วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3137

เย่ชิวยืนอยู่ริมสระน้ำ มองจางเหมยเจินเหรินด้วยสายตาเย็นชาแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เหล่าโต้วซี เรื่องวันนี้ยังไม่จบนะ ถ้ากล้าเล่นสกปรกลับหลังข้าอีก คราวหน้าจะไม่ง่าย ๆ แบบนี้แล้ว”

จางเหมยเจินเหรินโบกมือพลางยิ้มแหย ๆ “ไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าแล้ว! ไอ้ลูกกระต่าย เอาเถอะ สบายใจได้เลย ต่อไปข้าจะทำตัวเรียบร้อย ไม่ขายข้าอีกเด็ดขาด!”

“ฮึม!” เย่ชิวแค่นเสียงในลำคอ

พอดีกับตอนนั้น หนิวต้าลี่เดินเข้ามา เย่ชิวสั่งว่า “ต้าลี่ ไปเรียกเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยมาหน่อย ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย”

“ครับ!” หนิวต้าลี่รับคำทันที ก่อนหมุนตัววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ระหว่างที่หนิวต้าลี่ออกไปตามหนานกงเซียวเซียว จางเหมยเจินเหรินก็ปีนขึ้นมาจากในสระน้ำ แล้วร่ายคาถาเวทมนตร์หนึ่งชุด ชุดเต๋าที่เปียกชุ่มก็แห้งสนิทในพริบตา แถมยังสะอาดเอี่ยมอย่างกับเพิ่งซักมาใหม่ แม้แต่ผมเผ้าก็เหมือนเพิ่งหวีเสร็จเรียบร้อย

“หืม นี่มันวิชาอะไร?” เย่ชิวเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

จางเหมยเจินเหรินยิ้มแฉ่ง “อยากเรียนไหมล่ะ เดี๋ยวข้าสอนให้”

สีหน้าเย่ชิวหม่นลงทันที “คันหนังหัวอยากโดนซัดอีกแล้วหรือไง?”

“อย่าเพิ่งโมโห ข้าแค่ล้อเล่น” จางเหมยเจินเหรินรีบว่า “นี่คือคาถาชำระกาย เพิ่งเรียนได้ไม่นานมานี้เอง”

“ไว้บอกคาถาให้ข้าด้วย” เย่ชิวพูด

“ไม่มีปัญหา” จางเหมยเจินเหรินรับปากทันควัน จากนั้นก็ถามต่อว่า “ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าบอกข้าได้ไหม ว่าเจ้าไปที่ไหนกับคุณหนูหนานกงมา ทำไมแค่วันเดียว คุณหนูหนานกงถึงได้ทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานได้?”

คำพูดนี้ทำให้หลินต้าหนiaoกับม่อเทียนจีหันมามองเย่ชิวด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้

เย่ชิวตอบว่า “ข้ากับเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยไปที่สำนักศึกษาจี้เซี่ยมา นางบรรลุธรรมอย่างกะทันหัน พลังบำเพ็ญเพียรเลยพุ่งทะยานขึ้น”

ตามเหตุผลแล้ว คนพวกนี้ล้วนเป็นคนที่เย่ชิวไว้ใจที่สุด เขาไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอะไร เพียงแต่เขาให้คำมั่นไว้กับท่านอาจารย์แล้ว ย่อมผิดคำพูดไม่ได้

“คุณหนูหนานกงนี่ดวงดีจริง ๆ” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าตาอิจฉา

เย่ชิวพูดว่า “อย่าอิจฉาเลย เดี๋ยวอีกไม่นานเจ้าก็จะทะลวงเหมือนกัน”

“จริงหรือ?” จางเหมยเจินเหรินดีใจทันที “ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าจะให้สมุนไพรวิเศษและของล้ำค่ากับข้าหรือไง?”

“เดี๋ยวก็รู้เอง” เย่ชิวทำท่าลึกลับ

จางเหมยเจินเหรินเลยอดรอคอยอย่างตื่นเต้นไม่ได้

ไม่นาน หนิวต้าลี่ก็พาหนานกงเซียวเซียวกลับมา

“จ้าวหอสมุด เรียกฉันมามีอะไรเหรอคะ?” หนานกงเซียวเซียวเห็นเย่ชิวก็ถามขึ้น

“ตอนนี้ทุกคนมากันครบแล้ว ข้ามีเรื่องจะประกาศเรื่องหนึ่ง” เย่ชิวกล่าว “ต่อจากนี้ไป ข้าตั้งใจจะปิดด่านฝึกตน”

ทุกคนได้ยินว่าเย่ชิวจะปิดด่านฝึกตน ต่างก็ชะงักไปทั้งนั้น บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันที มีเพียงสายลมอ่อน ๆ พัดผ่านผิวสระน้ำ เกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ทำลายความเงียบชั่วขณะ

หนานกงเซียวเซียวเป็นคนแรกที่เอ่ยถาม “จ้าวหอสมุด ที่ท่านจะปิดด่านฝึกตน เป็นเพราะเรื่องรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิใช่ไหมคะ?”

