ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 159

ตลอดสองปีที่ผ่านมา ตระกูลฝานมักจะมาขอเงินอยู่บ่อยครั้ง ทุกครั้งพวกเขาจะแสร้งทำเป็นยากจนและร้องห่มร้องไห้อย่างน่าสงสาร

จนสุดท้ายมารดาก็ต้องยอมให้เงินไป เพราะพวกเขาอ้อนวอนและร้องไห้ไม่หยุดหย่อน อีกทั้งยังเห็นแก่หน้าพี่สะใภ้ใหญ่ด้วย

แต่ครั้งนี้ท่าทีของตระกูลฝานดูต่างจากครั้งก่อน ๆ มาก คงเพราะพวกเขาคิดว่าซ่งเยี่ยนโจวบาดเจ็บหนัก จึงถือโอกาสคิดว่าตนเหนือกว่า และสามารถควบคุมพวกเขาได้อย่างสมบูรณ์

“ท่านพี่ เซี่ยงหรงเป็นน้องชายแท้ ๆ ของข้า ข้าแต่งงานกับท่านมาได้สองปีแล้ว อยู่เงียบ ๆ อย่างเรียบร้อยโดยที่ห้องหอเงียบเหงา หรือท่านไม่มีความรู้สึกผิดบ้างเลยหรือ?”

“ไม่มี!”

ดวงตาของซ่งเยี่ยนโจวฉายแววเย็นชาออกมา

เฉียนชิวเซียงเมื่อเห็นซ่งเยี่ยนโจวถึงกับแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา ไม่เห็นลูกสาวของนางอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ไหนเลยจะอดกลั้นความโกรธเอาไว้ได้อีก?

“เยี่ยนโจว เจ้าควรมีจิตใจที่ยุติธรรมบ้าง!”

“ตอนที่เราส่งลูกสาวให้แต่งงานกับเจ้า เพราะชื่นชมในตัวเจ้า และมั่นใจว่าเจ้าจะดูแลนางได้เป็นอย่างดี”

“แต่บัดนี้ นางรอเจ้าอยู่ถึงสองปีเต็ม หลังจากเจ้ากลับมาแล้วก็มาพูดจาเย็นชาและไร้หัวใจเช่นนี้ เจ้าตอบแทนความภักดีของนางเช่นนี้ได้หรือ?”

“หากนางไม่ต้องการรอ ก็ไม่จำเป็นต้องรอ” ซ่งเยี่ยนโจวกล่าวเสียงเรียบ

เฉียนชิวเซียงถึงกับตกตะลึง แม้ซ่งเยี่ยนโจวจะกลายเป็นคนพิการ แต่สายตาอันเย็นชาและเปี่ยมด้วยอำนาจของเขาก็ยังทำให้คนรู้สึกหวาดหวั่นอย่างไม่ตั้งใจ

“นี่เจ้าพูดอะไรออกมา? นางเป็นฮูหยินของเจ้า จะไม่รอเจ้าได้อย่างไร?”

“ใช่แล้ว” ซ่งเยี่ยนโจวพยักหน้า “ท่านแม่ยายก็เห็นว่านางเป็นฮูหยินของข้า นางก็ควรจะรอข้า แล้วเหตุใดถึงยังถามคำถามนี้กับข้าเล่า?”

“นี่... นี่...” เฉียนชิวเซียงถูกซ่งเยี่ยนโจวเล่นงานจนไม่รู้จะตอบอย่างไรไปครู่ใหญ่ นางได้แต่หันไปส่งสายตาให้ฝานเซี่ยงหรง

ฝานเซี่ยงหรงไม่รอช้า รีบคุกเข่าลงทันที “พี่เขย ได้โปรดช่วยข้าด้วยเถิด!”

"ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่เล่นพนันอีกแล้ว ครั้งนี้ท่านจะต้องช่วยข้านะ ถือว่าเห็นแก่พี่หญิงของข้าเถิด!"

แม้ซ่งเยี่ยนโจวในอดีตจะมีท่าทีเช่นนี้เสมอ แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เขากลายเป็นคนพิการ ควรมาง้อนางถึงจะถูก หรือยังคิดจะวางท่าทีหยิ่งผยองเช่นแต่ก่อนอีก?

“ท่านพี่ น้องชายข้าก็คือน้องชายท่าน การให้เงินเขาก็ถือเป็นหน้าที่ของท่านอยู่แล้ว!”

“ตระกูลซ่งมีเงินมากมาย ขนาดซ่งรั่วเจินยังทำเงินหายไปตั้งเท่าไร น้องชายข้าใช้เงินไปยังไม่ถึงครึ่งของนางเสียด้วยซ้ำ แล้วเหตุใดท่านจึงไม่ยอม?”

“ในเมื่อวันนี้ได้พูดกันถึงขนาดนี้แล้ว ข้าก็จะพูดให้ชัดเจน สิทธิ์ในการดูแลจวน ข้าต้องได้ และท่านต้องให้เงินน้องชายข้าด้วย”

“หากท่านไม่ยอม ข้าก็จะขอหย่า!”

ฝานซืออิ๋งเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ นางคิดว่าซ่งเยี่ยนโจวที่ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีกแล้วนั้น ชีวิตเขาคงจบสิ้นไปแล้ว เขาจะกล้าหย่ากับนางได้อย่างไร?

หากเป็นเช่นนั้น เขาคงจะกลายเป็นตัวตลกของทั้งเมืองหลวงแน่!

ซ่งเยี่ยนโจวมองนางด้วยสายตาเย็นชา ก่อนพูดน้ำเสียงเย็นเยียบ “เจ้ามั่นใจหรือ?”