ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1945

หลิงอวี๋มองปราดเดียวก็อ่านความคิดของหยางหงหนิงออกแล้ว นางจึงยิ้มมุมปาก “วิธีการเล่นเช่นนี้ก็สดใหม่ดี เช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าบอกเถิด!”

ทั้งสองจึงแลกเปลี่ยนยาพิษกัน

หยางหงหนิงหยิบผงยาใส่ปากอย่างมิใส่ใจ แล้วชิมส่วนผสมที่อยู่ในนั้น จากนั้นก็มองไปทางหลิงอวี๋และยิ้มอย่างดูถูก

“ยาพิษง่าย ๆ เช่นนี้ เจ้าก็กล้านำมาใช้ในการแข่งขันหรือ สิงอวี๋ เจ้ารอไสหัวไปจากเมืองหลวงแดนเทพได้เลย!”

หลิงอวี๋ก็ยิ้มบาง ๆ “พูดประโยคนี้ในตอนนี้มันยังเร็วเกินไป อีกสักครึ่งชั่วยามค่อยพูดเถิด!”

“การเอาชนะเจ้า ข้ามิใช้เวลาถึงครึ่งชั่วยามหรอก แค่สิบห้านาทีก็พอแล้ว!”

หยางหงหนิงเอ่ยขึ้นมาอย่างเย่อหยิ่ง

ทุกคนต่างมองผงยาพิษในมือของทั้งสองคน และอยากรู้ว่าทั้งสองคนปรุงยาพิษชนิดใดเอาไว้

“เข้าไปเลือกเครื่องยาสมุนไพร!”

หยางหงหนิงรีบชิงเข้าไปก่อน เมื่อเห็นขวดยาก็นำมาใส่ลงในตะกร้าทันที

หลิงอวี๋มองดูก็รู้ทันทีว่าผงยาที่นางใส่นั้นคือเครื่องยาสมุนไพรของยาแก้พิษที่นางทำไว้

หยางหงหนิงต้องการจะแย่งชิงเครื่องยาสมุนไพรที่หลิงอวี๋ต้องนำไปปรุงยาแก้พิษ เพื่อทำให้หลิงอวี๋มิสามารถปรุงยาแก้พิษได้

หลิงอวี๋ส่ายหัวอย่างหมดคำพูด แล้วหิ้วตะกร้าไปใส่เครื่องยาสมุนไพรเช่นกัน

กระทั่งทั้งสองนำเครื่องยาสมุนไพรสำหรับแก้พิษออกมาแล้ว หลงอิงก็ให้คนรับใช้ยกโต๊ะมาสองตัว

ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน หลิงอวี๋กับหยางหงหนิงต่างก็กินยาพิษของกันและกันเข้าไป จากนั้นก็ลงมือปรุงยาแก้พิษพร้อมกัน

เหลยเหวินคว้ามือของจงเจิ้งเฟยไว้ด้วยความกังวล “เฟยเฟย ศิษย์พี่หญิงจะสามารถทำยาแก้พิษออกมาได้หรือไม่?”

“ข้ากังวลว่าหยางหงหนิงจะมีเจตนามิดี แม้ว่าจะมิได้วางยาพิษศิษย์พี่หญิงจนตาย แต่นางจะต้องทำให้ศิษย์ต้องทุกข์ทรมานเป็นแน่!”

จงเจิ้งเฟยจับมือเหลยเหวินไว้แน่น และมีท่าทางเป็นกังวลเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้นยังคันไปทั้งตัว และต้องเกาต่อหน้าธารกำนัลอีกด้วย!

หากแผนของหยางหงหนิงบรรลุตามเป้าหมาย แม้ว่าหลิงอวี๋จะชนะ แต่นางก็ต้องเสียหน้าอยู่ดี แล้วนางจะยังมีหน้าไปศึกษาที่สำนักศึกษาชิงหลงต่อได้อย่างไร?

หยางหงหนิงปรุงยาแก้พิษไป พลางใช้หางตาสังเกตหลิงอวี๋ไปด้วย นางเดาว่าพิษในตัวหลิงอวี๋กำลังจะออกฤทธิ์แล้ว ดังนั้นนางจึงให้คำแนะนำหลิงอวี๋อย่างใจดี

“สิงอวี๋ ยาพิษที่ตัวเจ้ากำลังจะออกฤทธิ์แล้ว หากเจ้าเชี่ยวชาญเรื่องยาพิษจริง ๆ เจ้าก็น่าจะรู้ว่า หากออกฤทธิ์แล้วจะเกิดอะไรขึ้น!”

“หากเจ้ายอมแพ้ไปเสียตอนนี้ ข้าจะให้ยาแก้พิษแก่เจ้า แล้วจะช่วยรักษาหน้าให้เจ้าได้!”

หลิงอวี๋รู้สึกว่าในท้องของนางกำลังปั่นป่วน และอาการอยากเข้าห้องน้ำก็ยิ่งรุนแรง นางจึงยิ่งเร่งความเร็ว ในขณะที่ตอบไปด้วย

“หยางหงหนิง เหตุใดเจ้ามิบอกทุกคนไปเล่าว่าเจ้าใส่อะไรลงไปในยาพิษที่เจ้าปรุงไว้บ้าง? อีกอย่าง เมื่อครู่ที่เจ้าเพิ่งใส่เครื่องยาสมุนไพรลงไปนั่นคืออะไร?”

หลิงอวี๋ยิ้มเยาะ “ข้าเกลียดคนที่ต่อหน้าทำอย่างลับหลังทำอย่างเป็นที่สุด! หมอมีจรรยาบรรณหมอ ยาพิษที่เจ้าปรุงไว้ก็สกปรกเช่นเดียวกับนิสัยของเจ้า ต่อให้เจ้าจะมีพรสวรรค์แค่ไหน เจ้าก็ไปได้มิไกลหรอก!”

เหลยเหวินฟังมิเข้าใจว่าทั้งสองเล่นปริศนาอะไรกัน แต่นางได้ยินคำพูดนี้เข้าจึงตะโกนออกไป “ศิษย์พี่หญิง นางปรุงยาพิษชนิดใด? เมื่อออกฤทธิ์แล้วจะเกิดอะไรขึ้นหรือ?”