ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1948

“ปวดยิ่งนัก!”

หยางหงหนิงเอื้อมมือไปกดที่ท้อง พยายามจะยืนขึ้นปรุงยาแก้พิษต่อไป แต่นางไม่มีแม้แต่แรงที่จะลุกยืนขึ้นเลย

นางลองอยู่สองครั้ง แต่เมื่อฝืนลุกขึ้นมา ขากลับอ่อนแรงและล้มลงบนพื้นอีกครั้ง

“เป็นไปมิได้!”

หยางหงหนิงตะโกนขึ้นมาอย่างร้อนใจ “ยาที่ข้าเตรียมไว้ก็เป็นยาแก้พิษ เหตุใดุมิได้ผลเล่า! หรือเป็นเพราะปริมาณยาแก้พิษมิเพียงพอ?”

หลิงอวี๋จ้องมองนางอย่างเย็นชา ที่มุมปากของนางมีความเยาะเย้ยเล็กน้อย "คุณหนูหยาง เจ้าเป็นคนบอกว่าการทำสงครามย่อมมิกลัวอุบาย ดังนั้น ข้าเองก็เล่นลูกไม้กับเจ้าไปอย่างหนึ่งเช่นกัน!”

“หากเจ้ารู้จักลักษณะของเครื่องยาสมุนไพรอย่างลึกซึ้งจริง ๆ เจ้าก็ควรจะรู้ว่าเครื่องยาสมุนไพรบางชนิดมีประโยชน์หลายอย่าง และเครื่องยาสมุนไพรเหล่านี้มีความสัมพันธ์กันแบบกษัตริย์กับขุนนาง เมื่อนำมาทำเป็นยาพิษ ก็จะมีฤทธิ์เป็นพิษ!”

“แต่หากใช้เป็นยาแก้พิษ ก็มีฤทธิ์เป็นยาแก้พิษได้!”

“ตามหลักการนี้แล้ว หากยาแก้พิษที่เจ้าเตรียมไว้ไปกดยาพิษของข้า เช่นนั้นก็แสดงว่าเป็นยาแก้พิษ แต่หากกดไว้มิได้ เช่นนั้นก็แสดงว่าเป็นยาพิษที่เติมเข้าไปในยาพิษอีกที!”

หยางหงหนิงรู้สึกเจ็บปวดจนขดตัวเป็นก้อนแล้ว

เมื่อได้ยินที่หลิงอวี๋พูดออกมา นางก็พยายามลุกยืนขึ้น แล้วรีบวิ่งไปที่โต๊ะ พร้อมกับตะโกนออกมา “ข้ายังมิแพ้ ข้ายังปรุงยาแก้พิษได้อยู่!”

นางพยายามไปหยิบขวดยามาปรุงยาแก้พิษใหม่อย่างบ้าคลั่ง แต่มือของนางอ่อนแรงจนหยิบขวดมิได้ ทั้งยังทำขวดยาล่วงลงพื้นจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปด้วยอีก

ขาของหยางหงหนิงอ่อนแรง แล้วนางก็ล้มพับลงไปกับพื้นอีกครั้ง

พวกคนที่เยาะเย้ยหลิงอวี๋เมื่อครู่ล้วนมองด้วยความประหลาดใจ และไม่มีใครพูดอะไรออกมาทั้งนั้น

ก่อนหน้านี้ยังคาดหวังให้หลิงอวี๋ขับถ่ายต่อหน้าธารกำนัลอยู่เลย แต่ตอนนี้หลิงอวี๋กำลังยืนอยู่ที่เดิมอย่างมั่นคง ในขณะที่หยางหงหนิงกลับแทบจะกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้น

ผมของหยางหงหนิงกระจายออกแล้ว เหงื่อเย็น ๆ ก็ไหลลงมา นางนั่งอยู่ที่พื้นแล้วร้องเรียกขึ้นมา “หมิ่นหมิ่น พวกเจ้ามาพยุ่งข้าที ข้ายังปรุงยาแก้พิษได้!”

เมื่อเย่หรงเห็นหยางหงหนิงอยู่ในสภาพน่าอับอายเช่นนี้ เขาก็เอ่ยออกมาอย่างเยาะเย้ย “เวลาครึ่งชั่วยามใกล้จะหมดลงแล้ว หยางหงหนิง เจ้าไม่มีเวลาปรุงยาแก้พิษแล้ว ข้าแนะนำให้เจ้ายอมแพ้เสียเถิด!”

บัญชีครั้งนี้นางจะจดจำไว้ก่อน หลังจากผ่านเรื่องนี้ไป หลังจากนี้นางจะต้องให้หลิงอวี๋ตายอย่างแน่นอน

หลิงอวี๋เดินเข้ามาแล้ววางยาแก้พิษในฝ่ามือของหยางหงหนิง

สหายของหยางหงหนิงก็รีบเทน้ำใส่แก้วให้นาง แล้วให้หยางหงหนิงกินยาแก้พิษเข้าไป

หลังจากนั้นมินาน อาการปวดท้องของหยางหงหนิงก็หายไป แล้วหยางหงหนิงก็ลุกขึ้นยืนด้วยการพยุงของสหายทั้งสอง

“สิงอวี๋ ข้าขอโทษเจ้า เป็นข้าเองที่ใส่ร้ายเจ้าโดยไม่มีหลักฐาน ข้าขออภัย!”

หยางหงหนิงจ้องมองหลิงอวี๋อย่างโหดร้าย และพูดออกมาแบบแทบจะเค้นคำพูดออกมาจากปาก

หลิงอวี๋มองนางอย่างใจเย็นแล้วเอ่ยด้วยเสียงทุ้ม “ข้ารับคำขอโทษของเจ้า และข้าหวังว่าต่อไปเจ้าจะเป็นคนที่คำพูดและการกระทำตรงกัน แล้วก็หยุดใส่ร้ายข้าเสียที!”

“มิเช่นนั้น ตราบใดที่ข้าสิงอวี๋ยังมีลมหายใจอยู่ ข้าจะต่อสู้กับเจ้าจนตายเพื่อชื่อเสียงของตัวข้าเอง หากมิตายข้าก็จะมิหยุด...”