ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 160

“พระชายา เร็วเข้า รีบออกไปจากที่นี่”

ไป๋โค้วตะโกนสุดชีวิต ทว่าเสียงแหบแห้ง ส่งเสียงอะไรออกไปแม้สักนิดก็ล้วนเจ็บปวดอย่างยิ่ง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นแล้วก็ตกใจ

หลังจากที่ไป๋โค้วได้รับบทเรียนจากนาง ก็ไม่สามารถพูดได้อยู่สามวัน หลังจากผ่านไปสามวันจึงสามารถฟื้นคืนกลับมาเป็นปกติได้ ก็ไม่มีทางที่จะรู้สึกอึดอัดใด ๆ

บัดนี้เวลาผ่านไปสามวันแล้ว และตามหลักแล้วเสียงของนางก็ควรจะกลับมาแล้ว

ทว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเสียงแหบแห้งนี้?

ไป๋โค้วคลานไปข้างหน้าสุดกำลัง นางเงยหน้าขึ้นสูงแล้วพูด “พระนาง ไปเร็วเข้า อย่าอยู่ที่นี่ ออกไปจากที่นี่เร็ว ๆ ”

นางกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

เลือดพุ่งออกมาจนโดนร่างกายของฉินเหยี่ยนเย่ว์ ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกใจจนหน้าซีด

เดิมทีนางก็เห็นเลือดไม่ได้อยู่แล้ว จึงตัวแข็งค้างอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นสะท้านหลายครา

เฟ่ยชุ่ยไม่อยู่ที่นี่ และไป๋โค้วได้รับบาดเจ็บเจียนตาย

เรือนทั้งเรือนเงียบกริบ...

ข่าวเหล่านี้เป็นคลื่นแห่งการโจมตีที่ไหลมา ท่วมท้นจิตใจ และฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกเหมือนนางกำลังตกลงไปในอุโมงค์สำหรับเก็บน้ำแข็ง

“ไป๋โค้ว เฟ่ยชุ่ยล่ะ?” เสียงของนางก็สั่นเครือเช่นกัน

จิตสำนึกของไป๋โค้วไม่ชัดเจนอีกต่อไป

นางกำลังนอนอยู่บนพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าขาวซีดราวกระดาษ ซีดเซียวอย่างน่ากลัว

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเลือดบนตัวด้วยมือที่สั่นเทา จากนั้นเช็ดเลือดออกจากมุมปากของไป๋โค้ว

นางจับข้อมือของนาง

ชีพจรของไป๋โค้วอ่อนแรงมาก อ่อนแรงมากจนอาจตายได้ทุกเมื่อ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่อยากเชื่อ

ไป๋โค้วเป็นเด็กผู้หญิงที่แข็งแกร่ง อีกทั้งยังตรงไปตรงมา ไม่เกรงกลัวสิ่งใด วรยุทธ์เองก็ดีมากเช่นกัน

“ไป๋โค้ว บอกข้า เกิดเรื่องอะไรขึ้น เฟ่ยชุ่ยล่ะ?” นางตัวสั่นไม่หยุด

​​

ไม่ใช่เพียงเพราะโรคกลัวเลือด

นางกำลังหวาดกลัว

ไป๋โค้วผู้มีวรยุทธ์ได้กลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว แล้วเฟ่ยชุ่ยเล่า?

เฟ่ยชุ่ยเพิ่งถึงจุดเริ่มต้นของการฟื้นตัวจากอาการป่วยหนัก และอ่อนแอมากด้วย หากนางเองก็ถูกเฆี่ยนตีหลายครั้งเพียงนี้ ไม่แน่ว่าอาจจะ...

“ข้าก็ไม่รู้ว่าเฟ่ยชุ่ยอยู่ที่ใด” ไป๋โค้วหายใจลำบาก มีความหวาดผวาไม่รู้จบในดวงตา “หลังจากที่ข้าหมดสติไปก็ไม่รู้อะไรเลย ได้ยินจากตู้เหิงว่า พวกเขาโยนข้าไปที่ลานในเรือนโยวหลาน ข้ายังคิดว่าข้าตายไปแล้ว เป็นตู้เหิงที่พาข้ามาที่ห้อง และให้ยาให้ข้า ข้าถึงรอดชีวิตมาได้”

นางพูด “ถ้าเฟ่ยชุ่ยและชื่อเจี้ยนไม่กลับมา กลัวว่า ข้ากลัวว่า...”

“พระนาง ท่านรีบไปเถิด ท่านไปเรือนท่านอ๋องก็ได้ ตราบใดที่ท่านยังอยู่ในเรือนของท่านอ๋องก็จะไม่มีอันตรายใด ๆ คนผู้นั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว ข้าไม่เคยเห็นคนที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อนเลย” ไป๋โค้วพูดขึ้นปนเสียงสะอื้นไห้

ฉินเหยี่ยนเย่ว์กำมือแน่น