วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2935

เมื่อได้ฟังดังนั้น เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถึงกับสะท้านในใจ

นางไม่คาดคิดเลยว่าท่านผู้สูงศักดิ์จะรู้เรื่องคำสั่งบรรพบุรุษของเซวียนหยวนเจียอย่างทะลุปรุโปร่ง ยิ่งไม่คิดว่าผลลัพธ์ของการฝ่าฝืนคำสั่งบรรพบุรุษจะร้ายแรงถึงเพียงนี้

“ท่านผู้สูงศักดิ์ เซวียนหยวนเจียของพวกเรายึดถือคำสั่งบรรพบุรุษมาโดยตลอด ไม่กล้าฝ่าฝืนแม้แต่น้อย” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยด้วยสีหน้าค้อมคารวะ

ท่านผู้สูงศักดิ์กล่าวว่า “ถ้าเซวียนหยวนเจียของพวกเจ้าคิดจะทวงความรุ่งโรจน์กลับมา ก็ต้องสนับสนุนเย่ฉางเซิงให้สุดกำลัง เพราะดาบเซวียนหยวนอยู่ที่ตัวเขา”

“อะไรนะ!”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เงยหน้ามองเย่ชิวตะลึงงัน

ดวงตาเย่ชิววาบขึ้น เพียงพริบตาเดียว ดาบยาวโบราณสีทองเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา นั่นก็คือดาบเซวียนหยวน

ทันใดนั้น เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่คุ้นเคยจากดาบเซวียนหยวน

“ฉางเซิง ฉันจับดูได้ไหม?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถาม

“ได้อยู่แล้ว” เย่ชิวส่งดาบเซวียนหยวนไปตรงหน้าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เหยียดปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกออกไป ลูบไล้ตามตัวดาบอย่างแผ่วเบา เพียงชั่วพริบตาเดียว ตัวดาบก็สั่นฮึม ๆ พร้อมเปล่งเสียงกระบี่ร้องอย่างยินดีออกมา

เย่ชิวลอบหมุนเวียนพลังชี่ แล้วส่งเข้าไปในตัวดาบ

ทันใดนั้น ดาบเซวียนหยวนก็ส่องแสงเจิดจ้าขึ้นมา หนึ่งด้านของตัวดาบปรากฏภาพดวงอาทิตย์ดวงจันทร์และหมู่ดาว อีกด้านหนึ่งปรากฏภูเขาสายน้ำและหมู่ไม้

ตรงส่วนดาบหุ้มด้าม ยังมีตัวอักษรนับไม่ถ้วนส่องแสงระยิบระยับ

ท่านผู้สูงศักดิ์เอ่ยว่า “เซวียนหยวนเจียของพวกเจ้า เคยให้กำเนิดอัจฉริยะไร้เทียมทานคนหนึ่ง”

“เมื่อครั้งนั้น เพื่อช่วยเขารวมทั่วหล้าให้เป็นหนึ่ง เหล่าบรรพชนของเซวียนหยวนเจียได้ไปเก็บทองแดงจากภูเขาโส่ว มุ่งมั่นหลอมรวมเลือดเนื้อจนได้เป็นกระบี่เทพเล่มนี้”

“ด้านหนึ่งของดาบหุ้มด้ามจารึกศาสตร์การเพาะปลูกเลี้ยงสัตว์ อีกด้านหนึ่งจารึกยุทธศาสตร์รวมสี่ทะเลให้เป็นหนึ่ง ภายในซ่อนพลังอานุภาพไร้ขอบเขต ด้วยเหตุนี้ ดาบเล่มนี้จึงถูกเรียกว่า ดาบแห่งหนทางศักดิ์สิทธิ์”

“อัจฉริยะของเซวียนหยวนเจียผู้นั้น ก็อาศัยดาบเล่มนี้ช่วยส่งเสริม รวมทั่วหล้าเป็นหนึ่ง ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิมนุษย์ กลายเป็นจักรพรรดิแห่งยุค และได้รับโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์มาอย่างสมบูรณ์”

“จักรพรรดิมนุษย์ผู้นั้น กับดาบเล่มนี้ คือเกียรติสูงสุดของเซวียนหยวนเจียของพวกเจ้า”

“ต่อมา ตอนจักรพรรดิมนุษย์ผู้นั้นใกล้สิ้นชีพ ได้ทิ้งคำสั่งบรรพบุรุษไว้ว่า ผู้ใดครอบครองดาบเล่มนี้ ผู้นั้นย่อมเป็นเจ้าแห่งเซวียนหยวนเจีย”

“น่าเสียดายที่วิญญาณดาบได้สูญหายไป ทำให้ดาบเล่มนี้ไม่อาจปลดปล่อยพลังได้แม้เพียงหนึ่งส่วนในหมื่น”

เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถึงกับนิ่งค้าง

พวกเขาไม่เคยนึกมาก่อนว่าท่านผู้สูงศักดิ์จะรู้แม้กระทั่งความลับลึกสุดของเซวียนหยวนเจียอย่างกระจ่างชัด

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย “ฉางเซิง ดาบเล่มนี้มาอยู่ในมือเธอได้ยังไงกัน?”

เย่ชิวตอบว่า “ก็คงเพราะผมดวงดีมั้งครับ”

“ดวงดี? ฮึ…” ท่านผู้สูงศักดิ์หัวเราะเย็นก่อนพูดว่า “เย่ฉางเซิง เจ้าเองก็ยังคิดว่าเจ้าดวงดีจริง ๆ งั้นหรือ?”

“ไม่ใช่เหรอ?” เย่ชิวเกามูจมูกพลางว่า “นักบุญกล่าวไว้ว่า หน้าตาดี ดวงก็ย่อมดี”

ท่านผู้สูงศักดิ์ “…”

นักบุญบ้านไหนพูด ข้าอยากฟาดมันด้วยฝ่ามือเดียวให้จบเรื่องจริง ๆ

“ฮึ พวกแซ่เย่นี่มันไม่รู้จักอายกันทุกคน เจ้าแก่นั่นก็แบบนี้ เจ้าเองก็ไม่ต่างกัน”

ท่านผู้สูงศักดิ์ด่าไปคำหนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อว่า “ได้ร่างอมตะนิรันดร์กาล ฝึกเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ ได้หม้อแปรสภาพฟ้าและดิน ระฆังแห่งความวุ่นวาย โชคชะตาแห่งเผ่าอสูร โชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์ โลหิตล้ำค่ามังกรแท้ ค่ายกลกระบี่สังหารเซียน…”

“ทั้งหมดนี้ เจ้าเรียกว่าดวงดีงั้นหรือ? แล้วทำไมดวงของคนอื่นถึงไม่เคยดีแบบเจ้า?”

“เย่ฉางเซิง อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าก็เดาอะไรออกไปไม่น้อยแล้ว”

“ท่านผู้สูงศักดิ์ ท่าน…ท่านรู้จักท่านปู่ใหญ่หวงจินเหรอครับ?” เย่ชิวลองถามเชิงหยั่งเชิง

“รู้จัก? ฮึ ไม่ใช่แค่รู้จักหรอก…” ท่านผู้สูงศักดิ์พึมพำเสียงต่ำ น้ำเสียงทั้งเต็มไปด้วยความรู้สึกและความไม่ยอมรับ ก่อนจะถามต่อว่า “เย่ฉางเซิง ก่อนเจ้าแก่นั่นจะละสังขาร ไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับข้าเลยหรือ?”

เย่ชิวส่ายศีรษะ เอ่ยอย่างจริงใจว่า “สัมผัสเทพของท่านปู่ใหญ่หวงจินกำชับผมแค่ว่าให้ตั้งใจฝึกฝน เดินบนหนทางแห่งเต๋าที่ถูกต้อง ไม่ได้พูดถึงเรื่องอื่นเลยครับ”

“เจ้าแก่นอกใจ” ท่านผู้สูงศักดิ์ด่าออกมาอย่างไม่พอใจ ดูเหมือนจะผิดหวังกับการปิดบังของเย่เจียเหล่าจู่ไม่น้อย ก่อนจะกล่าวต่อว่า “บางทีอาจเพราะเวลายังมาไม่ถึง เขากลัวว่าจะเพิ่มภาระในใจให้เจ้าเปล่า ๆ ก็เลยไม่ยอมบอก”

น้ำเสียงของท่านผู้สูงศักดิ์แฝงแววจำใจอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็กลับมาแน่วแน่อีกครั้ง “แต่เย่ฉางเซิง เจ้าจงจำไว้ ภารกิจบนตัวเจ้าหนักหนา ไม่เกี่ยวแค่ชะตาของเจ้าเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวกับความสงบของทั้งโลกใบนี้”

เย่ชิวรู้สึกเย็นวาบในใจ เขารู้ดีมาโดยตลอดว่าภาระของตนไม่ธรรมดา ทว่ามันคืออะไรแน่ กลับยังเลือนราง

หรือจะพูดอีกอย่างได้ว่า ไม่เคยมีใครบอกเขาอย่างชัดเจน ว่าเป้าหมายสูงสุดของเขาคืออะไร

“ท่านผู้สูงศักดิ์ แล้วผมควรทำอย่างไรดีครับ?” เย่ชิวถาม เขาหวังจะได้รับคำชี้แนะจากท่านผู้สูงศักดิ์

“ตามหัวใจของเจ้าไป เจ้าก็จะหาคำตอบเจอเอง” ท่านผู้สูงศักดิ์กำชับ “จำไว้ ไม่ว่าเจออุปสรรคแบบไหน ก็อย่ายอมแพ้ และอย่าให้ความทุ่มเทของเจ้าแก่นั่นต้องเสียเปล่า”

เย่ชิวพยักหน้า แม้ในใจยังเต็มไปด้วยความสงสัยนับไม่ถ้วน ทว่าคำพูดของท่านผู้สูงศักดิ์ก็เหมือนจะช่วยคลี่คลายปริศนาในใจเขาไปได้บางส่วน

“เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์!” น้ำเสียงของท่านผู้สูงศักดิ์เข้มขึ้นเล็กน้อย “การที่พวกเจ้าหนุนเย่ฉางเซิง ไม่ใช่แค่เพื่อทำตามคำสั่งบรรพบุรุษ แต่ยังเป็นเพื่ออนาคตของตระกูลพวกเจ้าด้วย”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จ้องมองอย่างแน่วแน่ ก่อนเอ่ยด้วยความเคารพ “ท่านผู้สูงศักดิ์วางใจได้ หรงเอ๋อร์เข้าใจดี เซวียนหยวนเจียจะทุ่มเทสนับสนุนฉางเซิงอย่างเต็มกำลัง ร่วมฝ่าฝันอนาคตไปด้วยกัน”

ตูม!

เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นมาทันที

เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หันขวับไปมอง เห็นผนังหินด้านข้างแตกร้าวออก เผยให้เห็นทางเดินลึกลับมืดมิดสายหนึ่ง

ท่านผู้สูงศักดิ์กล่าวว่า “พวกเจ้าเดินตามทางเดินลึกลับเข้าไป ไปจนสุดทาง ก็จะได้พบรากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก”