ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 172

ณ จวนสกุลฝาน

นายท่านฝานเมื่อได้ยินว่าฝานซืออิ๋งถูกขับไล่ออกจากสกุลซ่ง สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยน

“ดูสิว่าเจ้าไปทำงามหน้าอะไรไว้! เดิมซ่งเยี่ยนโจวก็เจ็บกายสาหัสแล้ว กำลังต้องการการดูแลใกล้ชิดจากเจ้า เจ้าก็ควรเอาใจใส่ดูแลเขา คว้าใจเขาให้อยู่หมัด”

“แต่เจ้ากลับดื้อดึงอยากจะกลับบ้านตนให้ได้ บุรุษคนใดจะทานทนได้?”

“ตอนนี้เป็นอย่างไร ถูกขับไล่จนต้องหอบหนังสือหย่าร้างออกมา อับอายขายขี้หน้าสกุลฝานของเราจนสิ้น!”

แม้จะกล่าวว่าเป็นการหย่าร้างสองฝ่ายมิใช่การขับไล่ภรรยาออก ทว่าสกุลฝานแต่ไหนแต่ไรก็เทียบสกุลซ่งไม่ติด

คราแรกที่การแต่งงานถูกกำหนดขึ้น ก็ทำเอาผู้คนต่างพากันอิจฉาตาร้อน

แม้ซ่งเยี่ยนโจวจะกลายเป็นคนพิการ ทว่าก็เฉกเช่นที่อูฐยังคงใหญ่กว่าม้า สกุลซ่งยังคงเป็นสกุลใหญ่มีหน้ามีตา จึงนับได้ว่าเป็นการแต่งงานที่ดี

บัดนี้ถูกหย่าขาด เกรงว่าคนที่พากันอิจฉาในตอนแรกคงพากันหัวร่องอหายเป็นแน่แท้!

“ท่านพ่อ เรื่องนี้โทษข้าได้ที่ไหน! หากไม่ใช่เพราะต้องช่วยเซี่ยงหรงใช้หนี้พนัน ข้าคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้”

“เดิมทีข้าก็ไม่ได้อยากลงนามหนังสือหย่าร้าง แต่เป็นท่านแม่ที่บอกให้ข้าลงนาม บัดนี้พวกท่านล้วนโทษแต่ข้า หรืออยากจะบีบคั้นลูกสาวคนนี้ให้ตายนัก?”

ฝานซืออิ๋งกล่าวด้วยน้อยเนื้อต่ำใจยิ่ง

ตั้งแต่กลับมาวันนี้ นางก็สังเกตเห็นว่าสายตาของเหล่าบ่าวรับใช้ที่มองนางต่างราวกับกำลังขบขัน ทำให้นางอึดอัดคับข้องใจเป็นอย่างมาก!

นายท่านฝานมองไปที่เฉียนชิวเซียงอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าดันหลังให้ลูกสาวลงนามหนังสือหย่าร้างหรอกหรือ?”

“นายท่าน ยามนั้นสกุลซ่งใช้เซี่ยงหรงมาขู่ข้า หากไม่ยอมหย่าร้าง พวกเขาจะให้เราคืนเงินทั้งหมดที่หยิบยืมไป ท่านว่าข้าจะหาเงินจากที่ไหนได้?”

“ท่านไม่รู้หรอก หลังจากซ่งรั่วเจินถอนหมั้นออกไปก็เผยธาตุแท้ออกมา ไม่แม้แต่จะแสร้งทำตัวดี เงินที่บัดนี้เราเคยเอาไปล้วนจำได้แม่นยำไม่มีตกหล่น!”

“แขนทั้งสองข้างของเซี่ยงหรงล้วนถูกพวกเขาหัก ท่านคิดว่านอกเสียจากยินยอมหย่าร้าง จะมีสิ่งใดที่พวกเราทำได้อีกเล่า?”

“เจ้าว่ากระไรนะ?”

“ยังดีที่เมื่อก่อนเขามีเชื่อเสียงไม่เลว อีกทั้งฝ่าบาทยังกล่าวชมเชยเขาเป็นพิเศษ”

“เพียงเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ซืออิ๋งร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าผู้คน พวกเจ้าคิดว่าสกุลซ่งจะได้ประโยชน์อันใด?”

ทุกคนฟังแล้วดวงตาก็เริ่มเป็นประกาย เป็นวิธีการที่ไม่เลวจริงๆ!

“หากสกุลซ่งต้องการรักษาชื่อเสียงของตนไว้ จะต้องขอขมาเราอย่างแน่นอน และต้องพินอบพิเทาเชิญซืออิ๋งกลับไปเป็นแน่”

“ถึงยามนั้น อยากจะให้สกุลซ่งทำสิ่งใด ก็ไม่ใช่ว่าเราพูดสิ่งใดล้วนสมประสงค์หรอกหรือ?”

“ความคิดดีจริงๆ!” นายท่านฝานปรบมือพลางยิ้มอย่างภาคภูมิ “สกุลซ่งบังอาจมไม่ไว้หน้ากันก่อนเอง ครานี้ก็ให้พวกเขาได้ชดใช้!”

ฝานเซี่ยงหรงกังวลจนทนไม่ไหว “ท่านแม่ เช่นนั้นจะรอช้ามิได้แล้ว”

“พวกคนจากโรงแลกเงินใต้ดินนิสัยใจคอล้วนโหดร้ายป่าเถื่อนยิ่ง หากไม่รีบคืนเงินให้ พวกมันจะต้องหักขาของข้าทิ้งเป็นแน่!”