วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3157

หนิวต้าลี่กับม่อเทียนจีเองก็อยากตามเย่ชิวไปทะเลตะวันออกเหมือนกัน แต่ทั้งคู่ก็รู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ของเย่ชิว เกินครึ่งต้องเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากระฆังสวรรค์ปฐพีเล่นงานคราวนั้น การคุ้มกันห้องเกียรติทรัพย์ก็ยิ่งสำคัญกว่าเดิม

“พี่ใหญ่ ข้าได้ยินมาว่าจื่อเวยเจี้ยวปักหลักอยู่ที่เผิงไหลมาหลายปี พื้นฐานแข็งแกร่งมาก พี่ต้องระวังตัวหน่อยนะ” ม่อเทียนจีเตือน

เย่ชิวเพียงยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร ข้าเตรียมตัวไว้แล้ว”

หนิวต้าลี่เกาศีรษะ ถามว่า “อาจารย์ ท่านบอกเมื่อกี้ว่ารับปากผู้อาวุโสท่านหนึ่งไว้ เป็นผู้อาวุโสรูปไหนหรือขอรับ?”

แววตาเย่ชิวทอดไกล เอ่ยช้า ๆ ว่า “ผู้อาวุโสท่านหนึ่งแห่งเผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออก”

เผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออก!

นั่นคือเจินหลงอี้จู้เชียวนะ!

หัวใจของหนิวต้าลี่สั่นสะท้านสุดแรง

“เอาล่ะ เรื่องนี้รอไม่ได้ ข้ากับเหล่าโต้วซีจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้” เย่ชิวหันไปมองม่อเทียนจีกับหนิวต้าลี่ กำชับว่า “พวกเจ้ากลับไปห้องเกียรติทรัพย์แล้ว ระวังตัวให้ดี หากมีอะไรผิดปกติ ให้รีบส่งข่าวถึงข้าในทันที”

“รับทราบ อาจารย์!” หนิวต้าลี่ค้อมกายกำหมัดรับคำ

ม่อเทียนจีก็พยักหน้า “พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วง พวกเราจะปกป้องห้องเกียรติทรัพย์ให้ดี”

“ข้ากับเหล่าโต้วซีไปล่ะ” เย่ชิวพูดจบก็เรียกดาบขี่สายลมออกมา พาจางเหมยเจินเหรินเหินขึ้นควบคุมดาบเหินฟ้าจากไป

ไม่นาน ร่างของทั้งสองก็ลับหายไปตรงขอบฟ้า

ม่อเทียนจีไม่คิดจะอยู่ต่อ โบกมือขวาหนึ่งครั้ง รอยแยกมิติเปิดขึ้นกลางอากาศ เขาก้าวเข้าไป หนิวต้าลี่ก็รีบตามติด

“ตูม!”

รอยแยกมิติหุบปิด ร่างของทั้งสองหายวับไปในพริบตา

…

ดาบขี่สายลมพุ่งตรงไปทางทิศตะวันออก ราวกับเส้นแสงพริ้วไหว

จางเหมยเจินเหรินนั่งอยู่บนสันดาบ ควักน้ำเต้าเหล้าออกมา กระดกดื่มไม่ยั้ง จากนั้นก็ปาดคราบเหล้าที่มุมปาก หัวเราะร่า “สาแก่ใจ!”

“ดูเอาเถอะ แค่นี้ก็สำราญแล้วหรือ” เย่ชิวทำหน้ารังเกียจใส่

“เจ้าเด็กน้อย เอาสักหน่อยไหม?” จางเหมยเจินเหรินถาม

“ไม่สนใจ” เย่ชิวปฏิเสธทันที

จางเหมยเจินเหรินกระดกเหล้าไปอีกหลายอึก แก้มแดงระเรื่อ แล้วจึงพูดว่า “เจ้าเด็กน้อย เจ้าจะไปเผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออกกันแน่ว่าด้วยเรื่องอันใด?”

เย่ชิวว่า “เจ้ารู้แล้วนี่ ว่าในกายข้ามีโลหิตล้ำค่ามังกรแท้”

จางเหมยเจินเหรินพยักหน้า “รู้น่า!”

เย่ชิวพูดต่อ “โลหิตล้ำค่ามังกรแท้นั่น จักรพรรดิมังกรเป็นคนมอบให้ อีกทั้งยังถ่ายทอดวิชาไร้เทียมทานแห่งเผ่ามังกรให้ข้าหลายกระบวน แต่เขาตั้งเงื่อนไขข้อหนึ่ง นั่นคือให้ข้าไปช่วยลูกสาวของเขาออกมา”

“ตามที่จักรพรรดิมังกรเล่าให้ฟัง ลูกสาวของเขาถูกผนึกไว้ใต้ทะเลตะวันออก”

จางเหมยเจินเหรินเหลือบมองเย่ชิว ถามว่า “ลูกสาวของจักรพรรดิมังกร นั่นก็เท่ากับเป็นเจ้าหญิงของเผ่ามังกรน่ะสิ เจ้าเด็กน้อย นางสวยไหมล่ะ?”

