สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3818

หลงจื่อโกรธอย่างมาก

เขาจ้องมองคนตระกูลมังกรที่อยู่ข้างๆ อย่างโกรธแค้น และตะโกนออกมา : "ในเมื่อพวกแกไม่ยอมร่วมมืออย่างเชื่อฟัง เช่นนั้นฉันจะลงมือด้วยตนเอง เพื่อรับเอาพลังของพวกแกมา!"

เมื่อพูดคำนี้จบ เขาก็คำรามออกมา พลังอันลึกลับระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา

ทันใดนั้น ทั้งห้องโถงก็เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดอันน่าสะพรึงกลัว

วงเวทย์นั้นที่ดับไปแล้วก็หมุนขึ้นมาเองอีกครั้ง!

"เกิดอะไรขึ้น?"

"จุดค่ายกลของวงเวทย์นี้ไม่ใช่ว่าถูกพวกเราทำลายไปแล้วเหรอ? ทำไมยังใช้งานได้อีกล่ะ?"

"แก.....แกทำอะไร?"

หลงฉีและคนอื่นๆ ตกตะลึง มองอย่างแปลกใจ

"เขาใช้พลังมังกรของตนเองไปบีบบังคับให้มันเชื่อมต่อกับจุดค่ายกลที่ถูกทำลาย เพื่อกระตุ้นวงเวทย์ให้เคลื่อนไหว!"

หลงเสี้ยวตระหนักได้ถึงเงื่อนงำบางอย่าง จึงรีบตะโกนออกมา : "ทุกคนออกไปจากที่นี่ หากไม่ออกไป ก็จะถูกเขาดูดซับพลังมังกรจนหมด และถูกเขาฆ่าตาย! ไป! รีบหนีไป!"

เมื่อคำพูดนี้จบลง คนตระกูลมังกรก็ราวกับนกที่ตื่นธนู พวกเขาพุ่งออกไปทางประตูใหญ่ทันที

"ขวางพวกเขาไว้!"

หลงจื่อคำราม

คนของหน่วยอารักขาพุ่งเข้าไปขวางทันที

"พวกแกมันโง่เขลา เขาต้องการทำลายตระกูลมังกร ทำไมพวกแกยังช่วยเขาอยู่อีก!"

"หรือว่าพวกแกก็คิดที่จะช่วยก่อกรรมทำชั่วเพื่อทำลายตระกูลด้วยเช่นกัน?"

"พวกแกยังเป็นคนของตระกูลมังกรอยู่อีกเหรอ?"

คนตระกูลมังกรต่างพากันประณามสมาชิกหน่วยอารักขา

แต่คนเหล่านี้ล้วนมีสีหน้าเย็นชา พวกเขายกดาบขึ้นมา และฟันไปที่ศีรษะของคนในตระกูลอย่างไร้ความปรานี

"พวกแกถูกหลงจื่อล้างสมองไปแล้ว"

หลงเสี้ยวมองดูทุกสิ่งทุกอย่างนี้อย่างสิ้นหวัง และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : "พวกเขาจงรักภักดีต่อหลงจื่อเท่านั้น แต่ไม่ใช่กับตระกูลมังกร ในใจของพวกเขา ไม่ว่าหลงจื่อจะตัดสินใจอย่างไรก็ถูกทั้งหมด!"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราก็ไม่จำเป็นจะต้องเกรงใจแล้ว! ทุกท่าน ฆ่าไอ้คนกินบนเรือขี้รดบนหลังคาเหล่านี้ซะ และเราจะไปจากที่นี่กัน!"

"ตกลง! ฆ่ามัน!"

คนตระกูลมังกรเริ่มโต้ตอบกลับ

ถึงแม้ว่าสมาชิกของหน่วยอารักขาจะมีศักยภาพที่แข็งแกร่ง แต่จำนวนคนของพวกเขาก็เทียบกับคนตระกูลมังกรไม่ได้

ไม่นานก็ถูกโจมตีจนล่าถอยไปตามๆ กัน

แต่วงเวทย์ได้เปิดใช้งานแล้ว พลังของวงเวทย์ก็ส่งผลต่อคนเหล่านี้ด้วยเช่นกัน

"โอ๊ย!"

ชายชราคนหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส จู่ๆ ก็ร้องออกมาอย่างน่าเวทนา และล้มลงบนวงเวทย์อย่างแรง

ทันใดนั้น เลือดเนื้อบนร่างกายของเขาก็ถูกสูบไปจนเกลี้ยง กลายเป็นกระดูกสีขาวอย่างน่าสะพรึงกลัว และตายอยู่ที่นั่น

คนอื่นๆ ก็อกสั่นขวัญแขวน

และภายใต้การขัดขวางของหน่วยอารักขา คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ทนพลังของวงเวทย์ไม่ไหว ถูกวงเวทย์ดูดเลือดเนื้อไปจนล้มลงกับพื้น

ดวงตาของหลงเสี้ยวเผยให้เห็นถึงความสิ้นหวัง

เขาอยากจะเข้าไปช่วยเหลืออย่างมาก แต่เพราะการทำลายวงเวทย์ เขากับหลงฉีจึงสูญเสียพลังมังกรไปมาก เดิมทีไม่เพียงพอที่จะต่อสู้กับหน่วยอารักขาเหล่านั้นได้

คนของหน่วยอารักขาแต่ละคนไม่หวาดกลัวต่อความตาย ตรงเข้าไปปิดกั้นประตูใหญ่ทันที

ทุกๆ คนที่จะออกจากประตูใหญ่จำเป็นจะต้องใช้เวลา

และเวลาอันน้อยนิดนี้ มันเพียงพอที่หลงจื่อดูดซับคนจำนวนมากได้

"หึๆๆ ดีมาก! ดีมาก ถึงแม้ว่าจะเกิดเหตุสุดวิสัยในระหว่างขั้นตอน แต่ผลลัพธ์ในท้ายที่สุดก็ถือว่าดีอยู่!"

ในแววตาของหลงจื่อเผยให้เห็นถึงความดีใจ เขาบ้าคลั่งมากขึ้นเรื่อยๆ

"ฉันจะสู้กับแกเอง!"

และในเวลานี้ จู่ๆ หลงเสี้ยวก็คำรามออกมา และพุ่งเข้าไปที่หลงจื่อ

"หื๊ม?"

หลงจื่อมองอย่างเมินเฉย และโบกมือออกไปโดยตรง

ตูม!

หลงเสี้ยวถูกสั่นสะเทือนจนลอยออกไป และล้มลงไปบนวงเวทย์โดยตรง

ทันใดนั้น พลังแห่งวงเวทย์อันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมเข้ามาที่ร่างกายของเขา

หลงเสี้ยวตกใจจนหน้าถอดสี เขารีบพลิกตัวหลีกหนี เพื่อออกจากขอบเขตการควบคุมของวงเวทย์

แต่ว่าอย่างไรก็ตาม เลือดเนื้อด้านหลังของเขาก็ถูกกัดกร่อนเช่นกัน น่าเวทนาจนดูไม่ได้.....

"สังหารคนคนนี้ก่อน!"

หลงจื่อชี้นิ้วไปที่หลงเสี้ยว และกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

"ครับ ท่านหลงจื่อ!"

คนในหน่วยอารักขา จู่โจมสังหารไปทางหลงเสี้ยวทันที

หลงเสี้ยวเบิกตาโพลง รีบลุกขึ้นต้านทาน

"พี่ใหญ่....."

หลงฉีตกตะลึง

"น้องชาย ถ้าจะต้องตาย ก็ต้องเป็นฉันก่อน ฉันจะตายไปก่อน! เพื่อรอคุณ!"

หลงเสี้ยวร้องตะโกน และปลดปล่อยพลังที่มีไม่มากในร่างกายของตนเองออกมา

ถึงแม้ว่าจะต้องพ่ายแพ้สมาชิกหน่วยอารักขา ก็จะต้องฉีกเนื้อของเขาออกมาสักชิ้นหนึ่ง!

หลงเสี้ยวยอมตายโดยไม่ยี่หระใดๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโหดร้าย และต่อสู้อย่างสุดกำลัง!

หลงฉีคุกเข่าลงกับพื้น ร่ำไห้ออกมา ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากมองดูทุกสิ่งทุกอย่างนี้อย่างตาปริบๆ

แต่ทว่าในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้

โห่ว!

เสียงคำรามของมังกรที่ดังสะท้านฟ้าสะเทือนดินดังขึ้นมาจากด้านนอกตำหนักอย่างฉับพลัน

ต่อจากนั้น

ปัง!

ประตูใหญ่ของตำหนักด้านในได้ระเบิดออกทันที และหัวมังกรขนาดใหญ่ก็ยื่นเข้ามา

ตำหนักด้านในสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

คนเหล่านั้นที่ปิดกั้นประตูใหญ่ของตำหนักด้านใน ทั้งหมกถูกหัวมังกรขนาดใหญ่สั่นสะเทือนจนลอยออกไป

บางคนถูกสั่นสะเทือนจนร่างแหลก กลายเป็นหมอกเลือดและตายไป บางคนก็ลอยออกไปและตกลงบนพื้น เนื้อหนังขาดวิ่น และยากที่จะมีชีวิตรอด

ทุกๆ คนล้วนตื่นตระหนกตกใจ และมองไปยังประตูใหญ่ที่แตกละเอียดเป็นชิ้นๆ

พวกเขาเห็นมังกรเหล็กขนาดใหญ่ตัวนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้าๆ

เมื่อมองเห็นเทพมังกรที่สูงตระหง่านตัวนั้น คนตระกูลมังกรตกตะลึงอ้าปากค้าง ตกใจจนอกสั่นขวัญแขวน

สีหน้าของหลงจื่อเคร่งขรึมอย่างมาก

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าไอ้หมอนี่จะตามมาถึงที่นี่ อีกทั้งยังรวดเร็วเช่นนี้.....

"ช่างเถอะ ถึงแม้ว่าจะดูดซับได้ไม่หมด แต่การจัดการสิ่งนี้ ก็น่าจะเพียงพอแล้ว!"

หลงจื่อกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็พูดกับคนข้างๆ ว่า : "ฉุดรั้งไอ้ตัวนี้เอาไว้ และลงมือทันที เพื่อจัดการศัตรูที่รุกรานเข้ามา!"

"ครับ นายท่าน!"

คนของหน่วยอารักขาพยักหน้าไปตามๆ กัน จากนั้นก็หันหน้ามาหาเป้าหมาย ร้องคำราม และจู่โจมสังหารเข้ามาที่มังกรเหล็กยักษ์ตัวนั้น

และในเวลานี้ ร่างของหลินหยาง ยังคงนอนอยู่บนมังกรเหล็กยักษ์ตัวนั้น....