ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 142

“ท่านหมอหลวงหลิน เป็นผ้าปักรูปผีเสื้อสองตัวเท่านั้น คุ้มกับที่ท่านต้องมาตื่นตระหนกถึงเพียงนี้หรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “หรือ ท่านคิดว่าถุงหอมนี้ผิดปกติ?”

หมอหลวงหลินโบกมือ “ถุงหอมถุงนี้มีปัญหาหรือไม่กระหม่อมมิอาจทราบได้ แต่ว่า กระหม่อมเคยได้ยินเทพพิษกล่าวถึงเป็นบางครั้ง ว่าผีเสื้อไร้กลิ่นที่ดูเหมือนจะไม่มีพิษ แท้จริงแล้วพิษร้ายแรงมาก หากใช้แตกต่างกัน ระดับการกระจายของพิษก็แตกต่างกัน อีกทั้งเนื่องจากของชิ้นนี้มาจากแดนเหนือ ดังนั้นกระหม่อมจึงตกใจเป็นอย่างมากพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หรี่ตา

ซูเตี่ยนฉิงมอบถุงหอมถุงนี้ให้ตงฟางหลีในวันมงคล และหลังจากวันมงคลตงฟางหลีก็ตกอยู่ในสภาพนี้

สิ่งของเหล่านี้ทั้งหมดล้วนมาจากดินแดนทางเหนือ

ช่างบังเอิญเสียจนน่าโมโห

ตงฟางหลีหลุบตาลง สีหน้าหนักอึ้งเล็กน้อย

“ผีเสื้อไร้กลิ่นมาจากแดนเหนือ พิษที่ท่านอ๋องโดนก็มาจากแดนเหนือเช่นกัน นี่มันบังเอิญเกินไปไหมเพคะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

“เจ้าอยากจะพูดอะไร?” ตงฟางหลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉินเหยี่ยนเย่ว์ ข้าขอเตือนเจ้าไว้ ว่าบางเรื่องก็มิควรเอ่ยออกมา”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองท่าทีปกป้องถุงหอมขาด ๆ อย่างคนไร้สมองของตงฟางหลี ความโกรธสายหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจที่เดิมสงบอยู่แล้ว

ไอโกรธนั้นกระจายตัวอย่างรวดเร็ว

นางนึกรังเกลียดท่าทางของเขาเช่นนั้นเป็นอย่างยิ่ง

“หม่อมฉันเพียงแค่กำลังปรึกษาหารือเท่านั้น” นางสะบัดตู้เหิงที่จับตัวนางไว้ แล้วโยนถุงหอมนั้นไปบนร่างกายของเขา “ตงฟางหลี ท่านรีบร้อนฟอกขาวให้คนในใจของท่านถึงปานนี้ ท่านเองก็รู้สึกว่านางผิดปกติใช่หรือไม่?”

นางไม่เข้าใจ

กระทั่งคนโง่งมอย่างตู้เหิงยังมองออกว่าซูเตี่ยนฉิงเสแสร้งทำตัวเป็นคนซื่อ ตงฟางหลีเป็นคนฉลาดถึงปานนี้ กลับถูกหลอกให้เชื่อ?

ยิ่งกว่านี้ ทั้ง ๆ ที่เขารู้ดีว่าถุงหอมใบนั้นอาจจะมีความผิดปกติ แต่ยังเก็บไว้ข้างกาย?

สมองของเขามีปัญหาอย่างที่คาดไว้กระมัง

ตู้เหิงลูบจมูก เป็นภาพหลอนหรือ?

ไยเขาจึงรู้สึกว่าเมื่อครู่นี้ถูกล่วงเกินเข้าแล้ว?”

เขาลูบเคราตนเอง “กระหม่อมคิดว่า หาตัวเทพพิษมาดูสักหน่อยน่าวางใจกว่านะพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้ยินคำว่าเทพพิษสองคำนี้จากปากหมอหลวงหลินมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง

ตาเฒ่าผู้นี้ดูเหมือนจะนับถือเทพพิษในตำนานมากทีเดียว

ยาแก้พิษของเทพพิษ มีประโยชน์อย่างมากในการลงโทษซูเตี่ยนฉิง

นางอยากจะสานไมตรีกับคนผู้นั้นเสียแล้ว

“อาการป่วยของข้า มิเกี่ยวข้องกับถุงหอมถุงนี้” ตงฟางหลีหลับตา “จะตายหรือยังมีชีวิตอยู่ ก็แล้วแต่ชะตาฟ้าลิขิต ข้ามิต้องการการรักษาของพวกเจ้า ตู้เหิง ส่งแขก”

“ไม่ต้องการการรักษาของพวกเราหรือเพคะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หัวเราะแทนที่จะโกรธ “จะตายหรือยังมีชีวิตอยู่ ก็แล้วแต่ชะตาฟ้าลิขิต? ตงฟางหลี ตกลงว่าท่านจะโง่ไปถึงตอนไหน?”

เห็นได้ชัดว่าป่วยจนหมดหนทางรักษาแล้ว แต่ก็ยังปิดบังอาการป่วยไม่ให้หมอรักษา

“หากท่านอยากตาย ก็รอให้หม่อมฉันรักษาอาการท่านให้หายดีเสียก่อนแล้วค่อยตาย อย่าเปลืองยาของหม่อมฉัน” นางสาวเท้าผ่านตู้เหิงมาหยุดข้างกายตงฟางหลีอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบถุงหอมที่เพิ่งจะโยนออกไปไปขึ้นมา