เย่ชิวพยักหน้าอย่างช้า ๆ “ช่วงนี้สถานการณ์ยิ่งวุ่นวายขึ้นทุกที เหล่าขุมอำนาจต่าง ๆ ก็ซ่อนคลื่นใต้น้ำกันทั้งนั้น พวกเราต้องมีกำลังแข็งแกร่งกว่านี้ ถึงจะรับมือไหว”

หลินต้าหนiaoเกาศีรษะพลางพูดว่า “พี่ใหญ่ การปิดด่านไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ ต้องให้พวกพี่น้องอย่างเราคอยเฝ้าอยู่ข้างนอกกันบ้างไหม กันพวกก่อกวนมาป่วน”

ม่อเทียนจีพยักหน้าเห็นด้วย “ที่หลินต้าหนiaoพูดถูกแล้ว กลับมาคราวนี้ ข้าก็เห็นว่าหน้าห้องเกียรติทรัพย์มีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นเยอะ ตอนปิดด่านฝึกตน สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือถูกขัดจังหวะ หากมีพวกเราออกหน้าเป็นผู้พิทักษ์การบำเพ็ญเพียร พี่ใหญ่ก็คงวางใจได้มากขึ้น”

ในใจเย่ชิวอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย สีหน้าฉายแววซาบซึ้ง “ขอบใจพวกเจ้ามาก แต่การปิดด่านคราวนี้ ไม่จำเป็นต้องมีผู้พิทักษ์การบำเพ็ญเพียร”

“ทำไมล่ะ?” จางเหมยเจินเหรินสงสัย

เย่ชิวตอบว่า “เพราะพวกเจ้าก็ต้องปิดด่านเหมือนกัน”

หนานกงเซียวเซียวไม่ยื่นมือไปรับทันที แต่ถามว่า “จ้าวหอสมุด ถ้าท่านให้ยันต์ดาบฉันไป แล้วถ้าท่านเจออันตรายขึ้นมาล่ะคะ จะทำอย่างไร?”

“ไม่ต้องห่วง ข้ามีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ติดตัว ต่อให้เจอกึ่งจักรพรรดิ ข้าก็ไม่กลัว” เย่ชิวจับมือหนานกงเซียวเซียวแล้วยัดยันต์ดาบใส่มือให้นาง “ห้องเกียรติทรัพย์ฝากไว้กับเจ้า”

หนานกงเซียวเซียวพยักหน้ารับอย่างจริงจัง “จ้าวหอสมุดวางใจได้เลยค่ะ ฉันจะดูแลห้องเกียรติทรัพย์ให้ดีที่สุด”

“ทำเต็มที่ก็พอ ถ้ามาถึงด่านเป็นตายจริง ๆ เจ้าต้องรักษาชีวิตตัวเองเป็นอันดับแรก…” เย่ชิวยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ หลินเสี่ยวเหนียวก็วิ่งพรวดเข้ามาจากด้านนอกด้วยท่าทางลนลาน

“โอ้ว อยู่กันครบเลยนี่นา!” หลินเสี่ยวเหนียวหัวเราะร่า ทักทายทุกคนคร่าว ๆ จากนั้นก็พูดว่า “ต้าหนiao เก็บของ เดี๋ยวกลับบ้านกับข้า”

“ข้าไม่กลับ” หลินต้าหนiaoตอบ “พรุ่งนี้ข้าต้องไปปิดด่านกับพี่ใหญ่”

“ปิดด่าน?” หลินเสี่ยวเหนียวเหลือบมองเย่ชิวแวบหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ชางเซิง ขอโทษด้วยนะ ข้าต้องพาต้าหนiaoกลับบ้านสักเที่ยว นี่เป็นคำสั่งของท่านปู่เขา”

“ท่านปู่เรียกข้ากลับบ้าน?” หลินต้าหนiaoถาม “ไปทำอะไร?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ” หลินเสี่ยวเหนียวพูด “ท่านปู่บอกว่า ยังไงก็ต้องให้เจ้ากลับบ้านสักครั้ง”

หลินต้าหนiaoถึงกับลำบากใจ เขาอยากไปปิดด่านกับเย่ชิว แต่ท่านปู่คือคนที่รักเขามากที่สุด พอรีบให้กลับบ้านแบบนี้ ก็ต้องมีเรื่องสำคัญแน่นอน

“พี่ใหญ่ คือว่า…” หลินต้าหนiaoมองไปทางเย่ชิว

เย่ชิวจึงพูดว่า “ในเมื่อทางบ้านมีธุระ เจ้าก็กลับไปจัดการก่อนเถอะ ฝากข้าไปคารวะท่านผู้เฒ่าด้วย”

“ก็ได้!” หลินต้าหนiaoตอบอย่างจำใจ

วันนั้นทุกคนนั่งกินข้าวร่วมกันมื้อหนึ่ง ตอนกลางคืน หลินเสี่ยวเหนียวก็พาหลินต้าหนiaoออกเดินทางกลับบ้าน ส่วนเย่ชิวเองก็จัดการทุกเรื่องเรียบร้อยเช่นกัน

รุ่งเช้าวันถัดมา เขาก็พาจางเหมยเจินเหริน ม่อเทียนจี และหนิวต้าลี่ ออกจากเมืองหลวง มุ่งหน้าไปยังสถานที่ปิดด่านฝึกตน