สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3839

หลินหยางมองอาไห่และคนอื่นๆ ที่กลายเป็นละอองเลือดอย่างเงียบๆ ด้วยจิตใจที่ยุ่งเหยิงเป็นอย่างยิ่ง

เขาไม่เคยมององค์กรออกเลย

องค์กรในความคิดและมุมมองของเขา ตลอดมาเป็นที่ที่รักษาความสงบเรียบร้อยของโลก และเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ของโลก

และการมาถึงจุดนี้ได้ ศักยภาพในตัวเองไม่จำเป็นจะต้องกังขาเลย

แต่ว่า ทำไมองค์กรจะต้องสังหารคนตระกูลมังกรผู้บริสุทธิ์ด้วย?

ทำไมหลังจากที่อาไห่พ่ายแพ้ ถึงได้เลือกฆ่าตัวตายอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย?

พวกเขากำลังปิดบังซ่อนเร้นอะไรอยู่?

"อาจารย์ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ฉางหลานฟู้รีบวิ่งเข้ามา และมองหลินหยางอย่างเป็นกังวล พร้อมกับเอ่ยถาม

"ฉันไม่เป็นอะไร"

หลินหยางส่ายหัว และจ้องมองไปยังคราบเลือดบนพื้น จากนั้นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า : "คนตระกูลมังกรอยู่ที่ไหน?"

"นายท่าน พวกเราอยู่นี่!"

ใบหน้าของหลงเสี้ยวเต็มไปด้วยความซึมเซานำพาคนตระกูลมังกรที่มีบาดแผลและเนื้อตัวสกปรกมอมแมมเดินเข้ามา

คนเหล่านี้มีสีหน้าท่าทางหมดกำลังใจ ในแววตาเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัว

เห็นได้ชัดว่า ฉากก่อนหน้านี้ที่อาไห่และผู้แข็งแกร่งขององค์กรเข้ามาสังหารพวกเขา มันเป็นภาพเงาที่ไม่อาจมลายหายไปทิ้งเอาไว้ให้พวกเขา!

"คนอื่นๆ ล่ะ?"

หลินหยางกวาดสายตามองไปยังพวกหลงเสี้ยว และเอ่ยถามขึ้นมา

"ตายหมดแล้ว"

หลงเสี้ยวกัดฟัน เขากำหมัดแน่น และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : "พวกนั้นจู่ๆ ก็โผล่มา โดยไม่เลือกหน้า พวกเขาลงมือโจมตีพวกเรา พลังมังกรของพวกเราถูกพวกเขาควบคุมได้อย่างสมบูรณ์ เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขา พวกเราแทบจะอ่อนแอไร้กำลัง และเมื่อถูกพวกเขาเข่นฆ่า! หลงฉีกับเหอเหล่าเป็นคนคุ้มกันให้พวกเราล่าถอย.....จึงถูกพวกเขาฆ่าตาย....."

เมื่อพูดถึงตรงนี้ คนตระกูลมังกรเหล่านั้นก็ร้องไห้ออกมา

หลินหยางยากที่จะจินตนาการได้ ตระกูลมังกรที่ยึดครองชีพจรมังกรใต้ดิน คาดไม่ถึงว่าจะถูกคนเข่นฆ่าเหมือนกับหมูตัวหนึ่ง!

"พลังมังกร ถูกควบคุมเหรอ? เช่นนั้นก็กล่าวได้ว่า คนขององค์กรน่าจะรู้เรื่องพลังมังกรอย่างทะลุปรุโปร่ง"

หลินหยางยกมือขึ้นมา และมองไปที่ฝ่ามือของตนเอง

ถ้าองค์กรสามารถควบคุมพลังมังกรได้อย่างสมบูรณ์ ก็หมายความว่าก็อาจจะรู้เรื่องการควบคุมพลังบรรพบุรุษมังกรของตนเองเช่นกัน

ทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ ทั้งส่งเสริมกันและควบคุมกัน ไม่มีทางไร้เทียมทานโดยสิ้นเชิง

สำหรับความสัมพันธ์ในตอนนี้ของหลินหยางกับองค์กร ถือว่าเป็นมิตรต่อกัน

แต่เรื่องเหล่านั้นที่หลินหยางทำลงไป มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้องค์กรถือว่าเขาเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่ง

"ยังต้องเตรียมตัวเอาไว้ให้พร้อม"

หลินหยางพูดพึมพำ

เขาไม่ได้ปรารถนาที่จะจัดการกับองค์กร

พลังขององค์กรกว้างขวางและแข็งแกร่ง ลึกล้ำโดยไม่อาจหยั่งรู้ได้ ด้วยพละกำลังของตนเองเพียงคนเดียว การต่อสู้กับองค์กรก็เหมือนกับการเอาไข่ไปกระทบหิน

จะต้องคิดหาทางทราบความจริงขององค์กรให้ได้

หลินหยางหันหน้ามา และมองไปที่หลงเสี้ยว

"รู้ไหมว่าพวกเขาเข้ามาที่ชีพจรมังกรใต้ดินได้อย่างไร?"

"ไม่ทราบครับ"

หลงเสี้ยวส่ายหัว

"เข้ามาทางช่องปิดผนึกจากในตำหนักมังกรเหรอ?"

"น่าจะไม่ใช่ ช่องปิดผนึกของตำหนักมังกรยังสมบูรณ์ไม่เสียหายใดๆ หากพวกเขาออกมาจากด้านในนั้น พวกเราจะต้องสังเกตเห็นได้อย่างแน่นอน"

หลงเสี้ยวกล่าว

หลินหยางพยักหน้าอย่างเงียบๆ

ถึงแม้ว่าอาวุธของอาไห่และคนอื่นๆ จะพิเศษ แต่ลมปราณในช่องปิดผนึกนั้นก็น่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน คนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถหยั่งรู้ได้อย่างแน่นอน

"นายท่าน พวกเขาอาจจะเข้ามาในช่องทางอื่นของชีพจรมังกรใต้ดินก็ได้"

คนของชีพจรมังกรคนหนึ่งกล่าวออกมา : "ทางเข้าออกของชีพจรมังกรใต้ดินไม่รู้ว่ามีอีกเท่าไหร่ บางทีในบริเวณใกล้เคียงตำหนักมังกรของเรา อาจจะมีช่องทางผ่านไปสู่โลกภายนอกก็ได้"

"เรื่องนี้ส่งคนไปตรวจสอบจะดีที่สุด ฉันต้องการทราบถึงความเป็นจริงทั้งหมด"

หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม : "นอกจากนี้ ให้อพยพคนตระกูลมังกรทั้งหมด ย้ายที่อยู่อาศัยไปยังดินแดนแห่งความเงียบและความตาย เข้าใจไหม?"

"อะไรนะ?"

คนตระกูลมังกรทั้งหมดล้วนตกตะลึง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน