ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 78

“แม่นางซ่ง หลังเกิดเรื่องกับอี้อันข้าก็ไม่ได้พบเขาอีก ไม่รู้บัดนี้อาการของเขาเป็นเช่นไร?”

“ก่อนนี้อี้อันเคยส่งคนมาหาข้า หยิบหนังสือไปสองสามเล่ม ต่อมาข้าก็เลือกหนังสืออีกบางส่วน มีส่วนช่วยในการสอบฤดูใบไม้ผลิ เพียงแต่คิดไม่ถึงต่อมาจะเกิดเรื่องกับอี้อัน...”

สายตาสวีเฮ่ออันสะท้อนความเสียดาย เขาเคยเห็นเรียงความของซ่งอี้อันมาก่อน มีพรสวรรค์อย่างแท้จริง ต่อให้เป็นอาจารย์ที่ถ่อมตนเสมอมาก็ยังชื่นชมเขาอย่างอดไม่ได้

เดิมทีคิดว่าการสอบฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ ซ่งอี้อันจะต้องสร้างความตกตะลึงแน่นอน คิดไม่ถึงจะเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นได้

ดวงตาซ่งรั่วเจินทอประกาย “คุณชายสวี ไม่ทราบว่าข้าสามารถนำหนังสือเหล่านั้นกลับไปได้หรือไม่?”

โรคตาของพี่รองใกล้ฟื้นฟูกลับมาได้แล้ว แต่ใกล้กับช่วงสอบฤดูใบไม้ผลิมากนัก ระยะนี้พี่รองได้รับผลกระทบจากอารมณ์ แต่การเรียนจะตกลงไปไม่ได้

บัดนี้นำหนังสือกลับไป ต่อให้ต้องให้มั่วอวี่อ่านให้พี่รองฟังทุกวันก็เป็นเรื่องดี

“ไม่มีปัญหาแน่นอน” สวีเฮ่ออันรับคำ “ข้าจะสั่งคนไปหยิบเดี๋ยวนี้เลย”

“ข้าขอบคุณคุณชายสวีแทนพี่รองข้าแล้ว”

สวีเฮ่ออันโบกมือ “แม่นางซ่งช่วยข้าตามหาน้องสาว เป็นผู้มีพระคุณของสกุลสวีของพวกเรา หนังสือเหล่านี้นับเป็นอะไร?”

“หากข้าสามารถช่วยเหลือได้ ขอให้เอ่ยปาก ไม่ต้องเกรงใจ”

ซ่งรั่วเจินรับหนังสือไปแล้วก็ถึงเวลากลับไปรักษาดวงตาให้พี่รอง เอ่ยขึ้นว่า “เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน”

“แม่นางซ่งไม่นั่งต่ออีกหน่อยหรือ?” สวีเฮ่ออันแปลกใจ

“ที่บ้านข้ายังมีธุระไม่ขออยู่ต่อแล้ว ภายภาคหน้ามีโอกาสค่อยพบกันเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินหันหน้ามองทางอวิ๋นเนี่ยนชูแล้วขยิบตาให้ทีหนึ่ง นางรู้ดีว่าในเมื่ออวิ๋นเฉิงเจ๋ออยู่ที่นี่ เนี่ยนชูย่อมไม่อยากจากไป

เป็นเช่นนั้นดังคาด อวิ๋นเนี่ยนชูพูดอย่างเก้อเขิน “รั่วเจิน พรุ่งนี้ข้าค่อยไปหาเจ้า”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน