ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 85

“นางใช้เล่ห์กลของตัวเอง มีหน้ามาถามเอาความจากข้าด้วยหรือ?” ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้ว “ยิ่งไปกว่านั้น...ข้าดูเหมือนคนที่จะกลัวนางหรือ?”

เฉินเซียงอึ้งไปครู่หนึ่ง “คุณหนู ก่อนหน้านี้ท่านมิได้พูดว่าวิญญูชนมิควรทำให้ตนเองอยู่ในภัยอันตรายหรอกหรือเจ้าคะ?”

“ใช่” ซ่งรั่วเจินพยักหน้า “แต่ตัวข้านั้นหาใช่วิญญูชน ข้าเป็นสตรี”

ฉู่จวินถิงที่กำลังนั่งจิบชาอยู่บนชั้นสองได้ยินคำพูดของหญิงสาวก็อดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอไม่ได้

สมกับเป็นนิสัยของนางโดยแท้

“ช่างบังเอิญนัก มาดื่มชาก็ยังเจอเหตุการณ์เช่นนี้ได้?”

ฉู่อวิ๋นกุยอุทานด้วยความประหลาดใจ

เขาจงใจชวนพี่สามออกมาเพื่อดูว่าแม่นางซ่งจะมาเที่ยวชมทะเลสาบหรือไม่ แต่ผลสุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเลย

ต่อมาได้ยินว่าฉินเซี่ยงเหิงเขียนเรียงความใหม่อันยอดเยี่ยมออกมา และกำลังอ่านอยู่ที่ร้านอวิ๋นหย่า พวกเขาจึงได้มาดื่มชาที่โรงน้ำชาข้าง ๆ กัน คิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นเหตุการณ์นี้เข้า

“ได้ยินว่าสกุลอวิ๋นตั้งใจจะหมั้นหมายกับสกุลฉิน คนที่กำหนดไว้คืออวิ๋นเนี่ยนชู แต่อวิ๋นซีหว่านกลับได้รับบาดเจ็บ นี่นางก่อเรื่องเองรับกรรมเองหรือ?”

ฉู่อวิ๋นกุยส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ แม้ว่าตัวเขาจะเป็นบุรุษ แต่เติบโตในวังหลวงมาตั้งแต่เยาว์วัย เล่ห์กลใดเล่าจะไม่เคยเห็น?

“เสี่ยวเอ้อร์คนนั้นที่บ้านไม่มีแม้แต่อาหารจะกิน ไยต้องพูดเท็จด้วย?”

ฉู่จวินถิงพูดด้วยน้ำเสียงสงบ ดวงตาคมกริบของเขาดูเหมือนจะมองทะลุทุกสิ่งทุกอย่าง

“แต่เรียงความของฉินเซี่ยงเหิงเขียนได้ดีมาก หากการสอบใหญ่ปีนี้ทำได้ถึงระดับนี้ คงได้รับเลือกเป็นแน่”

ฉู่อวิ๋นกุยพยักหน้า “ไม่เลวจริง ๆ เทียบเคียงกับระดับของซ่งอี้อันได้แล้ว”

ฉู่จวินถิงมองอย่างครุ่นคิด “เรียงความนี้...เหมือนจะมาจากฝีมือของซ่งอี้อันจริง ๆ”

เมื่อก่อนเขาเคยเห็นเรียงความที่ซ่งอี้อันเขียนไว้ตอนอยู่ในสำนักศึกษาหลวง ในฐานะลูกศิษย์ที่อาจารย์ภาคภูมิใจ ก็มักจะนำเรียงความของเขาออกมาชื่นชมอยู่เป็นนิตย์

เรียงความที่แต่ละคนเขียนย่อมมีลักษณะเฉพาะตัว และเรียงความนี้ก็คล้ายกับลักษณะการเขียนของซ่งอี้อันมาก

ฉู่อวิ๋นกุยแปลกใจ “พี่สาม ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน