สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3810

ฮู!

ไฟลุกโชนราวกับคลื่นมหาศาล กลืนกินคนตระกูลมังกรเหล่านั้นเข้าไป

“อา!”

“หนี! หนีเร็ว!”

“ร้อน! ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!”

คนตระกูลมังกรตื่นตระหนก ร้องเสียงแหลมอย่างน่าเวทนา

บางคนถูกไฟคลอก ถูกเปลวไฟกลืนกินในชั่วพริบตา พวกเขากลิ้งอยู่บนพื้นอย่างบ้าคลั่ง แต่กลิ้งไม่กี่รอบ ก็กลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว

มีบางคนจมเข้าสู่กลางเปลวไฟ สูญหายไปไม่เห็น คล้ายกับระเหยเป็นไอแล้วอย่างไรอย่างนั้น

คนที่เหลือตกตะลึงพรึงเพริด หนีเตลิดกันไปทั่ว

ด้านหน้าหลินหยางกลายเป็นทะไลไฟ ไม่มีคนกล้าเข้าใกล้เลย

“ท่านหลงจื่อ ไม่ได้ล่ะ! ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นใช้วิธีอะไรเขาแทงพื้นดิน ไหนจะไฟลุกท่วม พลังมังกรขวางไม่ไหวแล้ว พวกเรา…พวกเราทำให้เขาบาดเจ็บไม่ได้เลย…”

คนตระกูลมังกรคนหนึ่งพูดสะอื้นออกมา

“ไม่ต้องกังวล!”

หลงจื่อเหมือนมองทะลุทั้งหมดแล้ว พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “พวกคุณเดินหน้าต่อไปก็จบ คนผู้นั้นทนได้ไม่นานหรอก!”

“อะไรนะ?”

คนตระกูลมังกรผู้นั้นสีหน้าซีดเผือด นึกว่าตัวเองฟังผิดไป

“ถ้าผมเดาไม่ผิด พลังแห่งหัวใจมังกรนั้นรักษาแหล่งกำเนิดทั้งตำหนักจักรกล ไอ้หมอนั่นได้พลังแห่งหัวใจมังกรไป แถมยังการกระตุ้นกลไกตำหนักมังกร ด้วยเหตุนี้เขาจึงสามารถควบคุมกลไกตำหนักมังกร และรับมือกับพวกคุณได้ยังไงล่ะ!

หลงจื่อพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า: “แต่ข้อแลกเปลี่ยนของการกระทำแบบนี้ คือจะทำให้เสียพลังหัวใจแห่งมังกรอย่างมาก พวกคุณพุ่งเข้าใส่แค่นั้น พลังมังกรในร่างเขาอยู่ได้ไม่นานหรอก ไม่นานเขาก็ต้องหมดพลัง ถึงเวลานั้น พวกเราต้องการจับเขาไว้ มันง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือเชียวล่ะ!”

“ห้ะ?”

คนตระกูลมังกรที่อยู่บริเวณรอบทยอยงง

หลงจื่อหมายความว่ายังไง?

นี่เป็นการคิดเอาพวกเขาไปลดทอนพลังของหลินหยางชัดๆ!

เป็นการกระทำที่บ้าคลั่งมาก

“ทำไม? พวกคุณมีปัญหาอะไรเหรอ?”

หลงจื่อกวาดสายตามองคนคนตระกูลมังกร

“หลงจื่อ ผม…”

คนผู้หนึ่งอ้าปากกว้าง เหมือนอยากจะพูดอะไร

แต่วินาทีต่อมา หลงจื่อก็กุมคอของเขา สะบัดทันที

ฟิ้ว!

ร่างคนผู้นั้นเหมือนกระสอบทรายลอยเข้าไปในทะเลไฟ

ไม่นาน

ฮู!

เมื่อเขาล่วงสู่ทะเลไฟ ก็กลายเป็นควันเขียว ตายไปในที่สุด

“ถ้าใครไม่ไป ก็จะเป็นเหมือนเขา!”

หลงจื่อพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

คนที่เหลือตกใจ เวลานี้จะยังกล้าต่อต้านที่ไหน? ตัวเองวิ่งเข้าไปเองยังถือว่าดีกว่าถูกโยนเข้าไป อย่างน้อยตัวเองก็วิ่งเข้าไป ยังมีเวลาป้องกันอยู่

จากการกดดันของหลงจื่อ จึงทำให้ทุกคนต่างต้องทยอยพุ่งมาทางหลินหยาง

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม เร่งขับเคลื่อนทะเลไฟกลืนกินทุกคนอีกครั้ง

“อา!”

“อา!”

เสียงร้องอย่างน่าเวทนาดังเข้ามาในโสตประสาทหู

แต่ตอนนี้คนตระกูลมังกรเยอะมากจริงๆ

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป จะต้องเป็นอย่างที่หลงจื่อพูด พลังหัวใจแห่งมังกรภายในร่างหลินหยางจะต้องหมดสิ้น

พอสูญเสียพลังแห่งหัวใจมังกร หลินหยางก็ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมไม้เด็ดสามารถต้านทานกับหลงจื่อได้แล้ว

“ไม่สามารถนั่งรอความตายได้!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นใช้มืออีกข้างหนึ่งแทงไปในผนัง

ครืน!

ทั้งตำหนักมังกรสั่นไหวขึ้นมาทันที

จากนั้น จู่ๆประตูใหญ่ก็แยกเปิด และค่อยๆเกิดรอยแตกขนาดใหญ่อันหนึ่งออกมา

และหลังจากเกิดรอยแตก ก็สะบัดซ้ายขวาไม่หยุด เหมือนต้องการให้เป็นเหวลึก

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“นั่น…นั่นคืออะไรเหรอ?”

“ระวัง!”

เวลานี้ มังกรเหล็กยักษ์กำลังมองไปทางหลงจื่อและกลุ่มคนตระกูลมังกร

ความรู้สึกกดดันนั้น คิดไม่ถึงว่าจะทำให้ทุกคนหายใจอย่างยากลำบาก

“นี่ คือการสังหารครั้งสุดท้ายของตำหนักมังกรเหรอ?”

หลงจื่อเบนสายตามองไปทางหลินหยางที่อยู่ด้านหน้าประตูใหญ่ และพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ไม่ผิด”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ผมพูดแล้ว พวกคุณไม่ไป งั้นก็ต้องตายเป็นเพื่อนผม!”

“ตายเป็นเพื่อนเหรอ?”

หลงจื่อส่ายหน้าไปมา ยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า:“จักรกลนี้ละเอียดจริงๆ แต่คิดจะใช้สัตว์ประหลาดนี้มาฆ่าผม คุณเพ้อเจ้อมากเกินไปแล้ว ให้ผมเดานะ…ถ้าจักรกลขนาดใหญ่แบบนี้ ขับเคลื่อนขึ้นมาจะต้องใช้พลังมากแน่นอนเลยใช่ไหม? ผมคิดว่าพลังมังกรในร่างคุณแทบจะไม่เหลือแล้ว ถึงแม้จะใช้มันได้ เกรงว่าก็ยื้อได้ไม่นานมากหรอก คุณใช้มันได้หนึ่งนาทีไหม? หรือสองนาที? บางที…อาจจะแค่ไม่กี่วินาที?”

พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลินหยางก็อึมครึมทันที

หลงจื่อพูดไม่ผิด การใช้สัตว์ประหลาดใหญ่โตแบบนี้ จะทำให้พลังมังกรสูญเสียไป

ตอนนี้คำนวนดูจากพลังมังกรของหลินหยาง เขาจะทนได้มากที่สุดแค่หนึ่งนาที

หลังจากนั้นหนึ่งนาที เขาก็จะหมดแรงแล้ว

เพราะฉะนั้นภายในหนึ่งนาที ถ้าหลินหยางไม่สามารถบังคับขู่ให้คนเหล่านี้ถอยร่นได้ และสิ่งที่รอคอยตัวเองอยู่ก็คือความตายนั่นเอง

“งั้นก็มาดูกันว่าพวกคุณจะสามารถทนจนพลังผมหมดได้หรือเปล่า!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง จากนั้นก็ตะโกนขึ้น

“ไฟ!”

“โฮก!

มังกรเหล็กยักษ์คำรามเสียงอึกทึกออกมา จากนั้นหัวมังกรยกขึ้น พร้อมกับอ้าปากกว้าง แสงอันร้อนแรงก็ลอยขึ้นจากคอของมัน

“แย่แล้ว!”

“หนี!”

คนตระกูลมังกรตะโกนเสียงแหลม ต่างหนีกระเจิดกระเจิง

หลงจื่อถอยหลัง ชัดเจนว่าไม่กล้าต้านทานกับมังกรเหล็กยักษ์ตรงหน้านี้

ฮู!

สิ่งที่เห็นคือมังกรก้มหัวลง แล้วพ่นเปลวเพลิงออกมาจากปากมังกรเหล็กยักษ์

เปลวเพลิงรูปเสากระแทกอยู่บนพื้น ชั่วพริบตาเดียวพื้นก็ละลาย เปลวเพลิงมังกรอันน่ากลัวก็เคลื่อนไหวกับหัวมังกรด้วย จากนั้นก็โจมตีมาทางคนตระกูลมังกรเหล่านั้นที่หนีเตลิดไป

และคนตระกูลมังกรที่วิ่งหนีช้าก็ถูกเปลวไฟกลืนกิน กลายเป็นหมอกเขียวตายไป…