ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 155

“ตู้เหิง เจ้ามาได้ถูกเวลาจริง ๆ ” เมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้กลิ่นของตู้เหิงมาถึงแล้วนั้น นางก็มิอยากจะยุ่งเกี่ยวกับตงฟางหลีอีกต่อไป “พาข้าออกไปจากที่นี่”

ตู้เหิงพลันตัวสั่นเทา ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นไปข้างหน้า “เข้าเฝ้าท่านอ๋องและพระชายาพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมหาได้ตั้งใจมาขัดขวางพระองค์ไม่ ทว่า มีเรื่องด่วนที่จะต้องมาทูลแจ้งให้พวกท่านทราบเท่านั้น”

ตงฟางหลีพลางจัดแจงเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนเองเล็กน้อย พร้อมด้วยใบหน้าที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง “เรื่องอันใด?”

ตู้เหิงรู้สึกลำบากใจที่จะต้องเอ่ยออกมาเล็กน้อย “คุณหนูซู มาอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

สีหน้าตงฟางหลีพลันแสดงออกมาหลากหลายอารมณ์ยิ่งนัก “เจ้าแค่กล่าวรายงานไปว่าข้ามิใคร่สบายนัก จากนั้นก็ส่งนางกลับจวนตระกูลซูแต่โดยดีเสีย”

“ทูลท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูซูเป็นผู้พาองค์หญิงมู่เหยี่ยมาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ” ตู้เหิงกล่าว “พวกนางมาตามคำสั่งของพระพันปี พระพันปีมีรับสั่งว่าให้องค์หญิงมู่เหยี่ยมาประทับที่จวนท่านอ๋องสักสองสามวันพ่ะย่ะค่ะ”

ตงฟางหลีพลันหรี่ตาลงเล็กน้อย “โอ้? ข้าสั่งให้เจ้านำคนมาจัดการทำความสะอาดเรือนสมุนไพร เจ้าได้จัดการแล้วหรือไม่?”

“จัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องท่านจะรับคำสั่งของพระพันปีและทำตามงั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ตู้เหิงกล่าว “องค์หญิงมู่เหยี่ยหาใช่คนดีอันใด การที่พระนางมาประทับที่จวนเช่นนี้...”

ตงฟางหลีพลางเหลือบตามองฉินเหยี่ยนเย่ว์โดยมิได้ตั้งใจ “ตู้เหิง พระราชโองการของพระพันปี เจ้าขัดคำสั่งได้งั้นหรือ?”

“กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ” ตู้เหิงก้มหน้าลง

เรือนสมุนไพรเป็นเรือนที่อยู่ใกล้กับเรือนโยวหลานมากที่สุด

ท่านอ๋องคาดการณ์ได้ว่าองค์หญิงมู่เหยี่ยจักเสด็จมาประทับเช่นนั้นหรือ ถึงได้สั่งให้เขานำคนไปทำความสะอาดเช่นนั้น?

น่าเสียดายที่พระชายาทั้งผอมทั้งอ่อนแอเช่นนี้ หากนางเผอิญเจอกับองค์หญิงมู่เหยี่ยแล้วละก็ พระนางย่อมต้องถูกรังแกอย่างแน่นอน

“เจ้าออกไปก่อน” ยังมิทันที่ตงฟางหลีจะพูดจบ ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลางก้าวเท้าขึ้นไปข้างหน้า

“ตู้เหิง องค์หญิงมู่เหยี่ยอยู่ได้ ทว่า ส่งซู่เตียนฉิงกลับไปเสีย” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลางหรี่ตาลง “มิเช่นนั้น หากข้ามิอาจควบคุมอารมณ์ตนเองได้ คงได้เผลอจับนางฉีกเป็นชิ้น ๆ แน่ เช่นนั้นแล้วท่านอ๋องของพวกเจ้าคงได้เสียใจน้ำตานองหน้า”

ตู้เหิงพลันมีเหงื่อเย็น ๆ ไหลออกมาในทันที “พ่ะย่ะค่ะ”

ใบหน้าตงฟางหลีพลางบูดบึ้งน่าเกลียดไปในทันใด

พร้อมทั้งน้ำเสียงที่เย็นลงสองสามส่วน“ตู้เหิง จัดตามที่เจ้าเห็นสมควรเสีย อย่าได้ริอ่านต่อกรองค์หญิงมู่เหยี่ยเป็นอันขาด”

“ฉินเหยี่ยนเย่ว์ เจ้าอยู่ที่เรือนนวลเสียสองสามวันค่อยกลับจวนของเจ้าเสีย”

“ท่านจักขังข้าเอาไว้สามวัน? เพียงเพื่อสตรีนางนั่นงั้นรึ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หันไปเผชิญหน้ากับตงฟางหลีโดยตรง “มีข้าอยู่ที่นี่ ท่านกลัวว่าข้าจักขัดขวางพวกท่านหรืออย่างไร?”

ตงฟางหลีพลันหันไปมองท่าทีพองขนตัวฟูของฉินเหยี่ยนเย่ว์แล้วนั้น ความเย็นชาพลางผ่านแวบขึ้นมาระหว่างหัวคิ้วของเขา

“ยามที่อยู่บนศาลานั้น เหตุใดท่านถึงต้องตัดเอ็นข้อมือของตนเองทิ้งด้วย? ท่านรู้อะไรใช่หรือไม่? ว่าข้ามิใช่คู่ต่อสู้ของซูเตี่ยนฉิง ถึงแม้ว่าท่านจะมิลงมือทำอันใด นางก็จักมิเป็นอันใดเช่นกัน”

ตงฟางหลีพลันหันกลับมามองนาง ก่อนจะแย้มยิ้มเยาะเย้ยออกมา “เจ้าคิดว่าข้ากำลังทำเพื่อเจ้าเช่นนั้นหรือ?”

พูดจบตงฟางหลีจึงสะบัดตัวหันกายจากไปในทันที หลงเหลือไว้แต่เพียงแผ่นหลังที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดั่งน้ำแข็ง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลางได้ยินเสียงประตูปิดเสียงดัง พร้อมกับกลไกที่ปิดประตูดังขึ้น พร้อมทั้งภายในห้องขนาดใหญ่ที่หลงเหลือนางเพียงคนเดียวเท่านั้น

รอยยิ้มเหน็บแนมที่ตงฟางหลีมอบให้นางก่อนจากไปนั้น ยังตราตรึงอยู่ในใจของนางเสมอ

รอยยิ้มนั้นก็เหมือนหนามแหลมคมยิ่งนัก

“เป็นข้าที่คิดไปเอง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลางหัวเราะออกมาเสียสองสามครั้ง เพราะนางที่ตีความการกระทำของตงฟางหลีมากเกินไป

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ศาลาหรือเรื่องราวภายในเรือนนวลนั้น คนเดียวที่เขาปกป้องมีเพียงซูเตี่ยนฉิงผู้เดียวเท่านั้น

เขาขังนางเอาไว้ที่นี่ เพียงเพราะว่ากลัวนางจะทำร้ายซูเตี่ยนฉิงอีก เป็นเพราะเขาต้องการจะไปหาแม่นางดอกบัวขาวนั่น

ช่างน่าขันเสียจริง!