วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3152

ในขณะที่หลวงโป๋ซากำลังถูกทรมาน อยู่ภายในระฆังแห่งความวุ่นวาย เย่ชิวกับพวกยังคงปิดด่านฝึกตนอยู่

เวลาไหลผ่านไปเงียบงันราวสายน้ำ

เผลอแป๊บเดียว เวลาภายนอกผ่านไปเกือบสี่เดือน ทว่าภายในระฆังแห่งความวุ่นวายกลับล่วงเลยไปเกือบสิบปี

วันหนึ่ง ม่อเทียนจีลืมตาฉับพลัน แววตาราวกับดาราจักรกำลังหมุนย้อน เขายืดตัวลุกขึ้น ก้าวเพียงก้าวก็ออกจากระฆังแห่งความวุ่นวาย

“ตูมมม——”

ชั่วพริบตาเดียว ฟ้าดินก็เปลี่ยนสี!

ท้องฟ้าที่สดใสเมื่อครู่พลันมืดหม่น เมฆมหันตภัยหนาทึบราวทะเลคลุ้มคลั่งซัดสาด ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ กดลงมาอย่างน่าหวาดหวั่น

สายฟ้าฟาดคำรามอยู่กลางเมฆเหมือนสัตว์ร้ายยุคโบราณตื่นขึ้น แรงกดดันแห่งเซียนที่น่าสะพรึงกลัวแผ่คลุมไปรอบทิศ

“มหันตภัยสวรรค์มาแล้ว!”

ม่อเทียนจียืนอยู่กลางสุญญากาศ ใบหน้ายังเยาว์วัยทว่าปราศจากคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย สงบนิ่งผิดธรรมชาติ

เขาเงยหน้ามองเมฆมหันตภัย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “กำลังดี จะได้ลองดูว่าการปิดด่านครั้งนี้ได้ผลแค่ไหน”

“สายฟ้าสวรรค์หลบหลีก!”

เสียงม่อเทียนจีเพิ่งดังจบ สายฟ้าสวรรค์สายแรกก็ฟาดลงมาอย่างกึกก้อง ทว่าในจังหวะที่กำลังจะโจมตีถูกเขา กลับเบนทิศอย่างประหลาดเฉียดตัวเขาไป

“ตูม! ตูม! ตูม!”

สายฟ้าฟาดตามลงมาอีกหลายสาย แต่ไม่เว้นสักสาย ล้วนถูกอิทธิพลของวาจาสั่งกลายเป็นจริงทำให้พลาดเป้าไปหมด

มหันตภัยสวรรค์เหมือนจะถูกยั่วยุ พลันปั่นป่วนดุเดือดยิ่งกว่าเดิม สายฟ้าทำลายล้างโลกแต่ละสายควบแน่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ฉีกท้องฟ้าเป็นริ้วตรงฟาดลงมา

ม่อเทียนจีดวงตาเย็นเฉียบ สองมือร่ายอาคม เอ่ยเสียงต่ำว่า “สายน้ำแห่งโชคชะตา คุ้มครองร่างจริงข้า!”

ชั่วพริบตาเดียว สายน้ำแห่งโชคชะตาอันเลือนรางสายหนึ่งก็ผุดล้อมกายเขา สายฟ้าเทพฟาดลงในสายน้ำ กลับเหมือนวัวจมโคลน ถูกพลังแห่งโชคชะตาสลายจนไร้ร่องรอย

เช่นนี้ยืดเยื้อต่อเนื่องอยู่ครึ่งชั่วยาม เมฆมหันตภัยจึงค่อย ๆ สลายไป ท้องฟ้ากลับมาสดใส

พลังชีวิตรอบกายม่อเทียนจีพลันพุ่งสูงขึ้นอย่างรุนแรง ก้าวเข้าสู่ขอบเขตราชันปราชญ์ไร้เทียมทาน!

ทันทีที่เขาข้ามด่านสวรรค์เสร็จ ลงแตะพื้นดิน ก็มีเสียงคำรามสะท้านฟ้าดังระเบิดไปทั่วทุกทิศ

“มอออ——”

ร่างกำยำล่ำสันของหนิวต้าลี่ก้าวออกมาจากในระฆังทั้งใบ ปูดกล้ามไปทั้งตัวราววัวป่าดึกดำบรรพ์จุติลงสู่โลก

เขาเงยหน้าคำรามลั่น “มหันตภัยสวรรค์เหรอ? มา! ให้ข้าดูหน่อยว่ามีน้ำหนักเท่าไหร่กัน!”

ครืน!

เมฆมหันตภัยก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ดุร้ายเกินบรรยาย

หนิวต้าลี่แสยะยิ้ม กำหมัดทั้งสองแน่น พลังเลือดและพลังชีวิตทั่วร่างเดือดพล่าน ก่อนจะพุ่งสวนสายฟ้าสวรรค์ขึ้นไปตรง ๆ

ทันทีที่ลงมือก็เป็นหมัดเทพพลังยิ่งใหญ่

“ลองฝีมือเล็กน้อย”

ตูม!

หมัดหนิวต้าลี่ฟาดออกไปประจันหน้ากับสายฟ้าฟาด พลังหมัดปะทะกับสายฟ้าสวรรค์ ระเบิดแสงเจิดจ้าจนแสบตา

“ขนวัวเก้าตัวแค่เส้นเดียว!”

“พลังโคทะลุฟ้า!”

หนิวต้าลี่หัวเราะก้อง หมัดแล้วหมัดเล่ารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นทุบสายฟ้าฟาดจนแตกกระจุยต่อหน้า

เมฆมหันตภัยเดือดดาลสุดขีด สายฟ้าสวรรค์สายสุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นมังกรสายฟ้าตัวหนึ่ง คำรามก้องก่อนโถมลงมา

ในดวงตาหนิวต้าลี่เจตจำนงแห่งสงครามลุกโชน กล้ามเนื้อทั้งตัวขยายพอง ผิวเปล่งประกายสีสัมฤทธิ์ ราวปีศาจวัวโบราณตนหนึ่ง

“ท่าที่สี่—ปีศาจวัวปรากฏตัว!”

หนิวต้าลี่เงยหน้าคำราม ตามแผ่นหลังปรากฏเงาปีศาจวัวสูงร้อยจั้ง ซัดกำปั้นทั้งสองประสานกัน พุ่งเข้าปะทะมังกรสายฟ้าอย่างบ้าระห่ำ

ครืน!

ฟ้าดินสั่นสะเทือน แสงสายฟ้าระเบิดกระจาย

พอควันฝุ่นจางลง ร่างหนิวต้าลี่ดำเกรียมไปทั้งตัว แต่ยังยืนตัวตรงไม่ล้ม แสยะยิ้มเผยฟันขาว “สะใจ!”

“ฟ้าดินไร้ที่สุด ยืมพลังฟ้าดิน—ป้องกันตัวด้วยไทจี๋!”

ชั่วพริบตา พลังหยินหยางแปรเป็นโล่ไทจี๋ขนาดมหึมาบังอยู่เบื้องหน้า สายฟ้าเทพจื่อเซียวฟาดใส่โล่นั้น กลับถูกสลายไปถึงเจ็ดส่วน เหลืออีกสามส่วนที่จางเหมยเจินเหรินอ้าปากสูดกลืนเข้าไปในท้อง

หนิวต้าลี่กับม่อเทียนจีเห็นวิชานี้ของจางเหมยเจินเหรินถึงกับตาค้างอ้าปากเหวอ

เมฆมหันตภัยเหมือนยิ่งถูกยั่วยุ สายฟ้าสวรรค์สายที่สอง สายที่สามฟาดลงมาติด ๆ กัน แต่ละสายดุร้ายยิ่งกว่าสายก่อน

จางเหมยเจินเหรินเหยียบก้าวเจ็ดดวงดาว มือข้างหนึ่งร่ายคาถาเต๋า ปากท่องคาถาไม่หยุด

“หนึ่งให้กำเนิดสอง สองให้กำเนิดสาม สามให้กำเนิดสรรพสิ่ง—หลักเต๋าคือธรรมชาติ!”

ฉับพลัน กลางสุญญากาศปรากฏลวดลายเต๋าสีทองนับไม่ถ้วน สานทอเป็นตาข่ายเต๋าขนาดยักษ์บังฟ้าปิดวัน รวบสายฟ้าทั้งหมดที่ฟาดลงมาขังเอาไว้

สายฟ้าเหล่านั้นพุ่งซ้ายกระแทกขวาอยู่ในตาข่ายเต๋าแต่ก็ไม่อาจทะลุออกมาได้ สุดท้ายจางเหมยเจินเหรินสะบัดไม้ปัดฝุ่นทีหนึ่ง

“สลาย!”

ตูม!

ตาข่ายเต๋าหดตัวลงอย่างรวดเร็ว บี้สายน้ำฟ้าทั้งหมดให้แหลกละเอียด กลายเป็นสายฝนแสงพร่างพราวโปรยลงมา

เมฆมหันตภัยโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด กลางเมฆที่ปั่นป่วนก่อตัวเป็นมังกรสายฟ้าถึงเก้าตัว แต่ละตัวอัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างสวรรค์ปฐพี

มังกรเก้าตัวผงาดออกมาพร้อมกัน ปิดกั้นหนทางถอยทั้งหมดของจางเหมยเจินเหริน

“มาดี!” จางเหมยเจินเหรินไม่เพียงไม่ถอย กลับพุ่งเข้าใส่ สองมือร่ายอาคม กลิ่นอายแห่งเต๋ารอบกายพลุ่งพล่าน

“ร่างกายแห่งเต๋าโดยกำเนิด ไม่มีสิ่งใดทำอันตรายได้—เต๋าครอบคลุมทั่วหล้า!”

หึ่ง!

ทันใดนั้น ด้านหลังจางเหมยเจินเหรินก็ปรากฏเงาภูตผู้อาวุโสแห่งเต๋าสูงร้อยจั้ง รูปร่างเหมือนกับเขาไม่มีผิด เพียงแต่เงาภูตตนนั้นสวมมงกุฎทองม่วง ห่มชุดคลุมปาต๊ก มือถือไม้ปัดฝุ่น หน้าตาเปี่ยมราศีศักดิ์สิทธิ์

เงาภูตผู้อาวุโสแห่งเต๋าตวัดไม้ปัดฝุ่นทีเดียว มังกรสายฟ้าเก้าตัวก็ถูกตรึงค้างไว้กลางอากาศ ขยับเขยื้อนไม่ได้

จางเหมยเจินเหรินฉวยจังหวะก้าวเดียวทะยานขึ้นไปถึงกึ่งกลางเมฆมหันตภัย หัวเราะลั่นว่า “วันนี้จนเต๋าผู้นี้จะขอดูสักหน่อยว่า มหันตภัยสวรรค์ของเจ้า จะทำอะไรข้าได้บ้าง!”

พูดจบ เขาก็นั่งขัดสมาธิลง ณ ใจกลางเมฆมหันตภัย เริ่มทำสมาธิภาวนาอยู่ท่ามกลางนั้น