วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2960

ในมุมลึกของถุงกิ่นคุน แผ่นเหล็กเป็นสนิมด่างดวงแผ่นหนึ่งสั่นหึ่ง ๆ ขึ้นมา

“หืม?”

เย่ชิวแปลกใจอยู่เล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าแผ่นเหล็กชิ้นนี้จะเกิดอาการสั่นคล้องตอบรับกับศิลาจารึกนั่น

แผ่นเหล็กชิ้นนี้ เป็นของที่องค์ชายแคว้นเว่ย์ เว่ยอู๋ซิน ฝากให้ผ่านมือหนานกงเซียวเซียว ตอนพวกเขาอยู่ที่จงโจวเมื่อไม่นานมานี้เอง

ตามที่เว่ยอู๋ซินบอก บนแผ่นเหล็กมีแผนที่ซ่อนอยู่ บันทึกตำแหน่งที่ซ่อนดาบจักรพรรดิมนุษย์เอาไว้

มีคำเล่าลือว่า เมื่อปีก่อน ๆ เผ่าเทพต้องการยึดครองจงโจว จึงแต่งตั้งจักรพรรดิมนุษย์ขึ้นมาผู้หนึ่งโดยเฉพาะ แถมยังหลอมกระบี่เทพเล่มหนึ่งขึ้นมาให้ ใช้นามว่าดาบจักรพรรดิมนุษย์

ในโลกยังลือกันอีกว่า ใครก็ตามที่ได้ครอบครองดาบจักรพรรดิมนุษย์ คนนั้นก็จะกลายเป็นเจ้าแห่งจงโจว!

ตอนนั้นเย่ชิวไม่ได้ใส่ใจเป็นพิเศษ พอได้รับแผ่นเหล็กมาก็โยนลงถุงกิ่นคุนไปเลย ไม่คิดเลยว่าตอนนี้มันจะเกิดปฏิกิริยาขึ้นมาได้

ทันใดนั้น เย่ชิวก็รีบหยิบแผ่นเหล็กที่บิ่นเสียหายชิ้นนั้นออกมาจากถุงกิ่นคุน

พอแผ่นเหล็กโผล่ออกมา ความสั่นคล้องระหว่างมันกับศิลาจารึกก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ราวกับว่าระหว่างทั้งสองมีสายใยบางอย่างเชื่อมอยู่

“นี่มัน…”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็สังเกตเห็นภาพนี้เช่นกัน นางมองแผ่นเหล็กในมือเย่ชิวอย่างตื่นตะลึงแล้วถามว่า “แผ่นเหล็กนี่คืออะไรกัน?”

เย่ชิวเล่าที่มาของแผ่นเหล็กคร่าว ๆ เอ่ยถึงเว่ยอู๋ซินกับหนานกงเซียวเซียว รวมถึงความเป็นไปได้ที่แผ่นเหล็กจะเกี่ยวข้องกับตำแหน่งของดาบจักรพรรดิมนุษย์

“ดาบจักรพรรดิมนุษย์?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พอได้ฟ้ังก็มีแววตะลึงวาบขึ้นมาวูบหนึ่ง

ดาบจักรพรรดิมนุษย์ นั่นแตะต้องไม่ได้เลยทีเดียว เป็นสมบัติล้ำค่าที่มีอยู่ในตำนาน ว่ากันว่ามีพลังอำนาจสะท้านฟ้าสะเทือนดิน

ชื่อเสียงเกรียงไกรของมัน อยู่ต่ำกว่าดาบเซวียนหยวนเพียงขั้นเดียวเท่านั้น!

“หรือว่าของที่ถูกผนึกอยู่ในศิลาจารึกนี่ จะเกี่ยวข้องกับดาบจักรพรรดิมนุษย์?” เย่ชิวพึมพำ

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ขมวดคิ้วครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ฮวงจินเจียจู๋ถึงกับต้องผนึกมันไว้ทำไมกัน?”

เย่ชิวส่ายหัว เรื่องนี้ตอนนี้เขาเองก็ยังตอบไม่ได้ ทว่าความสั่นคล้องกันระหว่างแผ่นเหล็กในมือกับศิลาจารึกกลับยิ่งทำให้เขามั่นใจ ว่าภายในศิลาจารึกต้องซ่อนความลับยิ่งใหญ่บางอย่างเอาไว้แน่นอน

“ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม แค่ทำลายผนึกนี่เสีย เดี๋ยวทุกอย่างก็จะกระจ่างเอง”

เย่ชิวเอ่ยพลางยกสองมือขึ้นช้า ๆ เตรียมเริ่มรื้อถอนผนึก

เมื่อเขาฟาดมือไปมา อากาศในห้องลับราวกับแข็งตัว อักขระเวทมนตร์บนศิลาจารึกก็เริ่มทอแสงเจิดจ้าขึ้นมา ราวกับกำลังต่อต้านไม่ให้เย่ชิวทำลายผนึกลงได้

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เย่ชิวหยุดมือ ผนึกนี้แข็งแกร่งเกินคาด มากกว่าที่เขาคิดไว้มาก

“พังได้ไหม?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยขึ้น “ให้ข้าช่วยไหม?”

“ลองอีกที” เย่ชิวพูดจบ ก็รวบรวมพลังชี่ขึ้นมาอีกครั้ง เตรียมลงมือโจมตีอย่างดุดันกว่าเดิม

ทว่าในขณะนั้นเอง แผ่นเหล็กกลับเปล่งแสงอ่อนโยนออกมา ราวกับกำลังสื่อสารอะไรบางอย่างกับศิลาจารึก

“หึ่ม!”

พร้อมกับจังหวะกระพริบของแสงบนแผ่นเหล็ก ผนึกบนศิลาจารึกก็เริ่มคลายตัวลงอย่างช้า ๆ อย่างไม่น่าเชื่อ

เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง คิดไม่ถึงเลยว่าแผ่นเหล็กจะมีฤทธิ์มหัศจรรย์ถึงเพียงนี้

“ดูท่าว่า แผ่นเหล็กนี่แหละคือกุญแจสำคัญในการทำลายผนึก” เย่ชิวว่า

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป รีบอัดพลังชี่เข้าไปในแผ่นเหล็กทันที ครู่เดียว แสงจากแผ่นเหล็กก็พุ่งพลุ่งสว่างจ้า ความสั่นคล้องกับศิลาจารึกพุ่งถึงขีดสุด

“ตูม!”

พร้อมเสียงระเบิดสนั่น ผนึกบนศิลาจารึกก็ถูกทำลายลงในที่สุด กระแสพลังชีวิตลี้ลับสายหนึ่งพุ่งทะลักออกจากในศิลาจารึก แผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้องลับ

เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ต่างกลั้นหายใจ จ้องมองศิลาจารึกไม่กะพริบ เห็นศิลาจารึกเริ่มแยกออกช้า ๆ ลำแสงดำสนิทพุ่งทะลุออกมาจากภายใน

กลับกลายเป็นกล่องไม้สีดำสนิทกล่องหนึ่ง

“ไม่ต้อง” เย่ชิวโอบเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขนแล้วพูดว่า “เพราะของล้ำค่าที่สุด ข้าเก็บเข้ามาในอ้อมแขนเรียบร้อยแล้ว”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เหลียวกลับมา ใช้สองแขนโอบรัดลำคอเย่ชิว แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นจุมพิตประกบริมฝีปากเขาอย่างไม่ลังเล

ทั้งสองกอดรัดแนบแน่น ถ้าไม่ใช่เพราะสถานที่ตรงนี้พิเศษนัก เย่ชิวคงกลืนกินนางลงตรงนี้ไปแล้ว

ผ่านไปพักใหญ่

จนเมื่อทั้งคู่หายใจแทบไม่ทัน ถึงได้ผละออกจากกัน

“ชางเซิง กลับไปค่อยว่ากันต่อ” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยจบ ก็รีบเก็บของวิเศษทุกชิ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นทั้งสองก็จูงมือกันเดินออกจากห้องลับ

หลังจากพวกเขาออกมาจากศาลบรรพบุรุษแล้ว ก็ยังต้องรออยู่พักหนึ่ง จางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ ถึงค่อยเดินออกมาจากด้านในฮวงจินเจียจู๋

บนใบหน้าของทุกคน ล้วนมีรอยยิ้มอิ่มเอมใจ เผยให้เห็นว่าคราวนี้ได้ของติดไม้ติดมือมามากมาย

“ไอ้เด็กน้อย คราวนี้พวกเราโกยกำไรยกใหญ่เลยนะ ฮะฮะ～”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะอย่าง得意 มือหนึ่งเล่นไปมากับกริชเล่มหนึ่งแล้วว่า “ของชิ้นนี้น่ะ แต่เป็นศาสตราเทพไร้เทียมทานเชียวนะ”

ม่อเทียนจี หลินต้าหนiao เฟิงเสี่ยวเสี่ยว และเฟิงอู๋เหินก็พากันเอาของที่เก็บได้ออกมาอวด มีทั้งวัสดุหายากหลากชนิด โอสถ และของวิเศษทางเวทมนตร์ทุกแบบให้เลือกสรร จนดูแล้วตาลายไปหมด

“หัวหน้า สมบัติเหล่านี้จะแบ่งกันยังไงดี?” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวถาม

เขารู้ดีว่า ถ้าไม่มีเย่ชิว พวกเขาคงไม่มีวันบุกเข้ามากวาดสมบัติในฮวงจินเจียจู๋ได้ เพราะฉะนั้นทุกอย่างต้องฟังการจัดการของหัวหน้า

เย่ชิวว่า “ทุกคนแบ่งตามความต้องการ เงียบ ๆ เลือกเฉพาะของที่เป็นประโยชน์กับตัวเอง ที่เหลือก็เก็บไว้เป็นทรัพยากรร่วมของพวกเรา เผื่อยามจำเป็น”

ทุกคนได้ฟังก็ไม่มีใครขัด ต่างเริ่มลงมือเลือกสมบัติของตัวเองกันทันที

พอแบ่งสมบัติกันเสร็จ เย่ชิวก็กวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นฮวงจินเจียจู๋ที่เคยรุ่งโรจน์ยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับโล่งโถงว่างเปล่า เงียบงันไร้ชีวิตชีวา

“ฟิ้ว!”

เย่ชิวดีดนิ้ว เปลวเพลิงพิเศษสายหนึ่งพุ่งวาบออกไป ชั่วพริบตาเดียว ฮวงจินเจียจู๋ก็ลุกไหม้กลายเป็นทะเลเพลิง