วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3269

ทันทีที่กู้ฉางเซิงเอ่ยประโยคนั้นออกมา ไม่เพียงแต่จื่อหยางเทียนจุนจะชะงัก แม้แต่หวังมี่ยังอดสะดุ้งเล็กน้อยไม่ได้

ไม่มีใครคาดคิดว่ากู้ฉางเซิงจะเอาจริง คิดจะตรวจค้นทั่วสำนักกระบี่ชิงหยุน

นี่มันเท่ากับฉีกหน้า ไม่เหลือเยื่อใยกันแล้ว!

หวังมี่ขมวดคิ้วแน่น เอ่ยเสียงเย็นว่า “กู้ฉางเซิง คุณเกินไปแล้วนะ”

กู้ฉางเซิงหัวเราะเบา ๆ พัดพับในมือโบกไกวพลิ้วไหว เอ่ยว่า “คุณหนูหวัง ผมก็แค่อยากยืนยันให้แน่ใจว่าเย่ฉางเซิงไม่อยู่จริง ๆ แค่นี้มันผิดตรงไหนกัน”

“ยิ่งกว่านั้น เมื่อกี้เจ้าตัวก็พูดกับปากเองว่าให้ผมหาเอาเองไม่ใช่หรือ”

กู้ฉางเซิงหันไปมองจื่อหยางเทียนจุน แววตาเต็มไปด้วยแววท้าทาย “ท่านคงไม่คิดจะกลับคำหรอกนะ หรือว่าจริงอย่างที่ผมเดา เย่ฉางเซิงแอบซ่อนตัวอยู่ในสำนัก?”

สีหน้าจื่อหยางเทียนจุนค่อย ๆ เย็นลง “ฉางเซิงออกท่องยุทธภพไปแล้ว เรื่องแค่นี้ ข้าไม่มีความจำเป็นต้องโกหก”

มุมปากกู้ฉางเซิงยกยิ้มเย็น “อยู่ว่าไม่อยู่ ค้นดูก็รู้”

หยุนซีอดทนต่อไปไม่ไหว ก้าวออกมาหนึ่งก้าว จ้องมองกู้ฉางเซิงอย่างโกรธจัด “คนอย่างเจ้าช่างหยาบคายเหลือเกิน! ซือจู่ของข้าเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักเรา คุณธรรมสูงส่ง จะมาหลอกเจ้าได้ยังไง”

เซียนไป๋ฮวาก็เอ่ยเสียงเย็นเช่นกัน “ฉางเซิงออกไปท่องฟ้าดินตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว คำของซือจู่ทุกคำล้วนเป็นความจริง”

สายตากู้ฉางเซิงกวาดผ่านใบหน้าของสตรีทั้งสอง แววตาแฝงแสงชั่วร้ายวูบหนึ่ง แล้วพลันหัวเราะ “คุณหนูทั้งสองหน้าตางดงามถึงเพียงนี้ มาติดอยู่ในสำนักกระบี่ชิงหยุนช่างน่าเสียดาย จะลองมาเป็นสาวใช้ของคุณชายสักระยะดีไหม คุณชายรับรองว่าจะให้พวกคุณได้อยู่ดีกินดีกว่าที่สำนักกระบี่ชิงหยุนแน่นอน”

กู้ฉางเซิงโบกพัดพับอย่างสบายอารมณ์ สายตาลามเลียไล่ไปบนเรือนร่างของหยุนซีและเซียนไป๋ฮวาอย่างไม่เกรงใจ ริมฝีปากยกยิ้มโลมเลีย

ใบหน้างดงามของหยุนซีเย็นเยียบลงทันที ดาบยาวในมือชักออกจากฝักด้วยเสียง “ฉัวะ!” ความเย็นเฉียบแผ่พุ่ง

“เหลือเกิน!”

เซียนไป๋ฮวาก็มีสีหน้าเย็นชาไม่แพ้กัน กลีบดอกไม้รอบกายพลันลอยคว้าง แต่ละกลีบแฝงไว้ด้วยพลังกระบี่ที่แหลมคม “คุณชายผู้นี้ ได้โปรดสำรวมปากคำหน่อย”

“ฮะฮะฮะ…” กู้ฉางเซิงเชิดหน้า หัวเราะลั่น พัดพับในมือดีดปิดดัง “แปะ” ก่อนจะหัวเราะว่า “สองสาวน้อยคนงาม นิสัยกลับดุไม่เบาเลยนะ”

“ที่คุณชายมองพวกเจ้าเป็นที่โปรดปราน นั่นถือเป็นวาสนาของพวกเจ้าแล้ว”

“ต้องรู้ไว้ว่ามีหญิงสาวมากเท่าไรที่อยากเข้าฉางเซิงซื่อเจียของข้าแต่ไม่มีโอกาส อย่ามาทำเป็นไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”

ในดวงตาของจื่อหยางเทียนจุนแวบผ่านความเยียบเย็น ปลายนิ้วที่ซ่อนในแขนเสื้อสั่นไหวเล็กน้อย เตรียมพร้อมจะลงมือเต็มที่ แต่สีหน้ากลับยังคงสงบ “ท่านกู้ เรื่องล้อเล่นก็พอแค่นี้เถอะ”

“ล้อเล่น?” รอยยิ้มของกู้ฉางเซิงค่อย ๆ จางหาย แววตาเย็นเฉียบลงในฉับพลัน “คุณชายผู้นี้ไม่เคยล้อเล่น ถ้าไม่ให้ค้น งั้นก็ให้สองสาวน้อยคนงามนี่ติดตามผมไปสักเที่ยว ดีไหม”

“เจ้า…!” หยุนซีทนไม่ไหวอีกต่อไป แกว่งดาบยาวออกไปทันที แสงกระบี่สุกสว่างสายหนึ่งพุ่งตรงจู่โจมหลอดคอกู้ฉางเซิง

กระบี่นี้เร็วประหนึ่งสายฟ้าฟาด กลั่นรวมโทสะและพลังบำเพ็ญเพียรทั้งมวลของหยุนซีไว้ในครั้งเดียว ที่ใดแสงกระบี่กวาดผ่าน อากาศถึงกับถูกฉีกแยก

“หยุนซี อย่า!” จื่อหยางเทียนจุนรีบร้องห้าม แต่ก็สายเกินไปแล้ว

ในดวงตากู้ฉางเซิงฉายแววดูแคลนเล็กน้อย แค่ยกพัดพับขึ้นเบา ๆ

“กริ๊ง!”

เสียงใสกังวานดังขึ้น พัดพับธรรมดาดูไม่มีพิษสงในมือนั้น กลับกันได้รับแสงกระบี่ไว้โดยง่ายยิ่ง ที่น่าตกใจกว่าคือ บนเนื้อผ้าใบพัดกลับไม่ปรากฏแม้แต่รอยขีดข่วน

“ดูไม่ออกเลยนะ เจ้าเด็กน้อยคนนี้ ฝีมือก็ไม่เท่าไร แต่นิสัยนี่ร้อนแรงดีเหลือเกิน”

กู้ฉางเซิงหัวเราะเย็น หมุนพัดในมือหนึ่งที พลังรุนแรงประหนึ่งภูผาถล่มทะลักย้อนกลับไปตามลำตัวดาบ

ชั่วพริบตาเดียว หยุนซีราวกับถูกสายฟ้าฟาด ร่างบอบบางสั่นสะท้าน สายเลือดสดพุ่งออกจากปาก ตัวทั้งคนปลิวกระเด็นออกไป

“หยุนซี!” เซียนไป๋ฮวาร้องลั่น ร่างเคลื่อนวูบไปพยุงตัวหยุนซีไว้ พร้อมกับสะบัดมือขาวเนียน กลีบดอกไม้ทั่วท้องฟ้าพลันกลายเป็นฝนดาบพุ่งเข้าเล่นงานกู้ฉางเซิง

“วิชากระจอกงอกง่อย” กู้ฉางเซิงถึงกับไม่เหลือบตาขึ้นมอง แค่เหวี่ยงพัดพับในมืออย่างส่งเดช ฝนดาบกลีบดอกไม้ทั้งหมดก็หยุดนิ่งกลางอากาศในชั่วพริบตา ก่อนจะร้าวแตกกระจายทีละกลีบ

“สองสาวน้อยคนงาม ยังมีวิชาอะไรอยู่ก็งัดออกมาให้หมดเถอะ” กู้ฉางเซิงยิ้มแย้มเอ่ย “วันนี้คุณชายอารมณ์ดี จะเล่นด้วยสักหน่อย”

จื่อหยางเทียนจุนก้าวพรวดออกไปขวางหน้าสตรีทั้งคู่ สีหน้ามืดมนราวน้ำหมึก “กู้ฉางเซิง เจ้าเกินไปแล้ว”

จื่อหยางเทียนจุนเอ่ยเสียงหนัก “กุ่ยมินถูกกวาดล้างไปตั้งแต่หลายปีก่อน คิดไม่ถึงว่ายังมีเศษลูกหลานเหลือรอดอยู่”

“ถูกกวาดล้าง?” หยินจิ่วโยวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮะฮะฮะ… สายเลือดกุ่ยมินของพวกข้าไม่ตายไม่สูญ จะไปถูกกวาดล้างได้ยังไงกัน”

“เย่ฉางเซิงอยู่ไหน เรียกมันออกมา!”

“ถ้ามันไม่ออกมา งั้นข้าก็จะใช้สำนักกระบี่ชิงหยุนเป็นที่ลองดาบก่อน!”

“จะได้ให้คนทั้งโลกได้รู้ว่า กุ่ยมิน… ได้กลับมาแล้ว!”

ทันทีที่เสียงจบ หยินจิ่วโยวยกมือขึ้นอย่างรุนแรง กรงเล็บปีศาจสีดำสนิทฉีกฟาดสุญญากาศ พุ่งจู่โจมจื่อหยางเทียนจุนตรง ๆ

“เหลือเกิน!”

จื่อหยางเทียนจุนตวาดลั่น สะบัดแขนเสื้อหนึ่งครั้ง พลังกระบี่สายหนึ่งพุ่งทะลุออกมาในพริบตา ทำลายกรงเล็บปีศาจจนแตกสลาย

อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวของหยินจิ่วโยวครั้งนี้ ราวกับจุดชนวนสายชนวนระเบิด

กู้ฉางเซิงสะบัดพัดพับกางออก หัวเราะเย็น “ในเมื่อเย่ฉางเซิงคิดจะซ่อนตัวไม่ออกมา ก็อย่าโทษว่าข้าไม่ไว้หน้าแล้วกัน”

ในดวงตาของหวังมี่แสงเย็นวาบ แม้ยังไม่ได้ลงมือ แต่ไอความเย็นรอบกายกลับแผ่พุ่งออกมาไม่หยุด ชัดเจนว่าเธอก็กำลังกักเก็บพลังเตรียมพร้อม

สามกึ่งจักรพรรดิ ลงมือพร้อมกัน

สีหน้าจื่อหยางเทียนจุนขรึมหนัก เขารู้ดีแล้วว่า ศึกในวันนี้ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป

“หยุนซี ไป๋ฮวา ถอยไป!”

จื่อหยางเทียนจุนก้าวออกไปหนึ่งก้าว แรงกดดันกึ่งจักรพรรดิระเบิดออกมาอย่างเต็มกำลัง ดุจดวงอาทิตย์เจิดจ้าลอยขึ้นกลางฟ้า ส่องประกายทั่วฟ้าดิน

“เมื่อพวกท่านดื้อจะสู้กันให้ได้ เช่นนั้นวันนี้ข้าก็จะอยู่สู้กับพวกท่านจนสุดทาง!”