นางก็เดินไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว จากนั้นก็มุดเข้าไปในพุ่มไม้ที่อยู่ระหว่างบ้านสองหลัง

ขณะที่หลิงอวี๋กำลังซ่อนตัวอยู่นั้น นางก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งวิ่งผ่านหน้าตนไปอย่างรวดเร็ว

หลิงอวี๋รออยู่อย่างอดทน และหลังจากนั้นมินานก็เห็นบุรุษที่วิ่งไปเลี้ยวกลับมา แล้วมายืนอยู่ตรงที่ที่หลิงอวี๋ซ่อนตัว แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างมิสบายใจ

หลิงอวี๋หยิบผงพิษที่ตนเตรียมไว้ออกมาจากแหวนพระสุเมรุ แล้วถือไว้ในมือ

จากนั้น หลิงอวี๋ก็ค่อย ๆ โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ แต่ยังมิทันที่นางจะยืดตัวตรง ก็มีมือหนึ่งมาจับไหล่ของนางไว้

“เจ้าสี่ นางอยู่นี่ ข้าจับนางได้แล้ว...”

ยังมิทันสิ้นเสียงบุรุษที่เสียงแหบพร่า หลิงอวี๋ก็หันไป แล้วโรยผงพิษในมือลงบนใบหน้าของเขา

“นายน้อยของเจ้าหลงกลข้าแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้ามาอยู่ในมือของยอดฝีมือด้านการใช้พิษแล้วจะได้เปรียบหรือ?”

บุรุษผู้นั้นตกใจกับคำพูดของหลิงอวี๋ เขาจึงปล่อยหลิงอวี๋และก้าวถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ แต่ก็สายไปเสียแล้ว ผงพิษเหล่านั้นลอยเข้าไปในตาของเขาแล้ว

แล้วบุรุษผู้นั้นก็รู้สึกเจ็บแสบในดวงตาของตนขึ้นมาทันที

“อ๊าก… ตาของข้า นางสารเลว เจ้าทำอะไรกับข้า...”

บุรุษผู้นั้นใช้มือข้างหนึ่งมาขยี้ตา และมืออีกข้างก็ตบหลิงอวี๋...