ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 166

เมื่อฝานซืออิ๋งลงนามและประทับรอยนิ้วมือเสร็จ ซ่งเยี่ยนโจวก็เก็บหนังสือหย่าฉบับหนึ่งในนั้น ก้อนหินหนักอึ้งในใจราวกับหล่นลงบนพื้น รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัวอย่างอธิบายไม่ถูก

“นับแต่บัดนี้ สองฝ่ายแยกทาง ไม่ติดค้างต่อกันอีก”

ฝานซืออิ๋งจ้องซ่งเยี่ยนโจวเขม็ง เห็นว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาปราศจากความเสียใจและความอาลัยอาวรณ์แม้เศษเสี้ยว ก็รู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก

พวกตนแต่งงานกันแล้วแท้ๆ ผู้ใดจะคาดคิดว่าชายผู้นี้จะใจจืดใจดำเช่นนี้ ในใจไม่มีนางอยู่เลยสักนิด!

“หนังสือหย่าเขียนเสร็จแล้ว ตอนนี้ส่งหลักฐานการยืมเงินมาได้แล้วกระมัง?” เฉียนชิวเซียงรีบเอ่ยขึ้น

ซ่งรั่วเจินส่งหลักฐานการยืมเงินในมือไปให้ “ให้ท่าน”

เฉียนชิวเซียงดึงมากวาดสายตามองแวบเดียวก็ฉีกเป็นชิ้นๆ!

“ตระกูลซ่งช่างงามหน้าเหลือเกิน พวกเจ้าใช้อำนาจกดขี่ข่มเหงผู้อื่น หาคนดีไม่ได้สักคน ไม่น่าแปลกใจเลยที่ครอบครัวพวกเจ้า บางคนตาบอด บางคนพิการ ยังมีคนมุทะลุไร้หัวคิด กับลูกสาวขึ้นคานที่ขายไม่ออก นี่ก็คือกรรมตามสนอง!”

น้ำเสียงแหลมประหนึ่งเคลือบพิษร้าย เฉียนชิวเซียงที่ฉีกหน้ากันไปแล้วไม่มีสิ่งใดต้องกังวลอีก จึงเผยโฉมหน้าอัปลักษณ์ที่แท้จริงออกมา

หลิ่วหรูเยียนได้ยินดังนั้นก็โมโหยิ่งนัก ตระกูลซ่งของพวกตนไม่เคยมีสิ่งใดต้องละอายใจ ไม่เคยทำผิดต่อแผ่นดิน เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ล้วนเป็นเพราะสวรรค์อยุติธรรม

สองปีนี้นางปฏิบัติต่อตระกูลฝานด้วยน้ำใจไมตรีอย่างเต็มที่ แต่พอเรื่องราวมาถึงขั้นนี้กลับถูกต่อว่าต่อขานเช่นนี้ จึงโมโหจนเหลือจะกล่าว

“อย่างไรก็ดีกว่าลูกชายผีพนันของเจ้า ผลาญสมบัติในบ้านจนเกลี้ยง คงได้ไปนอนกลางถนนไม่ช้าก็เร็ว!”

เฉียนชิวเซียงถูกพูดแทงใจดำ ดวงตาโตแทบถลน “เจ้าพูดเหลวไหล ครอบครัวข้าไม่มีทางเป็นเช่นนั้น!”

“ใครก็ได้ ไล่คนพวกนี้ออกไปที!”

ซ่งรั่วเจินโบกมือ นักเลงที่รอคำสั่งมาแต่แรกก็ตรงเข้ามาทันที ไล่คนออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เฉียนชิวเซียงได้ก่อความวุ่นวายอีก

“เฉินเซียง เจ้าให้คนไปเฝ้าไว้ นอกจากเสื้อผ้าของฝานซืออิ๋ง ของอย่างอื่นไม่อนุญาตให้พวกนั้นเอาไปด้วยเด็ดขาด!”

ซ่งรั่วเจินแววตาเย็นชา กับคนพรรค์นี้ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าสักนิด

หลิ่วหรูเยียนนั่งอยู่ข้างๆ ดวงตามีเพียงความผิดหวัง

“ตอนแรกที่นางแต่งเข้ามา ข้าเห็นว่าสินเดิมของนางมีน้อย ทั้งได้ยินว่าตระกูลฝานให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว คิดว่าตอนอยู่ในตระกูลฝาน นางคงไม่ได้มีชีวิตที่สุขสบายนัก”

“ช่วงสองปีมานี้ มีเครื่องประดับที่นางชอบข้าก็ให้คนไปซื้อมา คิดไม่ถึงเลย...เป็นพวกเนรคุณทั้งบ้านจริงๆ!”

“ท่านแม่ คนบางคนชั่วร้ายเข้าแก่นกระดูก ความโอบอ้อมอารีไม่ผิด เพียงแต่คนเหล่านี้ไม่คู่ควรเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินปลอบโยนน้ำเสียงนุ่มนวล กลุ่มเปรียบเทียบ[1]ในนิยายเดิมก็มีแต่เรื่องโชคร้าย ต่อให้ไม่ได้ทำผิดก็ไม่มีทางได้มีจุดจบที่ดี

ตอนอ่านนิยายก่อนหน้านี้ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่ตอนนี้หลังจากทุกตัวละครกลายเป็นคนที่มีชีวิตจิตใจขึ้นมาก็สัมผัสถึงความอับจนปัญญาของกลุ่มเปรียบเทียบได้อย่างลึกซึ้ง

----------------------------------------------

[1] กลุ่มเปรียบเทียบ หรือ กลุ่มควบคุม เดิมเป็นศัพท์ในการทดลองวิทยาศาสตร์ หมายถึง กลุ่มที่ไม่ได้ทำการศึกษาในการทดลอง แต่ทำหน้าที่เป็นตัวเปรียบเทียบสำหรับกลุ่มทดลอง ชาวเน็ตจีนนำมาใช้เรียกตัวละครในนิยายที่ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นตัวเปรียบเทียบกับตัวเอก ขับให้บทตัวเอกมีความโดดเด่นมากขึ้น