เย่ชิวตอบ “ยังไม่เคยเจอกันเลย ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่านางหน้าตาเป็นแบบไหน”

“หวังว่าจะขี้เหร่หน่อยเถอะ” จางเหมยเจินเหรินว่า “ไม่อย่างนั้นคงหนีไม่พ้นเงื้อมมือเจ้าหรอก”

เย่ชิวกลอกตาใส่หนึ่งที

“ว่าแต่!” จางเหมยเจินเหรินผงกกายลุกนั่ง สีหน้าจริงจังขึ้นมาในทันที “เจ้าเด็กน้อย เมื่อครู่ข้านึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้”

“เรื่องอะไร?” เย่ชิวถาม

จางเหมยเจินเหรินว่า “เจ้าเด็กน้อย หากจักรพรรดิหยินหยางยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ เป็นไปได้ไหมว่าหมอนั่นก็คือเจ้าของระฆังฟ้าดิน?”

หือ?

ดวงตาเย่ชิววาบขึ้นมาทันที

ต้องยอมรับเลยว่า การวิเคราะห์ของจางเหมยเจินเหรินรอบนี้ ทั้งมีเหตุมีผลและน่าคิดทีเดียว

จางเหมยเจินเหรินกระดกเหล้าอีกอึก อาศัยแรงสุรา สีหน้าก็ยิ่งเคร่งเครียดขึ้น “เจ้าเด็กน้อย พวกเราต้องระมัดระวังให้มาก หากจักรพรรดิหยินหยางเป็นคนควบคุมระฆังฟ้าดินอยู่จริง เขาย่อมต้องรู้การเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวของพวกเรา เกรงว่าในทะเลตะวันออกตอนนี้ อาจวางกับดักไว้เป็นชั้น ๆ รอให้พวกเราเดินดุ่มเข้าไปเอง”

“ถ้าการเดินทางสู่ทะเลตะวันออกคราวนี้ราบรื่นทุกอย่าง งั้นก็พอมีสิทธิ์สรุปได้ว่าเจ้าของระฆังฟ้าดินอาจไม่ใช่จักรพรรดิหยินหยาง”

“มิฉะนั้น ด้วยนิสัยหมอนั่นหลวงโป๋ซา ขอแค่มีโอกาสฆ่าพวกเรา เขาไม่มีวันปล่อยผ่านแน่”

เย่ชิวพยักหน้าเบา ๆ “เจ้าพูดก็มีเหตุผล การไปทะเลตะวันออกครั้งนี้ ต้องระแวดระวังให้มาก”

จางเหมยเจินเหรินยกเหล้าขึ้นดื่มอีกอึก สีหน้าสลับซับซ้อน “เจ้าเด็กน้อย มีคำหนึ่ง ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดดีหรือไม่พูดดี”

เย่ชิวหัวเราะ “ระหว่างเจ้ากับข้า ยังมีอะไรที่พูดกันไม่ได้อีกหรือ?”

“ในเมื่อว่าอย่างนั้น ข้าก็จะพูดตรง ๆ ล่ะ” จางเหมยเจินเหรินว่า “ข้ารู้สึกว่า คนอย่างท่านอาจารย์ เจ้าต้องระวังให้ถึงที่สุด”

“ทำไมเจ้าถึงพูดเช่นนั้น?” เย่ชิวถาม

จางเหมยเจินเหรินตอบ “ก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน เอาเป็นว่ามันเป็นความรู้สึกก็แล้วกัน”

“เขาว่ากันว่า คนชั่วใหญ่ ๆ มักทำตัวเหมือนคนซื่อสัตย์ คนเลวลึก ๆ มักดูเหมือนคนไว้วางใจได้”

“ข้าได้ยินหนิงอันเล่าว่า ท่านอาจารย์นั้นแตกฉานปัญญาดุจมีตำราห้ารถ หนังสือเต็มทับเกวียน รู้ทั้งดาวบนฟ้าและแผ่นดินเบื้องล่าง อีกทั้งพลังบำเพ็ญเพียรก็สูงส่ง ใจคอยังแสนดี แม้แต่มดสักตัวก็ยังเหยียบไม่ลง”

“ข้าอ่านประวัติศาสตร์แผ่นดินจีนห้าพันปีมาจนแทบจะครบทุกหน้า ยังไม่เคยเจอคนแบบนี้สักคนเดียว”

“ต่อให้เป็นถังเซิง นั่นเขายังเป็นพระ ก็ยังไม่เคยได้ยินว่าถังเซิงเหยียบมดไม่ลงเลยสักตัว”

“เพราะฉะนั้น ข้าถึงได้คิดว่า บางทีนี่อาจเป็นภาพลวงตา เป็นเปลือกที่สร้างขึ้นมาหลอกสายตาผู้คนก็ได้”

“แน่นอน ข้าก็หวังเหมือนกันว่าความคิดของข้าจะผิดทั้งหมด”

ว่าจบ จางเหมยเจินเหรินก็นอนเหยียดตัวลงบนดาบ หลับกรนคร่อกฟี้ไปในไม่ช้า เสียงกรนดังสนั่นราวฟ้าผ่า

ส่วนเย่ชิว ในอกกลับหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน