ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 68

หลินจือเยว่ตกตะลึงหน้าถอดสี รีบทำความเคารพ “ฉู่อ๋อง กระหม่อมมิใช่ไม่พอใจ นี่ล้วนเป็นรั่วเจินจงใจฝืนเพิ่มความผิดให้กระหม่อม ท่านอ๋องอย่าได้เข้าใจผิด”

“อ้อ? ข้ากลับคิดว่าแม่นางซ่งพูดได้มีเหตุผล”

“ก่อนนี้ยามเจ้ากลับเข้าราชสำนัก เสด็จพ่อรู้ว่าเจ้าต้องการสู่ขอแม่นางซ่งยังเอ่ยปากชื่นชม แต่เจ้าหน้าไหว้หลังหลอก รับภรรยาหลวงที่มีศักดิ์เทียมกันเข้ามาในวันเดียวกัน เป็นเจ้าผิดหลักคุณธรรมก่อน บัดนี้กลับโยนความผิดลงบนตัวแม่นางซ่งหรือ?”

“กระหม่อมมิกล้า กระหม่อมเพียงพูดโดยไม่ยั้งคิด ยังหวังว่าท่านอ๋องจะมีเมตตา”

หลินจือเยว่ตกใจจนเหงื่อเย็นไหล สาปแช่งภายในใจอย่างอดไม่ได้ แต่ไรมาฉู่อ๋องไม่ชอบสอดมือเข้ามาในราชสำนัก ทว่าเมื่อวานเป็นฝ่ายช่วยซ่งจืออวี้พูดก่อน วันนี้ยังปกป้องซ่งรั่วเจินอีก ตกลงเพื่ออันใดกันแน่?

“เจ้าทำผิดต่อแม่นางซ่งต่างหาก”

ฉู่จวินถิงเอ่ยเสียงเรียบ สายตาสบมองคนตรงหน้า นางสวมชุดกระโปรงยาวสีชาด ขับเน้นผิวสีหยกจนเจือสีแดงเข้มราง ๆ ใบหน้างดงามพริ้มเพราผัดเพียงแป้งก็งดงามเป็นอันดับหนึ่ง

แม้เมื่อครู่มีท่าทางฝีปากคมคาย ก็ยังชวนให้คนมิอาจละสายตาไปได้ดังเดิม ยิ่งเพิ่มแรงดึงดูดสายหนึ่ง

ซ่งรั่วเจินได้พบฉู่จวินถิง ดวงตาใสกระจ่างแฝงความแปลกใจ นึกถึงยามพี่สามกลับมาพูดว่าครั้นอยู่ในราชสำนักฉู่อ๋องเองก็ช่วยเขาพูด เพียงแต่...ครั้งก่อนเขายังมิอาจพ้นภัยจากทะเลสาบ

หัวใจหลินจือเยว่หนักอึ้ง รู้ว่าฉู่อ๋องกำลังให้เขาขอโทษซ่งรั่วเจิน เห็นได้ชัดว่ากำลังคลายโทสะให้นาง!

“รั่วเจิน เมื่อครู่ปากข้าเร็วไป มิได้หมายความเช่นนั้น...”

“ขอโทษก็ต้องมีท่าทางขอโทษ” คิ้วเรียวดุจกิ่งหลิวของซ่งรั่วเจินเลิกขึ้น สายตาเย็นชา “หวังว่าหลินป๋อจะพูดต่อหน้าทุกคนให้ชัดเจน ท่านกับข้าถอนหมั้นกันตั้งแต่แรกแล้ว ยามอยู่ภายนอกอย่าได้ทำลายชื่อเสียงของข้าอีก หาไม่แล้ว...”

“ข้าจะต้องขอให้ฝ่าบาทคืนความยุติธรรมให้ข้าแน่!”

ประโยคหลัง ซ่งรั่วเจินลดเสียงเบาลง มีเพียงหลินจือเยว่กับฉู่จวินถิงที่ได้ยินทั้งหมด

ได้ยินคำขู่แรงกล้านี้ หลินจือเยว่มีเพียงความอึดอัดคับข้องใจของพวกขี้แพ้ ซ่งจืออวี้ไปโวยวายที่ราชสำนัก เขาสูญเสียตำแหน่งโหว หากซ่งรั่วเจินยังไปร้องไห้ฟ้องร้องอีกหนึ่งรอบ เขาจะยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน