วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3169

พระอรหันต์นักรบพูดต่อว่า “ปีนั้นตอนสู้กับเผ่าเทพ ผมบาดเจ็บสาหัส เลยหนีมาถึงทะเลตะวันออก เจอสถานที่แห่งนี้ ตั้งใจจะพักฟื้นบาดแผล รอวันกลับมาผงาดอีกครั้ง”

“แต่บาดแผลมันสาหัสเกินไป แถมยังรักษาไม่ได้”

“ไม่นานนัก ผมก็ฝืนต่อไปไม่ไหวแล้ว”

“ตอนที่ร่างกายของผมกำลังจะถูกทำลายล้างนั่นเอง ผู้สูงส่งลึกลับผู้นั้นก็ปรากฏตัวขึ้น มาช่วยคุ้มครองวิญญาณส่วนหนึ่งของผมเอาไว้”

“ก็เขานั่นแหละ ที่ให้ผมรอคุณอยู่ที่นี่”

เย่ชิวถามว่า “ท่านอาวุโส ไม่ทราบว่ารอผมอยู่ที่นี่ มีเรื่องอะไรหรือครับ?”

พระอรหันต์นักรบไม่ตอบตรง ๆ กลับถามว่า “เย่ชางเซิง ได้ยินมาว่าเจ้าเป็นคนบาปของเผ่าเทพ จริงไหม?”

พลังชี่ในกายเย่ชิวไหลเวียนพลุ่งพล่าน เพียงพริบตาเดียว ร่างทั้งร่างก็โปร่งใสไปทั้งตัว มองเห็นกระดูกด้านในที่มีอักขระเวทมนตร์แน่นขนัดไปทั่ว

“คำสาปแห่งเทพเจ้า!”

ดวงตาพระอรหันต์นักรบสว่างวาบ “ผู้สูงส่งลึกลับผู้นั้นไม่ได้หลอกผม เจ้าเป็นคนบาปของเผ่าเทพจริง ๆ”

“ดีมาก!”

“เวลาของผมเหลือไม่มากแล้ว เย่ชางเซิง ผมอยากรบกวนขอให้คุณช่วยเรื่องหนึ่ง”

เย่ชิวว่า “ท่านอาวุโสเชิญพูดมาได้เลยครับ”

พระอรหันต์นักรบอ้าปากพ่นออกมา ทันใดนั้นก็มีลูกปัดสีทองขนาดเท่ากำปั้นลูกหนึ่งพุ่งออกมาจากปากของเขา

ท่ามกลางห้องหินอันมืดสลัว ลูกปัดสีทองลูกนั้นราวกับดวงอาทิตย์ยามอรุณแรกแย้ม ส่องแสงเจิดจ้า

บนผิวลูกปัดมีแสงสีรุ้งไหลวนไปมา แสงเรืองรองหมุนคล้อยไปตามการเคลื่อนไหวช้า ๆ ของลูกปัด ดุจสายรุ้งที่มีชีวิตแปรเปลี่ยนรูปทรงไม่หยุด

มองลึกเข้าไปภายในลูกปัด ราวกับมีดาราจักรไหลเชี่ยวอยู่ข้างใน อักขระเวทมนตร์สีทองเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนโผล่แล้วหายวับ สลับกันว่ายวนไปมาเหมือนมีชีวิต เปล่งกลิ่นอายโบราณและศักดิ์สิทธิ์ออกมา

เย่ชิวเห็นเพียงแวบเดียวก็รู้ทันทีว่านี่คือพระธาตุลูกหนึ่ง

พระอรหันต์นักรบชี้ไปที่พระธาตุ เอ่ยว่า “พระธาตุลูกนี้ กลั่นรวมมรดกวิชาชั่วชีวิตของผมเอาไว้ ผมอยากให้คุณช่วยเอาพระธาตุลูกนี้ไปมอบให้คนคนหนึ่ง”

“ให้ใครหรือครับ?” เย่ชิวถาม

พระอรหันต์นักรบว่า “ให้ลูกชายของผม”

หา?

เย่ชิวถึงกับหน้าเหวอ

พระอรหันต์นักรบยังมีลูกชายอีก เรื่องแบบนี้…

ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?

พระอรหันต์นักรบกล่าวว่า “ปีนั้นตอนที่เผ่าเทพรุกรานลงมา ผมก็ลางสังหรณ์ตั้งแต่แรกแล้วว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะต้องนองเลือด ตอนนั้นลูกชายของผมยังเด็กมาก”

“เพื่อความปลอดภัยของเขา ผมเลยผนึกเขาเอาไว้”

“ผมหวังว่าคุณจะหาตัวเขาให้พบ แล้วเอาพระธาตุลูกนี้ไปมอบให้เขา”

ผนึกไว้?

เย่ชิวชะงักไปครู่หนึ่ง คำนวณจากเวลาแล้ว ลูกชายของพระอรหันต์นักรบถูกผนึกไว้อย่างน้อยก็หลายแสนปีเข้าไปแล้ว

เขาไม่ลังเลเลย ตอบตกลงในทันที ท้ายที่สุด พระอรหันต์นักรบก็คือตำนานของพุทธศาสนา

“ไม่มีปัญหาครับ” เย่ชิวถามต่อ “ท่านอาวุโส ไม่ทราบว่าท่านผนึกลูกชายไว้ที่ไหนครับ? แล้วจะคลายผนึกได้อย่างไร?”

