ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 178

ภายในห้องเงียบลงทันใด

ทุกคนหันหน้ามองกัน นับตั้งแต่ซ่งเยี่ยนโจวหย่าร้าง ภายในสมองของพวกเขาพลันนึกถึงลั่วชิงอินขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เพียงแต่เรื่องนี้ทำร้ายลั่วชิงอินหนักมากเกินไป ยังไม่ต้องพูดถึงซ่งเยี่ยนโจว แม้แต่พวกเขาเองก็ไม่มีหน้าเอ่ยปากต่อหน้าสกุลลั่ว

ในอีกด้านหนึ่ง หากเปลี่ยนเป็นพวกเขาก็เชื่อว่าไม่มีวันให้อภัย

“รีบเชิญเข้ามา” หลิ่วหรูเยียนเอ่ย

ผู้มาคือคุณชายสามสกุลลั่วลั่วหวยหลี่ ยามทุกคนเผชิญหน้า จิตใจยังมึนงงอยู่ชั่วขณะ

เมื่อแรกลั่วหวยหลี่เลื่อมใสซ่งเยี่ยนโจวมาโดยตลอด เพราะซ่งเยี่ยนโจวอายุมากกว่าเขาหลายปี มิหนำซ้ำยังเคยผ่านสนามรบมาก่อน ชายฝึกยุทธ์ล้วนมีความใฝ่ฝันจะได้เป็นแม่ทัพใหญ่

กอปรกับเมื่อแรกทั้งสองตระกูลวางแผนแต่งงานกัน ลั่วหวยหลี่เห็นซ่งเยี่ยนโจวเป็นพี่เขยตั้งนานแล้ว ทุกวันล้วนคล้ายผู้ติดตามของซ่งเยี่ยนโจวก็มิปาน ยังถูกทุกคนล้อเลียนอีกด้วย

นับตั้งแต่ซ่งเยี่ยนโจวตัดสินใจตบแต่งฝานซืออิ๋ง ลั่วหวยหลี่คือคนที่โมโหที่สุด

ต้องการมาถามหาเอาความให้ได้ มิหนำซ้ำยังต่อยตีซ่งเยี่ยนโจวอย่างหนักไปหนึ่งรอบ

ซ่งเยี่ยนโจวกลับไม่ตอบโต้

นับตั้งแต่นั้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่ลั่วหวยหลี่มาเยือน

“หวยหลี่ เจ้ามาแล้ว”

หลิ่วหรูเยียนเผยสีหน้าอ่อนโยน ไม่พบกันสองปี ลั่วหวยหลี่เติบโตจากเด็กหนุ่มกลายเป็นชายหนุ่มหล่อเหลาแล้ว

“ไม่พบกันนาน ท่านป้าสบายดีหรือไม่ขอรับ?”

ลั่วหวยหลี่มีท่าทีเก้อกระดาก ได้พบคนสกุลซ่งอีกครั้ง เขารู้สึกกระอักระอ่วนมาก เพียงแต่คิดถึงอาการของซ่งเยี่ยนโจวในตอนนี้ เขาก็ข่มอารมณ์ตนเองลงไป

หลิ่วหรูเยียนพยักหน้ายิ้มละไม “ดี ดีมาก”

“แต่เพราะสาเหตุนี้ ผู้คนในเมืองจึงนำเรื่องนี้มาวิจารณ์ไม่น้อย เดิมทีพี่ใหญ่ก็มีความรับผิดชอบมากอยู่แล้ว จึงรู้สึกผิดต่อนางอย่างลึกซึ้ง...”

ซ่งอี้อันมิได้พูดคำที่เหลือจนจบ ทว่าน้องชายน้องสาวล้วนรู้ดี เรื่องเกิดมาถึงขั้นนี้แล้ว ต้องการสานสัมพันธ์ในภายภาคหน้าร่วมกันนั้นยากเพียงใด?

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาไม่รู้แม้แต่ความคิดของลั่วชิงอิน อาจจะเกลียดไปแล้ว หรืออาจปล่อยวางตั้งนานแล้วก็ได้

“ข้าเชื่อว่ามีโอกาส เพียงแต่...หากพี่ใหญ่ไม่เคลื่อนไหว ก็ไม่มีโอกาสแล้วจริงๆ”

ซ่งรั่วเจินหันมองซ่งอี้อัน นางสามารถคำนวณได้ แต่คนกำหนดอยู่เหนือลิขิตฟ้า เรื่องราวมิใช่ถูกกำหนดให้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ แต่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ทุกเวลา

หากพี่ใหญ่ไม่ยอมลุกออกมา ก็ย่อมหมดโอกาส

“เห็นที พวกเราเองก็ต้องช่วยเสียแล้ว” ซ่งอี้อันกระจ่างใจแล้ว พูดยิ้มๆ

ซ่งจืออวี้มองพวกเขาสองคน พูดว่า “มิสู้ข้าส่งคนไปสืบดูว่าระยะนี้แม่นางลั่วชอบไปที่ใด จากนั้นหาข้ออ้างเข็นพี่ใหญ่ออกไปแสร้งว่าบังเอิญดีหรือไม่?”