ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1940

จงเจิ้งเฟยส่ายหัว “ข้าเองก็มิได้รู้แน่ชัดนัก ข้าแค่ฟังมาจากคนอื่นเท่านั้น เพราะพวกนางบอกกันว่าฉินตะวันตกเป็นคนละดินแดนกับพวกเรา!”

“ข้าได้ยินมาเพียงว่า ทักษะการแพทย์ของหลิงอวี๋ผู้นี้ยอดเยี่ยมมาก ก่อนหน้านี้ว่ากันว่า ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเก๋อท้องใหญ่ราวกับกลอง และไม่มียาใดที่สามารถรักษาได้ แต่หลิงอวี๋เป็นคนผ่าท้องของนางแล้วนำถุงน้ำที่อยู่ในท้องของนางออกมา เช่นนี้จึงรักษาโรคประหลาดของนางหายขาดได้!”

“ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเก๋อได้เดินทางติดตามข้าหลวงเก๋อมาที่เมืองหลวงแดนเทพแล้ว ดู ๆ ไปแล้วก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไปมิได้ผิดปกติใด ๆ นี่คือข้อเท็จจริง!”

เหลยเหวินฟังแล้วก็รู้สึกสับสน “ดูเช่นนี้แล้ว หลิงอวี๋ก็มินับว่าเป็นคนเลว แต่เหตุใดนางจึงสังหารเฉียวเค่อเล่า!”

หลิงอวี๋ฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ แล้วนางก็ยิ่งอยากรู้อดีตของตนมากขึ้นไปอีก

ตนเป็นคนแบบใดกันแน่?

เหตุใดจึงมีศัตรูมากถึงเพียงนี้?

ดูท่าทางจะต้องไปถามผู้รอบรู้เสียหน่อยแล้ว บางทีการรู้เรื่องในอดีตของตน อาจจะทำให้นางฟื้นความทรงจำที่หายไปได้เร็วขึ้นก็ได้

ขณะที่ทั้งสามกำลังคุยกันอยู่ ก็เห็นหยางหงหนิงพาสหายอีกสองคนเดินเข้ามา

“เฟยเฟย พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่หรือ? ไยจึงมาหลบอยู่ที่นี่เล่า?”

หยางหงหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยกันดี

จงเจิ้งเฟยจึงยิ้มแล้วเอ่ยออกไป “ก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย หงหนิง ข้ามิได้เจอเจ้ามานานแล้ว ได้ยินมาว่าเจ้าออกเดินทางไปที่ไกล ๆ กลับมาเมื่อใดกัน? มิมาเล่นกับข้าเลย!”

“เพิ่งกลับมาเมื่อมิกี่วันก่อนนี้เอง!”

ปากของหยางหงหนิงกำลังพูดคุยยิ้มแย้มอยู่กับจงเจิ้งเฟย แต่สายตาของนางกลับจ้องมองไปที่หลิงอวี๋

หลิงอวี๋สังเกตเห็นว่าสายตาของหยางหงหนิงมิได้เป็นมิตร จึงค่อนข้างมิสบายใจ หรือว่าหยางหงหนิงจะรู้เรื่องที่เมื่อวานตนไปดื่มสุรากับเย่หรง?

“นี่คือสิงอวี๋ อันดับหนึ่งในชั้นเรียนของพวกเจ้าหรือ?”

เป็นไปดังที่คาด หยางหงหนิงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปที่หลิงอวี๋

“ใช่แล้ว ศิษย์พี่หญิงของข้าเอง ศิษย์พี่ นี่คือหยางหงหนิง คุณหนูสี่ของบ้านใต้เท้าหยาง และนางยังเป็นศิษย์น้อยของเจ้าวังแห่งวังเทียนซูด้วย!”

จงเจิ้งเฟยแนะนำทั้งสองคน

“สิงอวี๋ เย่หรงเป็นของหงหนิง หากเจ้ารู้สถานการณ์ก็จงอยู่ห่างจากเย่หรงไปเสีย มิเช่นนั้นพวกเราจะมิปล่อยเจ้าไปแน่ และจะทำให้เจ้าต้องออกจากเมืองหลวงแดนเทพไปอย่างอับอาย!”

หลิงอวี๋มิได้มองตัวตลกทั้งสองเลย แต่มองตรงเข้าไปในดวงตาของหยางหงหนิง แล้วเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา

“คุณหนูหยาง ข้ามิได้อยากแย่งชิงใครกับเจ้าทั้งนั้น! การที่เจ้ามุ่งเป้ามาที่ข้าเช่นนี้มิได้มีความหมายอะไรกับข้า!”

“เย่หรงเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขามีความคิดเป็นของตนเอง มิใช่ว่าเจ้าอยากจะให้เขาชอบใคร เขาก็ต้องชอบคนผู้นั้น หรืออยากให้เขามิชอบใคร เขาก็ต้องมิชอบคนผู้นั้น!”

“เจ้ามีอำนาจมีอิทธิพลสามารถทำทุกอย่างที่เจ้าต้องการได้ แต่ต่อให้เจ้าจะร่ำรวยเพียงใด เจ้าก็มิสามารถบังคับให้เย่หรงชอบเจ้าได้!”

“ข้าจะบอกเจ้าหนึ่งประโยคเช่นกัน แทนที่จะเสียเวลามุ่งเป้าไปกับศัตรูหัวใจที่เจ้าจินตนาการขึ้นมา สู้ไปขยันพัฒนาตนเองเสียจะดีกว่า เช่นนี้ก็จะมีคนมาชอบเจ้า มาชอบเจ้าโดยที่เจ้ามิต้องใช้กลอุบายใด!”

หลังจากพูดจบแล้ว หลิงอวี๋ก็หันหลังเดินจากไป

หยางหงหนิงได้ยินสิ่งที่หลิงอวี๋พูดก็หน้าแดง แล้วเอื้อมมือไปคว้าหลิงอวี๋ไว้ด้วยความโกรธ “จะไปไหน หากเจ้ามิได้รู้สึกผิดแล้วจะหนีด้วยเหตุใด?”

“เจ้ามาบอกกับทุกคนสิว่า เจ้าได้ล่อลวงเย่หรงให้ไปดื่มสุรากับเจ้าหรือไม่ และเจ้าได้ใช้กลอุบายเข้าไปพักอาศัยอยู่ในบ้านของเย่หรงหรือไม่?”