พระอรหันต์นักรบว่า “ผมผนึกเขาไว้ที่ดินแดนตะวันตกสุดแห่งทะเลทรายตะวันตก รอให้คุณไปถึงซีโม่ พระธาตุลูกนี้จะพาคุณไปเอง”

“แค่ถือพระธาตุลูกนี้ไว้ ก็เปิดผนึกได้แล้ว”

“ผู้น้อยเข้าใจแล้วครับ” เย่ชิวพลันถามขึ้นมาอีกว่า “ท่านอาวุโส ท่านเชื่อใจผมขนาดนี้เลย ไม่กลัวว่าผมจะเก็บพระธาตุลูกนี้ไว้คนเดียวหรือครับ?”

“คุณไม่ทำหรอก” พระอรหันต์นักรบว่า “ถึงผมไม่เคยเจอคุณมาก่อน แต่ผมเชื่อสายตาของผู้สูงส่งลึกลับท่านนั้น”

เย่ชิวเผยยิ้มบาง ๆ “ท่านอาวุโสวางใจได้เลยครับ ในเมื่อผมรับปากท่านแล้ว ผมจะไม่มีวันผิดคำสัญญา ผมจะเอาพระธาตุลูกนี้ไปส่งถึงมือลูกชายของท่านให้ได้”

“ขอบคุณมาก” พระอรหันต์นักรบพูดจบ ร่างกายเริ่มแผ่ออกมาเป็นเส้นแสงสีทองสายแล้วสายเล่า เขารีบเอ่ยว่า “เย่ชางเซิง ผมไม่ให้คุณช่วยฟรี ๆ หรอก”

“ไปแล้ว” เย่ชิวตอบ

“ไปแล้ว?” จางเหมยเจินเหรินงุนงง “ไปไหน?”

“สุขาวดีแดนสุขาวดี” คำตอบของเย่ชิวทำเอาจางเหมยเจินเหรินชะงักไป

“เจ้าหมายความว่า เขาตายแล้วหรือ?” จางเหมยเจินเหรินถาม

เย่ชิวพยักหน้า “อืม”

จางเหมยเจินเหรินถึงได้โล่งอกเสียที ตามด้วยด่าไม่หยุดปาก “แม่งเอ๊ย กล้าดีอย่างไรมาลอบเล่นงานข้า ถ้าผมไม่เผลออยู่ก่อน ผมจะไม่ซัดเขาสักยกก็ให้มันรู้ไป ตายก็ดีแล้ว”

“เหล่าโต้วซี ระวังปากหน่อย” เย่ชิวว่า “เมื่อกี้ท่านอาวุโสคนนั้น คือพระอรหันต์นักรบ”

“ใครนะ?” จางเหมยเจินเหรินนึกว่าตัวเองหูฝาด

“เขาคือพระอรหันต์นักรบ” เย่ชิวพูดซ้ำอีกครั้ง

“เวรเอ๊ย!” จางเหมยเจินเหรินอุทาน “ที่แท้ก็เป็นตัวท็อปสายพุทธศาสนา ไม่สิ เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน?”

เย่ชิวเล่าเรื่องราวให้ฟังคร่าว ๆ พอฟังจบ จางเหมยเจินเหรินก็ได้แต่ทอดถอนใจไม่หยุด

“ไม่คาดคิดเลย ว่าจะเป็นตัวท็อปของพุทธศาสนาจริง ๆ รู้แบบนี้แต่แรก ผมคงทำตัวสุภาพกับเขาหน่อยแล้ว”

พอนึกได้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองยังด่าพระอรหันต์นักรบว่าไอ้พระหัวโล้น จางเหมยเจินเหรินก็อดขวัญผวาไม่ได้ ในใจยังแอบดีใจที่แค่โดนทำให้สลบ ถ้าไม่อย่างนั้น คงตายไม่รู้ตัวไปแล้ว

“งั้นก็แปลว่า ในพระธาตุลูกนี้มีมรดกวิชาชั่วชีวิตของพระอรหันต์นักรบ?” จางเหมยเจินเหรินจ้องพระธาตุในฝ่ามือของเย่ชิว แววตาร้อนผ่าวขึ้นมา

“คิดจะทำอะไรน่ะ?” เย่ชิวมองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหึหึ “ไอ้ลูกกระต่าย ไหน ๆ พระธาตุลูกนี้ก็อยู่ในมือเจ้าแล้ว ทำไมเจ้าไม่รับมรดกวิชาของพระอรหันต์นักรบเอาไว้ก่อนล่ะ ไว้ภายหลังพอลูกชายพระอรหันต์นักรบโผล่มา ค่อยถ่ายทอดเนื้อหามรดกวิชาให้เขาอีกทีก็ยังทัน”

“ฮึ ท่านอาวุโสมอบเรื่องนี้ไว้กับผม ก็แปลว่าเชื่อใจผม ผมจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงกัน?” เย่ชิวฮึในลำคอ เอาพระธาตุเก็บใส่ถุงกิ่นคุนทันที

จากนั้น เขาก็เอาจีวรผืนนั้นเก็บใส่ถุงกิ่นคุนด้วย แล้วค่อยพาจางเหมยเจินเหรินออกไปจากที่นั่น

คาดไม่ถึงว่า พอทั้งสองคนโผล่ขึ้นมาจากถ้ำใต้ดิน แนวปะการังหมื่นดาวก็เกิดความแปรปรวนขึ้นทันที