ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 146

“นี่ไม่เหมือนกับการขูดกระดูกรักษาอาการบาดเจ็บ การรักษาแบบนี้เจ็บปวดกว่าการขูดกระดูกเป็นพันเท่าร้อยเท่า” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

“ไยเจ้าจึงพูดจาไร้สาระมากมายถึงเพียงนี้?” ตงฟางหลีกล่าวเสียงเย็น

เขาเป็นถึงท่านอ๋องที่สง่าผ่าเผย จะให้ยัดผ้าเช็ดหน้าเข้าปากเพียงเพราะกลัวเจ็บได้อย่างไร?

หากพวกลู่ซิวรู้เข้า จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถูกทัศนคติหยาบคายของเขาทำให้ไม่พอใจเข้าแล้ว “เจตนาดีของข้ากลายเป็นเครื่องในลาไปแล้ว ให้ท่านเจ็บจนตายไปเลยดีหรือไม่เพคะ?”

นางนำแมลงป่องงามวางลงบนตำแหน่งบาดแผลของตงฟางหลีด้วยความโกรธขึ้ง ทว่าขณะที่วางลงนั้น กลับวางด้วยความระมัดระวัง

แมลงป่องงามเดินวนเวียนอยู่สักพัก ในท้ายที่สุดมันก็จิ้มหางลงที่ปากแผล แล้วตัวเล็กจ้อยก็หดเล็กลง หายเข้าบาดแผลไปตามหาง

หมอหลวงหลินยืนมองอยู่อีกด้านมือไม้สั่นเทาอารามตกใจจนพูดอะไรไม่ออก “พระชายา นี่จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

“นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ข้าคิดได้ในตอนนี้แล้ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “ข้าทาสมุนไพรบนบาดแผล และให้ท่านอ๋องดื่มยาแก้พิษแล้ว พิษของแมลงป่องก็จักลดลงบ้าง แม้การใช้พิษแก้พิษจะอันตราย แต่สามารถลองดูสักครั้งได้”

หลังจากแมลงป่องงามเข้าไปในร่างกาย สีหน้าของตงฟางหลีขาวซีดยิ่งนัก

เขากัดฟันกรอด เส้นเอ็นตรงขมับปูดเกร็งขึ้นมา ความรู้สึกเจ็บปวดยิ่งยวดจู่โจมเข้ามา เขาเจ็บปวดมากสียจนต้องกัดฟันกรอดถึงได้มิให้ตนเองส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดออกมา

ตู้เหิงตกใจจนสุดตัว

เขาติดตามท่านอ๋องมานานหลายปี เป็นครั้งแรกที่เห็นท่าทีเจ็บปวดถึงเพียงนี้ของท่านอ๋อง

พระชายามิได้กล่าวเท็จ ความเจ็บปวดนี้ มิใช่สิ่งที่มนุษย์จะสามารถแบกรับได้

“นี่เพิ่งจะเริ่มต้น” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เหลือบตามองตู้เหิง “และจะเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น จนถึงขั้นสงสัยในชีวิต เพียงระดับความเจ็บในยามนี้ ก็สูงเป็นสิบเท่าของการขูดกระดูกได้แล้ว และเมื่อถึงตอนที่เจ็บปวดที่สุด จะเจ็บเป็นพันเท่าของการขูดกระดูก”

พูดจาโอ้อวดก็จักเจอกับฟ้าผ่า สมน้ำหน้า

“พระชายา ท่านมีเข็มเงิน ที่ฉีดเข้าไปแล้วก็จะไม่มีความรู้สึกไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ พอจะใช้กับท่านอ๋องสักหน่อยได้หรือไม่?” เหงื่อเย็นตู้เหิงไหลราวกับน้ำ

“ไม่ได้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “มิอาจใช้ยาชาได้”

หากใช้ยาชาแล้ว แมลงป่องพิษก็จะถูกทำให้เป็นอัมพาตเช่นกัน ประสิทธิภาพก็จะลดลง

หากต้องการจะแก้พิษ จำต้องแบกรับความเจ็บปวดนี้ไว้ให้ได้

“แต่ว่าตอนนี้ท่านอ๋องเจ็บปวดมากนะพ่ะย่ะค่ะ” ตู้เหิงจวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “ท่านอ๋องเป็นคนที่แม้จะขูดกระดูกก็ยังไม่คิ้วขมวด ท่าทางของเขาตอนนี้ เกรงว่าจะเป็นการได้รับโทษหนักนะพ่ะย่ะค่ะ”

ตู้เหิงยื่นมือออกไปสัมผัส ก็ต้องตกใจถอยหลังไปสองก้าว “นี่ นี่คืออะไรกัน? เหตุใดตัวท่านอ๋องถึงได้เย็นเพียงนี้?”

“สมุนไพรที่ข้าเพิ่งจะป้อนเขาเมื่อครู่นี้คือยาแก้พิษ ทว่าขั้นตอนการถอนพิษค่อนข้างช้า พิษของแมงป่องงามจึงครองสัดส่วนพื้นที่เป็นส่วนใหญ่ จึงทำให้การทำงานของร่างกายลดลง ตัวเขาจึงเย็น อุณภูมิร่างกายของมนุษย์มิอาจต่ำจนเกินไปได้ จำเป็นต้องรักษาอุณภูมิให้แก่เขา” ฉินเหยี่ยนเย่ว์อธิบาย

“น้ำเกลือเจือจางที่ข้าให้เจ้าเตรียมไว้ ไปเตรียมมาเพิ่มอีกสักหน่อย”

นางผ่อนลมหายใจ “ขั้นตอนนี้จักเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง ตงฟางหลีต้องผ่านช่วงระยะเจ็บปวดที่สุดไปถึงจะปลอดภัย พวกเจ้ารีบออกไปเถิด”

ทั้งตู้เหิงและหมอหลวงหลินเองก็รู้สึกละอายที่จะอยู่ต่อ

“ตงฟางหลี ท่านอย่ายอมแพ้ แล้วผ่านไปให้ได้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอนกายลงข้าง ๆ เขา แล้วดึงเขาเข้ามา “อย่าให้ตัวเย็น จักต้องรักษาอุณหภูมิร่างกาย อดทนเอาไว้นะเพคะ”

“ข้าเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว ขอเพียงท่านผ่านมันไปได้ ขอเพียงแค่รอจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้เท่านั้น”

“อดทนต่ออีกสักหน่อยเถิด”

ตงฟางหลีได้ยินเสียงฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่ชัดเจน เหงื่อเย็นไหลอาบลงมา เมื่อความรู้สึกทุกข์ทรมานถาโถมเข้าใส่ ทุกส่วนของร่างกายปวดร้าวเป็นอย่างยิ่ง

ทั้งแขนขา และทุกองคาพยพของร่างกาย