ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 62

62 /2072

จ้าวซูหว่านเพิ่งออกจากสกุลซ่งได้ไม่ไกล ก็ถูกฉินเซี่ยงเหิงเร่งรุดมาลากเข้าไปในตรอกเล็กแห่งหนึ่ง

“เป็นอย่างไรบ้าง? ของที่ข้าให้เจ้าไปเอาได้มาแล้วหรือไม่?”

จ้าวซูหว่านลอบยื่นเรียงความให้ฉินเซี่ยงเหิง สีหน้าภาคภูมิใจ “วางใจเถอะ ท่านให้ข้านำมาข้าก็นำมาแล้ว แต่ท่านไม่ใช่พูดว่าเรียงความของท่านยอดเยี่ยมกว่าซ่งอี้อันหรือ เหตุใดต้องขโมยของเขาด้วยเล่า?”

“หากว่ากันตามพรสวรรค์ เดิมทีซ่งอี้อันเทียบข้าไม่ได้ หากไม่ใช่เพราะเขามีความสัมพันธ์อันดีกับอาจารย์ เรียงความที่เขียนล้วนได้รับคำชี้แนะจากอาจารย์ ไฉนเลยจะได้รับคำชมบ่อยครั้ง?”

“ข้าไม่อาจยอมทนได้ พูดไปแล้วก็เป็นเพราะอาจารย์กับแม่ทัพซ่งมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมากอยู่สักหน่อย ซ่งอี้อันถึงได้พึ่งบารมี รอข้าโดดเด่นในการสอบฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ จะทำให้คนทั้งเมืองหลวงล้วนรู้ถึงความสามารถของข้า!”

ในดวงตาจ้าวซูหว่านสะท้อนแววเลื่อมใส “พี่เซี่ยงเหิง ข้ารู้ว่าท่านยอดเยี่ยมที่สุด! ของก็นำมาแล้ว เช่นนั้นท่านจะมาสู่ขอข้ายามใด?”

“เจ้าพูดกับซ่งอี้อันแล้วหรือ? เขารับปากฝากฝังเจ้าไว้กับข้าหรือไม่?” ฉินเซี่ยงเหิงถามกลับ

จ้าวซูหว่านลังเลครู่หนึ่ง นางกลับอยากพูด แต่ซ่งอี้อันไม่มอบโอกาสให้นางเปิดปากเลย

“อะไรกัน? เขาไม่รับปากหรือ?” ฉินเซี่ยงเหิงขมวดคิ้ว

“เขารับปากแล้ว อย่างที่ท่านพูดข้าร้องไห้ไปหนึ่งรอบ เขาก็ใจอ่อนจึงรับปาก พูดว่าข้ากับเขาถอนหมั้นกันแล้ว คบหากับท่านไม่มีอันใดไม่เหมาะสม ยังอวยพรให้พวกเราครองคู่กันเนิ่นนานอีกด้วย”

จ้าวซูหว่านพูดพลางยิ้ม ภายในใจครุ่นคิด ซ่งอี้อันพูดว่าภายภาคหน้าการแต่งงานของพวกเขาไม่เกี่ยวข้องกัน นางเองก็พูดว่าตนเองจะแต่งงาน ซ่งอี้อันกลับไม่พูดอันใด เชื่อว่าต่อให้ภายภาคหน้ารู้ว่าคนที่นางแต่งงานด้วยคือฉินเซี่ยงเหิง อีกฝ่ายก็คงไม่พูดมากความหรอกกระมัง?

ต่อให้ไม่พอใจแล้วอย่างไร?

นางถอนหมั้นไปแล้ว ซ่งอี้อันจะยังสามารถหน้าหนาตอแยนางได้อีกหรือ? ถึงตอนนั้นที่ต้องขายหน้าก็คือสกุลซ่ง!

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าคนใจเสาะอย่างซ่งอี้อันหาได้สมกับเป็นบุรุษไม่ เมื่อแรกเจ้าก็ตาบอดถึงได้คบหากับไอ้คนขี้แพ้พรรค์นี้ ข้าหลับนอนกับสตรีของเขา เขายังช่วยข้าตัดชุดเจ้าสาวอีกหรือนี่?”

ฉินเซี่ยงเหิงยิ้มกระหยิ่มใจ ยื่นมือออกไปจับหน้าอกจ้าวซูหว่านทีหนึ่ง “อีกไม่นานก็ถึงการสอบฤดูใบไม้ผลิ รอข้าได้รับคัดเลือกแล้วค่อยสู่ขอเจ้า ไม่รู้ว่าเจ้าจะช่วยให้ข้ามีความสุขก่อนได้หรือไม่?”