วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3149

หลวงโป๋ซากับวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางมุ่งหน้าตรงสู่ดินแดนตะวันออก กลับมาถึงอินหยางเจี้ยว แล้วมายังสถานที่แห่งหนึ่งที่ตามหลอกหลอนหลวงโป๋ซาแม้ในยามหลับฝัน

หน้าผาวิญญาณสลาย!

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเอ่ยว่า “โป๋ซา เจ้าคงคุ้นเคยกับที่นี่ดีใช่ไหม?”

หลวงโป๋ซาพยักหน้า “แน่นอน”

สถานที่แห่งนี้ ต่อให้ในฝันเขาก็ไม่มีวันลืม

นึกย้อนไปครั้งก่อน ๆ ท่านจอมเทพอู๋จี๋ชอบทรมานเขาที่นี่ที่สุด และก็ที่นี่เองที่เขาได้พบกับโอกาส ได้ฝึกวิชามหาอินหยาง

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ก็คือที่ที่เขาสูญเสียความเป็นชาย

เพราะฉะนั้น ต่อให้ร่างแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน หลวงโป๋ซาก็ไม่มีวันลืมสถานที่แห่งนี้

จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า “ท่านพ่อ หรือว่าท่านเอารากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกต้นนั้น มาปลูกไว้ที่หน้าผาวิญญาณสลาย?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางพยักหน้า “ถูกต้อง”

“อยู่ที่ไหน?” หลวงโป๋ซารีบถามทันที

“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง ไป!” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางว่าแล้ว ก็พาหลวงโป๋ซาดิ่งลงสู่ก้นหน้าผา

ก้นหน้าผาไม่เหลือเค้าเดิมอีกต่อไป เวลานี้เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ เต็มไปด้วยก้อนหินระเนระนาด ราวกับผ่านศึกหนักมา

หลวงโป๋ซายืนอยู่ที่ก้นหน้าผา กวาดตามองไปรอบ ๆ แววตาฉายแววซับซ้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง

ที่นี่เคยเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายของเขา และก็เป็นจุดเปลี่ยนของโชคชะตาเขาเช่นกัน

เช่นเดียวกัน ในนัยน์ตาของวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางก็ฉายแววซับซ้อน อินหยางเจี้ยวคือสายธรรมะที่เขาทิ้งเอาไว้ มาบัดนี้กลับกลายเป็นสภาพนี้ มันช่าง…

น่าเจ็บปวดเสียจริง!

ในดวงตาของวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยาง ปรากฏแสงเจตนาฆ่าเย็นเยียบ

“เฒ่าจื้อหยาง เย่ฉางเซิง พวกเจ้ากล้าดียังไงมาทำลายสายธรรมะของข้า ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้พวกเจ้าอยู่อย่างสบายใจแน่”

“สักวันหนึ่ง ข้าจะทำลายพวกเจ้าทิ้ง แล้วกวาดล้างดินแดนตะวันออกกับจงโจวให้สิ้น”

ในขณะนั้นเอง เสียงของหลวงโป๋ซาก็ตัดความคิดของเขาขาด “ท่านพ่อ รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกที่ท่านพูดถึงมันอยู่ตรงไหนกันแน่?”

“อยู่…เดี๋ยวก่อน!” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหรี่ตาลง

หรือว่ารากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกหายไปแล้ว?

หัวใจของหลวงโป๋ซากระตุกวูบ ถามด้วยความกระวนกระวายว่า “ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“มันแปลก มากแปลก” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางพูด “ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่นาน ตอนที่ระฆังสวรรค์ปฐพีประกาศอันดับรายชื่อผู้แข็งแกร่งเซิงหลง ผู้แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าปีศาจยังเป็นมหาอาวุโสของเผ่าปีศาจ ชื่อจี๋เต้าหม่อ อยู่ในขอบเขตราชานักบุญเท่านั้น”

“แต่ทำไมเผ่าปีศาจถึงมีผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิได้ล่ะ?”

“ตกลงว่าเป็นเผ่าปีศาจที่ปิดบังเทียนจี หลอกล่อเจ้าของระฆังฟ้าดิน หรือว่าเจ้าของระฆังฟ้าดินไม่ค่อยเข้าใจเรื่องของเผ่าปีศาจกันแน่?”

“ถ้าเป็นอย่างหลัง เขาไม่เข้าใจเผ่าปีศาจจริง ๆ แล้วจะให้คนของเผ่าปีศาจขึ้นรายชื่อทำไม?”

……

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางพึมพำอยู่คนเดียวไม่หยุด ฝั่งหลวงโป๋ซาพอฟังแล้วเห็นว่าไม่ใช่รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกที่มีปัญหา เขาก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

จากนั้น เขาทนไม่ไหวเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพ่อ เรื่องระฆังสวรรค์ปฐพีตอนนี้ยังไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราหรอก เรามาดูเรื่องตรงหน้าก่อนดีกว่า รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกอยู่ที่ไหนกันแน่?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเหลือบตามองเขาแวบหนึ่ง พูดว่า “ใจร้อนอย่างนี้ จะไปทำเรื่องใหญ่สำเร็จได้ยังไง?”

หลวงโป๋ซาด่าลั่นอยู่ในใจว่า “มึงจะไปรู้อะไร ตอนนี้ข้ามีอย่างเดียวคืออยากรีบเพิ่มพลังบำเพ็ญเพียร แล้วฆ่าเย่ฉางเซิงให้ตาย”

ถัดจากนั้น วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางลอยตัวขึ้นกลางอากาศ เงาร่างเลือนรางของเขาดูเย็นยะเยือกเป็นพิเศษท่ามกลางก้นหน้าผาที่มืดสลัว เขายกมือขึ้นร่ายอาคม พร้อมกับพึมพำคาถาในปาก

ครู่หนึ่งให้หลัง

หัวใจหลวงโป๋ซาสะท้านวาบ แต่บนใบหน้ากลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย รีบพยักหน้า “แน่นอน!”

“ข้าอยากให้เจ้าสาบาน” เสียงของวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางต่ำลึก

หลวงโป๋ซายกมือขวาขึ้นทันที กล่าวคำสาบานอย่างเคร่งขรึมว่า “ข้าหลวงโป๋ซาขอสาบานต่อฟ้าดิน ว่าจะเลี้ยงดูบำรุงท่านพ่อให้ดี หากมีวันใดผิดคำสาบาน ขอให้ฟ้าดินประณามลงโทษข้า!”

“ดีมาก” บนใบหน้าของวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางปรากฏรอยยิ้มอย่างโล่งใจ “โป๋ซา เห็นเจ้าเป็นลูกที่กตัญญูถึงเพียงนี้ ข้าจึงตัดสินใจจะมอบของวิเศษล้ำค่าที่ข้าเก็บงำไว้ให้เจ้า ช่วยให้เจ้าทะยานฟ้าขึ้นไปรวดเดียว และบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิให้ได้ในเร็ววัน”

หลวงโป๋ซาได้ยินก็ปลื้มดีใจ แววตาฉายแสงโลภะวูบหนึ่ง “ขอบคุณท่านพ่อ!”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหันไปเผชิญหน้ากับห้องหิน ทั้งสองมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ปากก็ท่องคาถาไม่หยุด

ครู่ใหญ่ผ่านไป

“แกร๊ก!”

มีเสียงแตกดังแหลมเล็ดลอดออกมาจากกลางอากาศ ราวกับว่ามีม่านพลังที่มองไม่เห็นถูกทลายลง

ชั่วพริบตาเดียว กลิ่นคาวเหม็นฉุนก็ทะลักพุ่งออกมาแทบจะพร้อมกัน ทำเอาหลวงโป๋ซาแทบอาเจียน

เขาฝืนกลั้นความคลื่นไส้ มองเข้าไปในห้องหิน ก็ต้องผงะ เมื่อพบว่าภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กลางห้องหินซึ่งเมื่อครู่ยังว่างเปล่า เวลานี้กลับมีสระโลหิตอยู่สระหนึ่ง!

สระโลหิตนั้นกว้างราวสามจ้างโดยประมาณ ภายในเต็มไปด้วยของเหลวสีแดงคล้ำ ผิวน้ำมีฟองผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย พลางส่งกลิ่นคาวเหม็นจนแทบขย้อน

ที่น่าพรั่นพรึงยิ่งกว่านั้น คือรอบ ๆ สระโลหิตถูกสลักด้วยอักขระเวทมนตร์แน่นขนัด เปล่งแสงสีแดงหม่นวาบ ๆ

“ท่านพ่อ นี่มัน…” หลวงโป๋ซาตกตะลึงจนพูดไม่ออก

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางลอยไปหยุดที่ขอบสระโลหิต น้ำเสียงแฝงความคลั่งไคล้เล็กน้อย “นี่คือของขวัญชิ้นแรกที่ข้ามอบให้เจ้า—บ่อน้ำเลือดพิษหมื่นชนิด”

“บ่อน้ำเลือดพิษหมื่นชนิด?” หลวงโป๋ซาก้าวถอยหลังไปเองหนึ่งก้าว โดยสัญชาตญาณรู้สึกได้ถึงอันตราย

“ถูกต้อง” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางอธิบาย “นี่คือสิ่งที่ข้าใช้ของพิษร้ายแรงหมื่นชนิดหลอมรวมขึ้นมาในปีนั้น แล้วเติมโลหิตวิญญาณของผู้แข็งแกร่งและสัตว์ศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วนลงไป ขอแค่เจ้าแช่ตัวลงไปในนั้น ดูดซับพลังที่อยู่ภายใน ไม่เพียงจะหล่อหลอมรากฐานและโครงกระดูกของเจ้าขึ้นมาใหม่ ยังจะทำให้ร่างพิษหมื่นชนิดของเจ้าสมบูรณ์ถึงขีดสุด!”