ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 142

เมื่อสองสามีภรรยาสกุลต่งออกตัวเป็นพยานเช่นนี้แล้ว ผู้คนต่างก็อดตะลึงในความสามารถของซ่งรั่วเจินตามไปด้วยไม่ได้

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยได้ยินข่าวลือมา ทว่าคิดเพียงออกจะอัศจรรย์จนเกินไป ไม่น่าเป็นจริงได้ นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะได้ยินจากปากของใต้เท้าต่งเองเช่นนี้"

“โชคดีที่แม่นางซ่งช่วยให้คุณชายน้อยสกุลต่งพ้นจากความอยุติธรรม ทั้งได้พบกันในฝันเช่นนี้ยิ่งทำต่งฮูหยินคลายทุกข์เศร้าลงได้บ้าง”

ตอนที่คุณชายน้อยสกุลต่งหายตัวไป ถึงกับสั่นคลอนไปทั่วเมืองหลวง ต่อมาเมื่อได้รู้ว่าเขาถูกอาสะใภ้ของตนฆ่าตายยิ่งทำผู้คนตกตะลึงมากยิ่งขึ้น

สวี่ชิงเหมยตลอดมาเป็นผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือด้านความอ่อนโยนจิตใจดีงาม ใครจะคาดคิดว่านางกลับมีจิตใจโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้

หากไม่มีความช่วยเหลือของแม่นางซ่ง เกรงว่าคุณชายน้อยสกุลต่งคงตายอย่างไร้ความยุติธรรมเสียแล้ว กระทั่งคุณชายใหญ่ช้าหรือเร็วก็อาจตกเป็นเหยื่อ ต้องทุกข์ทรมานด้วยเช่นกัน

ฉู่จวินถิงเองก็รู้เรื่องนี้ดี บัดนี้เขาเชื่อแล้วว่าซ่งรั่วเจินมีความสามารถเช่นนี้จริง ส่วนเรื่องที่นางข้องเกี่ยวกับหยวนซิงเชานั้น เขาไม่เคยนึกถึงมาก่อน

“ในเมื่อแม่นางซ่งได้ชี้แจงแถลงไขความจริงแล้ว ทั้งยังมีมีสามีภรรยาสกุลต่งเป็นพยาน เรื่องนี้จึงไม่มีเหตุต้องสาวความยืดอีกต่อไป”

“ฉินซวงซวง เจ้าจะไม่สารภาพความจริงอีกหรือ!”

“หม่อมฉันฝันจริง ๆ เพคะ! ในฝันนั้นล่วงรู้ได้ทุกสิ่งอย่าง!”

“คราวนี้สกุลหยวนสิ้นชีพไปก็ไม่น้อย ไม่แน่ว่าบางทีดวงวิญญาณเหล่านั้นอาจวนเวียนอยู่ใกล้เคียงกับเงินทอง เมื่อซ่งรั่วเจินเห็นเข้า ก็ไม่รู้นางใช้อุบายใดให้มาเข้าฝันหม่อมฉัน!”

เมื่อฉินซวงซวงพูดเช่นนี้ หลินจือเยว่ก็พลันหนาวสะท้านขึ้นมา นั่นไม่ได้หมายความว่าเมื่อคืนวานยามที่พวกเขาขุดสมบัติ รอบกายต่างรายล้อมไปด้วยดวงวิญญาณหรอกหรือ?

“เรื่องนี้มีหลักฐานอะไรพิสูจน์ว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับลูกสาวข้า? เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาใส่ความลูกสาวข้า?”

หลิ่วหรูเยียนโกรธจัด ก่อนนี้นางคิดว่าฉินซวงซวงยั่วยวนหลินจือเยว่ก็นับว่าไร้ยางอายมากพอแล้ว ในเมื่อล้มเลิกเพิกถอนหมั้นหมายกันไปแล้วก็ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับนางอีก

บัดนี้เมื่อได้พบอีกครั้งก็รู้สึกนางช่างหน้าหนาไร้ยางอายเป็นอย่างยิ่ง ตนเองทำผิดแล้วยังอยากจะลากลูกสาวนางติดร่างแหไปด้วย!

“ความอดทนข้ามีขีดจำกัด หากเจ้ายังไม่พูดความจริง ซี้ซั้วกล่าวหาผู้อื่น เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย!”

ฉินซวงซวงเบือนหันขอความช่วยเหลือจากฉินเจิงและผู้เป็นมารดา ฉินเจิงหนักใจเป็นอย่างยิ่ง เตรียมจะพูดบางอย่าง เสียงของฉู่จวินถิงก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ท่านแม่ทัพฉิน ในเมื่อบุตรสาวของท่านเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ จะว่าท่านไม่รู้สิ่งใดเลยคงไม่ได้กระมัง?”

“ท่านอ๋อง กระหม่อมไม่รู้เรื่องนี้เลยจริง ๆ หากท่านอ๋องไม่เชื่อ จะตรวจค้นจวนของกระหม่อมก็ย่อมได้ ย่อมไม่มีเงินบรรเทาทุกข์ราษฎรแม้แต่ตำลึงเดียวแน่พ่ะย่ะค่ะ!” ฉินเจิงรีบแก้ต่าง

ทว่าฉู่จวินถิงสีหน้าเย็นชาไม่แปรเปลี่ยน “เท่าที่ข้ารู้มา เมื่อคืนก่อนที่ฉินซวงซวงจะไปขุดสมบัติ นางได้แวะไปยังจวนแม่ทัพฉิน เป็นไปได้ไหมว่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?”

“ไม่...ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ” ฉินเจิงปฏิเสธหัวชนฝา “ที่ซวงซวงมาหากระหม่อม ก็เพียงเพราะเรื่องที่พี่ชายนางก่อปัญหาเข้า...”

“แม่ทัพฉิน ท่านเชื่อคำพูดนี้ของตนด้วยหรือ?” เหลียงเหยียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

ฉินเจิงยังคงข้องใจไม่หาย “เหตุใดจึงจะไม่เชื่อเล่า?”