ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 347

ใบหน้าชั่วร้ายน่ากลัวนั้นเต็มเปี่ยมอยู่ในดวงตา น่าหวาดผวายิ่งกว่าฝันร้าย

“เสาเย้า เตรียมรถม้า ข้าอยากกลับสกุลฉิน”

นางไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปได้แล้ว

“พระชายา” ใบหน้าของสาวใช้ซีดเผือดลง “นี่ไม่ดีกระมังเพคะ”

“หยุดพูดเหลวไหล แล้วกลับไป” ฉินเสวี่ยเย่ว์ถูกพะเน้าพะนอตั้งแต่เด็ก ถูกฮูหยินรองโอ๋ไว้ในฝ่ามือ

นางไม่เคยประสบกับเรื่องเช่นนี้มาก่อน ถูกอ๋องสามปฏิบัติด้วยเช่นนี้ มันถึงขีดจำกัดของนางแล้ว

เสาเย้าไม่กล้าพูดมาก และรีบไปเตรียมรถม้า

อ๋องสามไม่อยู่ คนในจวนอ๋องสามนั้นเพื่อเตรียมงานแต่งงานแล้ว ต่างเท้าไม่ติดพื้นตั้งแต่บนลงล่าง และไม่มีใครสังเกตเห็นว่านางจากไป

ฉินเสวี่ยเย่ว์กลับไปสกุลฉินด้วยน้ำตานองใบหน้าตลอดทาง

ฮูหยินรองเห็นท่าทางของฉินเสวี่ยเย่ว์ก็ตกตะลึงอย่างมาก

ไม่ได้เจอกันเพียงสองวัน ลูกสาวตัวน้อยของนางก็ดูเปลี่ยนไปจากเดิม ใบหน้าซีดเซียว ผมเผ้ายุ่งเหยิง การกระทำเชื่องช้าลง

โดยเฉพาะรอยมือสีเขียวช้ำอันน่าหวาดหวั่นบนลำคอ ใครเห็นต่างหวาดผวา

ลูกสาวผู้บอบบางราวบุปผาของนาง แลดูซีดเซียวจนดูแก่กว่าเดิมสิบปี

“ลูกแม่ เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้เล่า?” ฮูหยินรองรีบพานางเข้าไปในเรือน หลั่งน้ำตาด้วยความโศกเศร้า

ฉินเสวี่ยเย่ว์อยู่ในจวนอ๋องสามทนคับข้องใจ หลังจากได้พบกับแม่ตน ในที่สุดอารมณ์ของนางก็ระเบิดออกมา กอดฮูหยินรองแน่นพลางร้องไห้อย่างขมขื่น

“ลูกแม่ อย่าร้องไห้ เร็วเข้า บอกแม่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ฮูหยินรองรอให้นางสงบอารมณ์ลง แล้วรีบร้อนถาม

ฉินเสวี่ยเย่ว์สะอื้นไห้ เล่าให้นางฟังว่าอ๋องสามต้องการแต่งงานกับภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมาย และทั้งสองปะทะคารมกัน

“ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ พวกเจ้าเพิ่งแต่งงานกันได้เดือนเดียว แม้ว่าอยากจะยกให้เป็นภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมาย แต่ก็ไม่น่าจะรวดเร็วได้ปานนี้” ฮูหยินรองพูด “เรื่องนี้ไม่ใช่ว่ามีอะไรเข้าใจผิดหรือ?”