วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3162

ภายในม่านกระโจม

“เบา... เบาหน่อย...” หยุนซีเม้มริมฝีปาก นิ้วเรียวยาวขาวดั่งหยกขีดลากทิ้งรอยแดงเป็นทางบนแผ่นหลังของเย่ชิว

ส่วนเซียนไป๋ฮวาแทบเอ่ยคำพูดให้ประโยคครบไม่ได้ ได้แค่ครางสะอื้นขาดหายเป็นห้วง ๆ

ทั้งคืน อุณหภูมิในห้องหอพุ่งสูงไม่หยุด จนกระทั่งขอบฟ้าทิศตะวันออกเริ่มสว่างจาง ๆ ศึกอันดุเดือดถึงได้ค่อย ๆ สงบลง

เย่ชิวโอบซ้ายกอดขวา มองสองงามในอ้อมแขน แล้วถอนหายใจอย่างอิ่มเอม

อีกไม่นานเขาต้องออกเดินทางสู่ทะเลตะวันออกที่อันตรายซ่อนอยู่รอบด้าน ความอบอุ่นในคืนนี้ บางทีอาจกลายเป็นแรงใจให้เขาก้าวต่อไป

ไม่นาน แสงอรุณอ่อน ๆ ก็ลอดมาจากนอกหน้าต่าง

วันใหม่กำลังจะเริ่มต้น

“ได้เวลาตื่นแล้ว”

เย่ชิวจำใจคลายแขนออกจากสองสาว ทว่าเซียนไป๋ฮวากับหยุนซีกลับกอดเขาแน่นกว่าเดิม ไม่ยอมปล่อย

แสงเช้าเล็ดลอดม่านโปร่ง สาดลงบนเตียงนอนแบบจีนโบราณ

เย่ชิวลูบเส้นผมของหยุนซีกับเซียนไป๋ฮวาเบา ๆ พูดเสียงนุ่ม “ผมต้องออกเดินทางแล้ว พวกเธออยู่ที่สำนัก ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ”

ในดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ทว่าก็รู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้สำคัญเพียงใด จึงทำได้แค่พยักหน้ารับอย่างเงียบงัน

“สามี การเดินทางครั้งนี้ต้องระวังตัวให้มากนะ” หยุนซีกำชับ

เซียนไป๋ฮวาเอ่ยเสริม “พวกเราจะรอท่านกลับมา”

“อืม” เย่ชิวพยักหน้า ก่อนถามขึ้นทันที “ลวี่หลัวยังปิดด่านฝึกตนอยู่หรือเปล่า?”

“ใช่” เซียนไป๋ฮวาตอบ “นอกจากลวี่หลัวแล้ว มหาอาวุโสกับประมุขสำนัก รวมทั้งเซียนกระบี่อีกสองสามท่านก็ปิดด่านฝึกตนอยู่เหมือนกัน”

“ว่าแล้วเชียว ทำไมเมื่อคืนถึงไม่เห็นเซียนกระบี่สุราพวกเขา” เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ ล้วงมือเข้าไปในถุงกิ่นคุน หยิบขวดหยกเล็กใบหนึ่งออกมายื่นให้เซียนไป๋ฮวา “ข้างในเป็นบ่อน้ำอมตะ ดื่มแล้วเยาว์วัยจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ นี่เป็นของที่ท่านอาจารย์มอบให้ผม พวกเธอแบ่งกันดื่มเถอะ”

“ขอบคุณสามีมาก” หยุนซีดีใจจนเก็บอาการแทบไม่อยู่

สำหรับสตรีแล้ว ไม่ว่าฐานะจะสูงส่งเพียงใด หรือพลังบำเพ็ญเพียรจะลึกซึ้งแค่ไหน ก็ยากจะต้านทานแรงล่อลวงของความเยาว์วัยนิรันดร์

“คนในครอบครัวเดียวกัน จะเกรงใจกันไปทำไม” เย่ชิวว่า “ผมต้องไปแล้ว”

“ให้พวกเราช่วยแต่งตัวให้เถอะ” เซียนไป๋ฮวากับหยุนซีตั้งท่าจะลุกขึ้นมาช่วยสวมเสื้อผ้าให้เย่ชิว แต่ยังไม่ทันยืนดี หัวเข่าก็อ่อนยวบ ทั้งคู่ทรุดฮวบกลับลงไปบนเตียงนอนแบบจีนโบราณ คิ้วงามขมวดแน่นด้วยความปวดเมื่อย

“เป็นอะไรไป?” เย่ชิวรีบถาม

ได้ยินดังนั้น สองสาวก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน จ้องเขาด้วยแววตาตัดพ้อ

แก้มของเซียนไป๋ฮวาขึ้นสีแดงระเรื่อ ส่วนหยุนซีกลับเอ่ยว่า “สามีนั่นแหละผิด หมดแรงเดินเลย นึกว่าเป็นวัวกระทิงอยู่หรือไง”

เย่ชิวถึงได้เข้าใจ หัวเราะลั่นออกมา

“พวกเธอพักให้ดีเถอะ ผมแต่งตัวเองได้” เย่ชิวพูดจบก็รีบสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย จากนั้นก้มลงจุมพิตหน้าผากของสองสาวคนละที

“แล้วพบกัน!”

