ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 282

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มตาหยี หยิบขวดหลายใบยื่นให้พวกเขาพลางพูดว่า "พี่ใหญ่พี่รองพี่โจวเหิง นี่เป็นยาบำรุงชี่ เวลาเหนื่อยจากการสอบก็กินได้ ขวดเล็กเป็นยาทาศีรษะ ตรงตำแหน่งขมับ เวลารู้สึกมึนงงก็ทาเบาๆ จะช่วยให้สดชื่นและตาสว่าง"

"ข้ากับอาจารย์จะรอพวกท่านอยู่ข้างนอก"

ซูเสี่ยวลู่มอบขวดยาให้คนละสองขวด นี่เป็นยาที่นางเตรียมไว้

ซูฉงซูหวา และโจวเหิงต่างยิ้มรับไว้

ซูฉงยื่นมือไปลูบผมของซูเสี่ยวลู่ "ขอบใจนะเสี่ยวลู่"

พวกเขาร่างกายแข็งแรงดีอยู่แล้ว จริงๆ ไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้ แต่เมื่อได้รับความห่วงใยจากซูเสี่ยวลู่ ในใจก็รู้สึกอบอุ่นเป็นพิเศษ

"ท่านอาจารย์ เช่นนั้นพวกเราขอตัวนะขอรับ"

โจวเหิงค้อมกายคำนับหลินผิงเซิง

ซูฉงซูหวาก็ค้อมกายคำนับหลินผิงเซิงเช่นกัน "ท่านอาจารย์ พวกเราขอตัวนะขอรับ"

หลินผิงเซิงพยักหน้า "ไปเถอะ ไปเถอะ"

ซูฉงซูหวา และโจวเหิงเดินไปหาหลิวจื่อจิน ทุกคนพยักหน้าให้กันเบาๆ แล้วเข้าไปด้วยกัน

สนามสอบระดับมณฑลนั้นใหญ่มาก มีนักเรียนเข้าสอบพร้อมกันนับพันคน

เข้าสนามสอบตอนย่ำรุ่ง หลังจากเข้าไปแล้วต้องสอบสี่วันจึงจะได้ออกมา

มีหลายคนที่ไม่มีอาจารย์พามา เตรียมตัวเข้าสอบเอง แต่มีหลายโรงเรียนที่มีอาจารย์พามา

หลินผิงเซิงมองซูเสี่ยวลู่แล้วพูดว่า "พวกเรากลับไปรอที่โรงเตี๊ยมกันเถอะ ไม่ต้องกังวลมาก พวกพี่ชายของเจ้าไม่มีปัญหาหรอก"

ซูเสี่ยวลู่พยักหน้าอย่างจริงจัง "เจ้าค่ะ ข้าเชื่อมั่นในตัวท่านอาจารย์"

ที่นางมีสีหน้าจริงจัง เพราะรู้สึกว่าการเรียนหนังสือเป็นเรื่องที่ต้องเข้มงวด หาใช่เรื่องง่ายดายสำหรับนักเรียนทุกคนไม่

ซูเสี่ยวลู่กับหลินผิงเซิงกลับไปรอที่โรงเตี๊ยม

ในช่วงไม่กี่วันนี้ ซูเสี่ยวลู่ก็บดยาทั้งหมดให้ละเอียด

ที่โรงเตี๊ยม หลินผิงเซิงใช้เวลาส่วนใหญ่อ่านตำรา เมื่อมีอารมณ์ก็จะสอนซูเสี่ยวลู่ ซูเสี่ยวลู่ก็ตั้งใจฟังและเข้าใจอย่างลึกซึ้ง หลังจากผ่านไปสามวัน หลินผิงเซิงอดที่จะชื่นชมมิได้ "เสี่ยวลู่เอ๋ย ถ้าเจ้าเป็นบุรุษ ก็คงเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งเลยนะ"

นางมีความคิดลึกซึ้งและฉลาดเฉลียวอย่างยิ่ง

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มตาหยีพลางโบกมือ "ข้าไม่อยากสอบขุนนางหรอกเจ้าค่ะ การท่องยุทธภพต่างหากคือความฝันของข้า"

แต่การได้รับคำชม ก็ทำให้อารมณ์ดีจริงๆ

หลินผิงเซิงยิ้มพลางเห็นด้วย "อย่างนั้นก็ดี ได้ชมแผ่นดินหมื่นลี้ ให้ผู้คนทั่วหล้าต้องตะลึง"

พรุ่งนี้การสอบก็จะสิ้นสุดลง อีกสองวันก็จะประกาศผล

ดังนั้นจึงต้องพักอยู่ที่นี่อีกสองวัน

การสอบทำให้เหนื่อยล้า ตอนกลางคืน ซูเสี่ยวลู่จึงไปต้มยา

— —

หลิวจื่อจินพยักหน้า "ข้ารู้ ข้าจะกินให้หมด"

อาจจะรสชาติไม่อร่อย แต่มันช่วยชีวิตเขาไว้นี่นา

ซูฉงซูหวา และโจวเหิงนั้นแตกต่างจากเขา สิ่งที่เขาฝันถึงอยากได้ บางทีสำหรับพวกเขาอาจเป็นแค่สิ่งที่มีให้เห็นทั่วไป

หลิวจื่อจินเข้าใจดี แต่เขาจะไม่อิจฉาพวกเขาหรอก เพียงแต่ชะตาชีวิตต่างกันเท่านั้น สิ่งเหล่านี้ วันข้างหน้า เขาก็จะมีเช่นกัน

พรุ่งนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการสอบเรียงความแล้ว

สอบเสร็จ การสอบก็สิ้นสุดลงแล้ว

การสอบสี่วัน จะว่านานก็นาน จะว่าสั้นก็สั้น ทรมานมาก แต่ก็ผ่านพ้นไปได้

พอสอบวันที่สี่เสร็จ หลังจากเก็บข้อสอบแล้ว ทุกคนก็ทยอยลุกขึ้นออกจากห้อง

หลิวจื่อจินก็เช่นกัน ซูฉงซูหวา และโจวเหิงรอเขาออกไปด้วยกัน

พอออกจากสนามสอบ ก็มีนักเรียนบางคนเป็นลมหมดสติไป

ญาติและอาจารย์ที่มารับร้องตะโกนอย่างร้อนใจ ‘ท่านหมอ ท่านหมอ......’

มีท่านหมอหลายคนรออยู่แล้ว รีบจับชีพจรทันที

หลินผิงเซิงกับซูเสี่ยวลู่ก็รออยู่เช่นกัน ซูเสี่ยวลู่ถือเข็มเงินไว้ในมือพร้อมรักษา