ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 235

เขาได้ยินคำพูดยาวเหยียดที่ซื่อสัตย์และจริงใจของนาง ในใจก็มีความประหลาดใจผุดขึ้นมา

เขาได้ยินคำพูดเช่นนี้ของนางเป็นครั้งแรก กลับรู้สึกว่าค่อนข้างมีเหตุผล

ตอนนั้น หลังจากที่เสด็จแม่ของเขาเกิดเรื่อง เขาในวัยเยาว์ ในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้น จากนั้นก็ค่อย ๆ จมลงสู่ความมืดมิดอย่างช้า ๆ

กระหายเลือด เหี้ยมโหด รังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า ทั้งยังเรียนรู้ที่จะโกหกหลอกลวงและประจบสอพลอ

ต่อมา เสด็จแม่พ้นมลทินแล้ว ก็ได้ใช้มือที่อ่อนโยนทั้งสองข้างดึงเขาออกมาจากโคลนตม สอนให้เขาสำนึกบุญคุณและปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างซื่อสัตย์ เขาจึงไม่ได้เดินบนหนทางที่บิดเบี้ยว

สิ่งที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวมานี้ กระตุ้นภายในใจ ใบหน้าจึงมีความอ่อนโยนผุดขึ้นมาโดยไม่ทันรู้ตัว

สีหน้าของตงฟางหลี ทั้งหมดได้ปรากฎขึ้นในสายพระเนตรฮ่องเต้

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรใบหน้าที่อ่อนโยนของเขา ชั่วขณะนั้น คล้ายดั่งมองเห็นเงาของพระสนมอวิ๋น

เมื่อนึกถึงสตรีที่อ่อนโยนดั่งสายน้ำผู้นั้น ใจของพระองค์ก็อ่อนลงไปไม่น้อย ความมืดครึ้มในแววตาสลายไป ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความกระจ่างใส

ราวกับว่า ในช่วงเวลาสั้น ๆ เมฆดำได้สลายหาย หมอกควันฟุ้งกระจายไปจนหมด

บรรยากาศในตำหนักใหญ่ก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย

“เสด็จพ่อ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกถึงกลิ่นอายที่น่ากลัวของฮ่องเต้สลายไป สถานการณ์ยังอยู่ภายใต้การควบคุม จึงไม่กล้ามากเรื่องอีกต่อไป ก่อนจะทำความเคารพด้วยความนอบน้อม “เชื่อว่าท่านคงจะเข้าใจถึงเหตุและผลของเรื่องแล้ว”

“สาเหตุเพราะองค์หญิงมู่เหยี่ยลงโทษและพาตัวสาวใช้ของลูกไป เหล่าสาวใช้เป็นหรือตายก็ไม่ทราบ ลูกร้อนรนถึงได้เกิดข้อขัดแย้งกับคนของมู่เหยี่ยขึ้นมาเพคะ”

“การที่ทำให้ผลลัพธ์เช่นนี้เกิดขึ้น มิใช่สิ่งที่ลูกต้องการ ลูกไม่คิดโต้แย้งแต่อย่างใด ทำร้ายคนก็คือทำร้ายคน สังหารคนก็คือสังหารคนลูกยอมรับทุกอย่างเพคะ”

“แต่ ที่ลูกทำร้ายคนเป็นเพราะป้องกันตนเอง สังหารคนเพราะป้องกันตัวเองอย่างสมเหตุผล หาได้ลงมืออย่างไร้เหตุผลไม่เพคะ”

“ลูกมีนิสัยแข็งกร้าวมาแต่กำเนิด มิอาจกล้ำกลืนความโกรธลงไปได้ จึงตัดสินอย่างเป็นยุติธรรม โดยไม่เกรงกลัวผู้ใด ขอให้เสด็จพ่อตัดสินอย่างเป็นธรรม ขอให้เสด็จพ่อตัดสินลงโทษด้วยเพคะ”