เย่ชิวโบกมือลา ทิ้งเพียงแผ่นหลังอันองอาจไว้ให้มอง แล้วก้าวฉับออกจากห้องไป

พอเขาออกไป หยุนซีกับเซียนไป๋ฮวาก็นอนอยู่บนเตียงนอนแบบจีนโบราณต่อไป โดยไม่รู้สึกง่วงแม้แต่น้อย

“ไม่รู้เลยว่าเขาไปครั้งนี้ อีกนานแค่ไหนถึงจะกลับมาได้?” เซียนไป๋ฮวาพึมพำเสียงแผ่ว

“ขอให้สามีทุกอย่างราบรื่นเถอะ!” หยุนซีว่า

ต่อจากนั้น หยุนซีก็ถามเสียงเบา “พี่หญิง ท่านว่าหรือว่าสามีของพวกเรา...จะไม่ค่อยไหวหรือเปล่า?”

“เขายังจะไม่ไหวอีก?” เซียนไป๋ฮวาหัวเราะ “เมื่อคืนเจ้าแทบจะถูกเขาจัดจนแหลกอยู่แล้วนะ”

หยุนซีหน้าแดงก่ำ รีบว่า “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นสักหน่อย พี่หญิงเข้าใจผิดแล้ว ฉันหมายถึงว่า พวกเราอยู่กับสามีมานานขนาดนี้ ทำไมท้องถึงไม่มีวี่แววสักนิด?”

พอพูดถึงเรื่องนี้ เซียนไป๋ฮวาเองก็รู้สึกกลุ้มใจไม่แพ้กัน

ในบรรดาคนจากโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเหล่านี้ นางคือคนที่ติดตามเย่ชิวนานที่สุด แต่ท้องของนางก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนเลยสักนิด

“ในเมื่อพร้อมแล้ว ก็ออกเดินทางกันเถอะ!” จื่อหยางเทียนจุนกล่าว “ทุกเรื่องระวังตัวให้ดี รีบกลับมาให้ไว”

“ครับ” เย่ชิวรับคำ คารวะลาจื่อหยางเทียนจุน แล้วพาจางเหมยเจินเหรินที่ยังดูเมามายกึ่งลากกึ่งประคอง ขึ้นไปยืนบนดาบขี่สายลม

ฟึ่บ——

ดาบยาวสั่นวูบแล้วหายลับไป

ทะเลตะวันออก

กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต คลื่นน้ำสีเขียวมรกตพลิ้วไหวสุดสายตา

บนดาบขี่สายลม จางเหมยเจินเหรินหยิบกระบอกน้ำเต้าบรรจุสุราออกมา กระดกดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะเปล่งเสียงท่องว่า “ขี่ดาบเหินลมมา ปราบมารทั่วฟ้าดิน มีสุราก็สำราญล่องลอย ไร้สุราก็ยังบ้าได้ จอกเดียวดื่มเหือดสิ้นแม่น้ำ อีกจอกกลืนทั้งตะวันจันทรา ดื่มพันจอกไม่ล้มเมา ผู้ไม่ล้มเมามีเพียงเซียนฉางเหม่ยเท่านั้น!”

เย่ชิวมองเขาด้วยสีหน้าดูแคลน “เมาจนสภาพนี้แล้วยังไม่ลืมทำเท่”

“ที่จริง ก็ไม่ได้ดื่มมากหรอก” จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็ยกมือทั้งสองขึ้นร่ายอาคม เพียงชั่วพริบตา กลิ่นสุราทั้งตัวก็สลายหายไป สีหน้ากลับมาปกติดังเดิม

“ที่เมานี่แกล้งเหรอ?” เย่ชิวอุทาน

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “จื่อหยางเชียนเป่ยอายุก็ปูนนี้แล้ว ถ้าผมดื่มจนท่านล้มคว่ำไป แบบนั้นท่านคงเสียหน้าแย่ ๆ เพราะงั้นผมเลยแกล้งเมายอมแพ้เสียดีกว่า”

“อีกอย่าง การเดินทางสู่ทะเลตะวันออกครั้งนี้สำคัญมาก จะไปถ่วงขาเจ้าได้ยังไงกันล่ะ!”

เย่ชิวหัวเราะพลางด่า “ยังพอมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้างนะเนี่ย”

“ไอ้เด็กกระต่ายน้อย ดินแดนที่เผ่ามังกรอยู่นี่ ห่างจากที่นี่แค่ไหน?” จางเหมยเจินเหรินถาม

เย่ชิวตอบเสียงขรึม “ยังอีกไกลนัก”

พูดจบ เย่ชิวก็หยิบแผนที่แผ่นนั้นที่เปื้อนคราบเลือดเป็นจุด ๆ ออกมากาง ดูผ่าน ๆ แล้วว่า “ตามตำแหน่งที่ระบุไว้บนแผนที่ เราต้องผ่านเขตไร้สายลม แนวปะการังหมื่นดาว ทะเลหมอกกลืนวิญญาณ แล้วสุดท้ายจึงจะไปถึงเกาะเผาฟ้า”

“เกาะเผาฟ้าเป็นอาณาเขตของจินอู่อี้จู๋”

“เมื่อครั้งนั้น ซือซูของซือจู่กับยอดฝีมือสิบสองนายจากสำนักกระบี่ชิงหยุน ก็ล้วนตายด้วยน้ำมือจินอู่อี้จู๋ที่นั่น”