ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 103

“อวิ๋นซีหว่าน เจ้าพูดจาเหลวไหลสิ้นดี! รั่วเจินเป็นสตรีจะให้ไปช่วยบุรุษเช่นนี้ได้อย่างไร? หากเรื่องนี้แพร่ออกไปนางจะเสียชื่อเสียงแค่ไหน เจ้าคิดบ้างหรือไม่?” อวิ๋นเนี่ยนชูเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธ

อวิ๋นซีหว่านรีบแก้ต่าง “ก็ญาติผู้พี่กับคุณชายสวีว่ายน้ำไม่เป็น ข้าจึงเสนอเช่นนี้”

ส่วนซ่งอี้อัน ตอนนี้การช่วยเหลือตัวเองยังเป็นเรื่องลำบาก เรื่องช่วยผู้อื่นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

อวิ๋นเนี่ยนชูถึงกับหมดคำพูด “ถ้าเจ้าอยากช่วยนัก เหตุใดไม่ไปช่วยเองเล่า? ไม่แน่หากเจ้าช่วยชีวิตเขาไว้ เจ้าคงได้แต่งกับฉินเซี่ยงเหิงสมใจ”

ทว่าหลังนางฟังคำพูดนั้นแล้วกลับทำให้อวิ๋นซีหว่านนิ่งคิดและไตร่ตรอง

หากนางช่วยฉินเซี่ยงเหิงไว้ได้ นางก็จะกลายเป็นผู้มีพระคุณของเขา!

ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย หากนางสามารถช่วยชีวิตฉินเซี่ยงเหิงได้ เรื่องหมั้นหมายนี้อาจเกิดขึ้นจริงก็เป็นได้!

ทุกคนในเมืองหลวงต่างพากันยกย่องในความสามารถของฉินเซี่ยงเหิง อีกทั้งเมื่อการสอบในฤดูใบไม้ผลิสิ้นสุดลง ไม่แน่ว่าเขาอาจได้เป็นจอหงวน[1]ก็ได้ เช่นนั้นแล้วนางก็จะกลายเป็นฮูหยินของจอหงวนน่ะสิ!

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ขณะที่ทุกคนยังไม่ทันได้สังเกต อวิ๋นซีหว่านจึงกระโดดลงน้ำโดยไม่รีรอ

ซ่งรั่วเจินเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากมุมหนึ่ง นางยกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน เรื่องราวในวันนี้ช่างน่าสนุกกว่าที่คาดคิดเอาไว้เสียอีก!

เมื่อเรือเทียบฝั่งแล้ว กลุ่มของซ่งรั่วเจินก็เดินลงจากเรือ พบว่ามีหลายคนที่ถูกช่วยขึ้นมาจากน้ำเรียบร้อยแล้ว

ยามนี้แต่ละคนต่างนอนอยู่บนฝั่งด้วยสภาพที่เปียกปอนทั้งตัว หายใจหอบหนักด้วยความหวาดกลัวปนกับความโล่งใจที่รอดพ้นจากความตาย แต่ไม่มีใครลุกขึ้นได้แม้แต่คนเดียว

มีเพียงเฉียนเหว่ยที่ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอย่างไม่หยุดปาก เมื่อมองดี ๆ จะเห็นว่าบนใบหน้าของเขามีรอยแผลถูกไฟลวกพุพอง มีเลือดไหลอาบ

ซ่งรั่วเจินมองด้วยสายตาเย็นชา นี่แหละหนอ ผลกรรมย่อมคืนสนอง!

“คุณชายฉิน ท่านตื่นสิ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

อวิ๋นซีหว่านสามารถช่วยฉินเซี่ยงเหิงขึ้นมาได้สำเร็จ แต่สภาพของเขาเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ไม่แม้แต่จะใส่เสื้อตัวนอก แถมเสื้อชั้นในก็ยังผูกเชือกอย่างยุ่งเหยิง

นางเรียกชื่อเขาไม่หยุดปาก พลางกดหน้าอกเพื่อช่วยชีวิต แต่เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ฟื้น นางก็เริ่มกระวนกระวาย

จากนั้น ภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน อวิ๋นซีหว่านก้มลงจูบฉินเซี่ยงเหิง ปล่อยลมหายใจเข้าไปในปากของเขา

อวิ๋นเนี่ยนชูเบิกตากว้าง “รั่วเจิน นางคงไม่ได้บ้าจริง ๆ หรอกกระมัง?”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน