วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3276

“หรือว่าสุสานจักรพรรดิกำลังจะเปิดแล้ว?”

เย่ชิวหรี่ตาลง “ไป!”

ทันที ทั้งสองก็เร่งความเร็ว พุ่งตรงไปยังส่วนลึกของเทือกเขา

ไม่นาน เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินก็มาถึงหุบเขาแห่งหนึ่งที่ถูกล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งสี่ด้าน

เงยหน้ามองไปที่กลางหุบเขา ตรงนั้นมีหลุมฟ้ายักษ์อยู่หนึ่งหลุม เส้นผ่านศูนย์กลางราวร้อยจั้ง ลึกจนมองไม่เห็นก้น

เสาแสงเจิดจ้านั่นพุ่งทะลักออกมาจากหลุมฟ้า ทะยานตรงขึ้นสู่ชั้นเมฆา

ตอนนี้รอบหลุมฟ้าคนแน่นขนัด

ทั้งบนพื้นดินและบนยอดเขารอบด้านแน่นไปด้วยผู้ฝึกบำเพ็ญ

แม้แต่กลางอากาศก็ยังมีผู้แข็งแกร่งลอยตัวอยู่ไม่น้อย คะเนคร่าว ๆ แล้ว อย่างน้อยต้องมีหลายพันชีวิตมารวมตัวกันที่นี่

สายตาทุกคู่จ้องตรึงไปที่หลุมฟ้า

ชัดเจนแล้วว่านั่นคือทางเข้าสุสานจักรพรรดิสุญญากาศ!

“เล่นใหญ่กันขนาดนี้เชียว!” จางเหมยเจินเหรินอุทาน

เย่ชิวไม่เอ่ยคำ สายตากวาดสำรวจฝูงชนอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน สายตาของเขาก็หยุดลงที่หญิงสาวคนหนึ่ง

นางสวมกระโปรงยาวสีขาว ผิวขาวราวหิมะ งามจนแทบหาที่ติ ด้านหลังมีหญิงชราหลังค่อมสองคนติดตาม

แม้นางจะตั้งใจเก็บซ่อนพลังชีวิต แต่เย่ชิวก็ยังมองออก ว่าหญิงสาวผู้นี้คือผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ

“ขอบเขต quasi-จักรพรรดิ ทั้งที่ยังสาวนัก น่าจะเป็นหวังมี่จากตระกูลหวังแห่งที่ราบน้ำแข็ง”

ในขณะนั้นเอง จางเหมยเจินเหรินดึงแขนเสื้อเย่ชิวเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย ดูนั่นสิ!”

เย่ชิวมองตามนิ้วของจางเหมยเจินเหรินไป เห็นเกี้ยวหรูหราลอยอยู่กลางอากาศ แบกโดยสาวใช้หน้าตางดงามสิบสองคน

ผ้าม่านเกี้ยวแง้มออกเล็กน้อย เผยให้เห็นชายหนุ่มชุดขาวคนหนึ่งถือพัดพับอยู่ในมือ

ใบหน้าชายหนุ่มรูปงาม ทว่าท่าทางหยิ่งยะโส ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับผู้ฝึกบำเพ็ญทั้งสนามเป็นแค่ฝูงมด

“ไอ้หมอนั่นแม่งทำเท่เกินไปแล้ว เว่อร์ยิ่งกว่าเจ้าอีกนะ” จางเหมยเจินเหรินพึมพำเสียงต่ำ

“จะด่าคนอื่นนี่ไม่ต้องลากข้าไปด้วยได้ไหม?” เย่ชิวเหลือบมองชายหนุ่มชุดขาวทีหนึ่ง ก่อนพูดว่า “เขาคือกู้ฉางเซิงแห่งฉางเซิงซื่อเจีย”

“หาจังหวะเก็บมันซะ” จางเหมยเจินเหรินกล่าว “บนโลกนี้ มีแค่เจ้าคนเดียวเท่านั้นที่สมควรใช้ชื่อฉางเซิง”

คำพูดเพิ่งจะหลุดปาก ไกลออกไปหวังมี่ก็หันขวับ มองมาทางนี้ทันที

หัวใจเย่ชิวกระตุก เขารีบส่งเสียงลับเตือนจางเหมยเจินเหรินว่า “ไอ้เหล่าโต้วซี ระวังปากหน่อย ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิสัมผัสไว ถ้าให้พวกเขาได้ยินที่เราคุยกัน เราถูกจับได้ทันที”

จางเหมยเจินเหรินรีบพยักหน้า ไม่กล้าอ้าปากอีก

เคราะห์ดีที่หวังมี่เพียงกวาดตามองครั้งหนึ่ง ไม่พบสิ่งผิดปกติจึงละสายตาไป

เย่ชิวกวาดมองฝูงชนต่อ ไม่นานก็พบร่างของหลิงหูเหย่

เพราะหมอนั่นมันเด่นสะดุดตาเกินไป

ร่างใหญ่กำยำของเขานั่งขัดสมาธิอยู่กลางอากาศ ดาบหนักเทียนเชวี่ยบนแผ่นหลังปลดปล่อยเจตจำนงกระบี่อันดุดัน อาณาบริเวณรอบตัวร้อยจั้งไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้

“ไม่ใช่ว่ามีทายาทสำนักกุ่ยมินอยู่อีกคนเหรอ?”

เย่ชิวกวาดหาดูอยู่หลายรอบ ก็ยังไม่พบร่องรอยของหยินจิ่วโยว

“หมอนั่นหายหัวไปไหน?”

เย่ชิวแอบเปิดดวงตาสวรรค์ แสงทองคำวาบขึ้นในม่านตา ในที่สุดก็จับร่องรอยของหยินจิ่วโยวได้

หมอนี่ซ่อนตัวอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่ง แต่ร่างกายกลับโปร่งใส กลมกลืนหายไปกับอากาศ

“วิชาลับซ่อนตัวแห่งสำนักกุ้ยมึน น่าสนใจดีนี่” เย่ชิวหัวเราะเย็นในใจ

ขณะทุกคนกำลังกลั้นหายใจเฝ้ารอ เสาแสงในหลุมฟ้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังชีวิตอันแข็งแกร่งระลอกหนึ่งพลุ่งขึ้นมาจากก้นลึก

“สุสานจักรพรรดิกำลังจะเปิดแล้ว!”

มีคนร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก

ทันที สถานที่ก็ปั่นป่วนขึ้น ผู้คนต่างเตรียมพร้อม กดพลังไว้แน่น พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ

ทว่าในห้วงเวลาตึงเครียดนั้นเอง—

ช่างถืออำนาจบาตรใหญ่เกินทน!

โอหังเกินหน้าเกินตา!

ไม่เห็นหัวใครทั้งสิ้น!

ระหว่างที่ผู้ฝึกบำเพ็ญระดับพลังอ่อนแอทั้งหลายยังลังเลอยู่นั้น จู่ ๆ เสียงเย็นหูเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“เจ้าเป็นใคร?”

หวังมี่เอ่ยขึ้น

ทันใดนั้น สายตาของชายหนุ่มชุดขาวก็เลื่อนไปหยุดที่หวังมี่ แววตาวูบไหวด้วยแสงชั่วร้ายเล็กน้อย เขาถามอย่างยียวนว่า “แม่สาวสวยน้อย แล้วเจ้าเป็นใครล่ะ?”

“เจ้าอาจหาญนัก!” หญิงชราด้านหลังหวังมี่คนหนึ่งตวาดลั่น “คุณหนูของเราถามอะไร เจ้ารีบตอบให้ตรง ๆ จะดีกว่า ไม่อย่างนั้น...”

“หุบปากไปซะ! แกเป็นตัวอะไร กล้ามาแทรกตอนข้าคุยกับนายของแก? ไสหัวไปให้พ้น!” ชายหนุ่มชุดขาวขัดขึ้น ด่าใส่หญิงชรานั้น เสร็จแล้วก็หันมาพูดกับหวังมี่ว่า “แม่สาวสวยน้อย เจ้าก็มาที่นี่เพื่อมรดกจักรพรรดิสินะ?”

“จำคำข้าไว้สักประโยค อย่ามัวฝันกลางวันเลย มีข้าอยู่ที่นี่ ไม่มีทางที่ใครจะได้มรดกจักรพรรดิ”

“มรดกจักรพรรดิต้องเป็นของข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น”

ชายหนุ่มชุดขาวท่าทางโอหัง พูดกับหวังมี่ต่อว่า “ว่าแต่ หน้าตาเจ้าก็พอดูได้อยู่เหมือนกัน”

“ถ้าเจ้ายอมตามข้า ไปเป็นภรรยารองของข้า แค่คอยปรนนิบัติให้ข้าพอใจ ไม่แน่...ข้าอาจจะยอมให้เจ้าได้ดูเนื้อหาของมรดกจักรพรรดิสักหน่อยก็ได้”

ในดวงตาของหวังมี่พลันปรากฏเจตนาฆ่า

นางไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มชุดขาวผู้นี้จะไม่เห็นหัวนางก็แล้วไป กลับยังกล้าพูดจาเหลวไหลถึงเพียงนี้ ช่างหาที่ตายชัด ๆ

ก่อนที่หวังมี่จะได้เอ่ยปาก กู้ฉางเซิงก็พูดขึ้นเสียก่อน

“กล้าดียังไงมาพูดกับคุณหนูหวังแบบนี้ เจ้าหนุ่ม เบื่อชีวิตแล้วรึไง?”

แต่ใครจะคิด ชายหนุ่มชุดขาวเพียงเหลือบมองกู้ฉางเซิงทีหนึ่ง แล้วพูดอย่างไม่แยแสว่า “กล้าดียังไงมาพูดกับข้าแบบนี้ เจ้านั่นแหละที่เบื่อชีวิตแล้วรึไง?”

“เจ้า—” กู้ฉางเซิงหัวเราะฮึด้วยโทสะ

ในฐานะคนของฉางเซิงซื่อเจีย ทั้งยังเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ เขาไม่คิดเลยว่าจะยังมีคนกล้าทำเหมือนไม่เห็นหัวเขาเช่นนี้ เขาจึงเผลอถามออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “เจ้ามันเป็นใครกันแน่? บอกชื่อมา!”

ชายหนุ่มชุดขาวหัวเราะลั่น “ฟังให้ดี ข้าเดินไปไหนไม่เคยคิดจะเปลี่ยนชื่อ นั่งที่ใดก็ยังชื่อเดิม—เย่ฉางเซิง!”