สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3798

ฟรึ่บๆๆ .....

จากนั้นพลังมังกรก็ตกลงไปบนเส้นด้าย เส้นด้ายก็ดีดกลับมาอย่างโหดเหี้ยม

เสียงแปลกประหลาดได้ดังทอดออกมา

ในขณะที่เส้นด้ายเส้นหนึ่งสั่นไหว เส้นด้ายเส้นอื่นก็ราวกับได้รับผลกระทบไปด้วย มันสั่นไหวอย่างต่อเนื่อง

ผู้คนมองอย่างสงสัย แต่ละคนจับจ้องมองไปยังเส้นด้ายเหล่านั้น

แต่ไม่ว่าเส้นด้ายนั้นจะสั่นไหวแค่ไหน แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นเลย.....

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

"เส้นด้ายเหล่านั้นท้ายที่สุดแล้วมันมีประโยชน์อะไรกัน?"

คนตระกูลมังกรคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะถาม

"ตัดพวกมันให้ขาด!"

หลงซวีตะโกนอย่างเคร่งขรึม

"รับทราบ!"

คนคนหนึ่งร้องตะโกน และชักดาบอันแหลมคมออกมาทันที พร้อมฟาดฟันไปที่เส้นด้ายเหล่านั้นอย่างรุนแรง

คว้าง!

แสงของดาบปรากฏชัดออกมา

แต่ทว่าแสงที่เจิดจ้า ทะลุผ่านเส้นด้ายเหล่านั้นทันที แต่ทว่าไม่เห็นถึงความเสียหายใดๆ แม้แต่น้อย

"อะไรกัน?"

คนคนนั้นตกตะลึง ดูเหมือนว่าไม่กล้าที่จะเชื่อสายตาของตนเองเลย

"เป็นไปได้อย่างไร? ดาบเทพของฉัน ทำไมถึงตัดเส้นนี้ไม่ขาดล่ะ?"

นี่เป็นสิ่งที่น่าขันที่สุดในโลก

ดาบที่แหลมคมไม่สามารถทำลายเส้นด้ายได้ หากไม่ได้เห็นกับตา ก็คงไม่มีใครเชื่อ

"ตัดเส้นซะ! รีบตัดเส้นพวกนั้นซะ หากตัดขาดไม่ได้ ก็บุกทะลวงเข้าไปเลย!"

หลงซวีคำรามออกมา

ผู้คนได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็ดูย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง

"บุก....บุกทะลวง?"

ชิวอั้นมองอย่างตะลึงงัน

"ทำไม? แกมีปัญหาอะไร?"

สายตาของหลงซวีเย็นชา และมองไปทางด้านนั้น

"ชิวอั้น พวกแกต้องการฝ่าฝืนคำสั่งของท่านหลงซวีหรือไง? ฉันจะนับถึงสาม ถ้ายังไม่ขยับเคลื่อนไหวอีก ฉันก็จะลงมือเอง!"

เย่เหยียนกล่าวอย่างเย็นชา

แน่นอนว่า เขาเพียงคนเดียวไม่สามารถจัดการกลุ่มของชิวอั้นได้อย่างแน่นอน

แต่เย่เหยียนในตอนนี้ได้เป็นลูกศิษย์ของหลงซวีแล้ว ถ้าเขาจัดการไม่ได้ หลงซวีก็จะต้องลงมืออย่างแน่นอน

อยู่ต่อหน้าหลงซวี เดิมทีกลุ่มของชิวอั้นไม่ได้มีประโยชน์อะไร จะฆ่าเมื่อไหร่ก็ได้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่เป็นวิธีการของเย่เหยียน ต้องการบีบบังคับให้กลุ่มของชิวอั้นไปตายฟรี

"ท่านหลงซวี พวกเรา.....จะไปเดี๋ยวนี้!!"

ชิวอั้นกัดฟัน และกล่าวออกมา

"นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด!"

เย่เหยียนกล่าวอย่างเย็นชา : "รีบไปสิ ท่านหลงซวีกำลังดูอยู่ อย่าทำให้ท่านหลงซวีต้องลำบากใจ"

ชิวอั้นไม่พูดอะไร เขาเหลือบมองคนที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็ก้าวเข้าไปอยู่ตรงหน้าเส้นด้ายเหล่านั้น

คนอื่นๆ เห็นเช่นนั้น ก็รู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ทำได้เพียงกัดฟันและเดินไปข้างหน้าเท่านั้น

หากบุกทะลวงเข้าไปที่เส้นด้ายนั้น บางทีอาจจะยังมีโอกาสที่ตะมีชีวิตรอด หากไม่ไป ในกรณีที่หลงซวีลงมือ เกรงว่าคนเหล่านี้จะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายอย่างไร

ด้วยเหตุนี้ ทุกๆ คนจึงค่อยๆ เข้าไปใกล้ๆ เพื่อต้องการวิเคราะห์สถานการณ์ของเส้นด้ายนี้ให้มากยิ่งขึ้น

แต่ทว่าเมื่อพวกเขาเข้าใกล้เส้นด้าย จู่ๆ เส้นด้ายก็ขาดออก

ชิวอั้นตกตะลึง

คนอื่นๆ ก็มีสีหน้าตกใจเช่นกัน ดูเหมือนว่าไม่อยากจะเชื่อสายตาของตนเอง

"นี่....นี่....ทำไมจู่ๆ มันถึงขาดไปแล้วล่ะ?"

"หรือว่า.....วิธีการก่อนหน้านี้เกิดผลแล้ว?"

"เป็นไปไม่ได้! การเร่งให้เกิดเส้นด้ายมันขึ้นอยู่กับพลังงาน ถ้าพลังงานไม่เพียงพอ การขาดไปแล้วก็ไม่สามารถประสานกันได้อีก แต่ทว่าพวกมันเหมือนจงใจขาดออกจากกัน และทั้งสองข้างยังทีพลังงานเหลืออยู่ หากต้องการจะเชื่อมต่อกัน ก็น่าจะมีเหลือเฟือ! แน่นอนว่ามีคนตัดมัน!"

"มีคนทำเหรอ?"

ทุกๆ คนไม่อยากจะเชื่อ

"หรือว่า.....จะเป็นหลินหยาง?"

ชิวอั้นเงยหน้าขึ้นทันที ละมองไปที่บริเวณทางเข้าขอวชั้นหก.....

"ชิวอั้น ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ ก็เข้ามาเลย แต่ถ้าอยากตาย แกก็ใช้พลังทั้งหมดที่มีขอแกซะ แต่ฉันขอเตือนแกสักหน่อยนะ! ว่าพละกำลังของแก ทำได้เพียงพาแกไปสู่ความตายเท่านั้น!"

"กลอุบายเหรอ? เกรงว่าจะไม่ใช่ อาจารย์ นี่น่าจะเป็นหลินหยางที่จงใจปล่อยคนคนนี้เข้าไปต่างหาก"

เย่เหยียนกล่าวพร้อมกับส่ายหัว

"จงใจปล่อยเข้าไปงั้นเหรอ? หลินหยางคนนั้นต้องการทำอะไรกันแน่?"

หงซวีเอ่ยถามทันที

แต่เย่เหยียนไม่ได้พูดอะไร

หลังจากชิวอั้นยืนอยู่ทางด้านนั้นอย่างมั่นคงแล้ว เขาก็ไม่ได้รีบไปที่ชั้นหกทันที แต่เขาตะโกนกล่าวกับลูกน้องเหล่านั้นของตนเองว่า : "ถ้าพวกแกอยากมีชีวิตรอด ก็เข้ามาด้วยตนเอง อย่าได้กระตุ้นพลังมังกร เพื่อทำให้ท่านหลินเห็นถึงความบริสุทธิ์ใจของพวกแก!"

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ผู้คนต่างประหลาดใจอย่างมาก

"ไอ้สารเลว แกกำลังพูดอะไรอยู่? แกต้องการทรยศหักหลังตระกูลมังกรของฉันงั้นเหรอ?"

หลงซวีโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ชี้นิ้วไปที่ชิวอั้นและร้องตะโกนออกมา

แต่ชิวอั้นกลับไม่สะทกสะท้าน เขาเพียงแค่ส่ายหัวและกล่าวว่า : "ท่านหลงซวี พวกเราเพียงแค่อยากมีชีวิตรอดเท่านั้น และคุณก็อยากจะฆ่าพวกเรามาโดยตลอด ถ้าฉันไม่ตายตอนนี้ ต่อให้เคราะห์ดีสามารถผ่านด่านไปได้ ก็จะสามารถรอดชีวิตเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น เช่นนั้นด่านต่อไปล่ะ? และด่านต่อๆ ไปอีกล่ะ? ท้ายที่สุดเราก็จะต้องตายในด่านต่อไปอีกอยู่ดี!"

"ฉะนั้นเพื่อที่แกจะเอาชีวิตรอด จึงต้องทรยศหักหลังกันใช่ไหม?"

หลงซวีคำราม

"ถ้าแม้แต่ชีวิตก็หาไม่ จะทรยศหรือไม่ทรยศ มันยังจะมีความสำคัญอะไรอีกล่ะ?"

ชิวอั้นส่ายหัว

"แก....."

หลงซวีโมโหมาก และหันหน้าไปทางคนกลุ่มนั้นทันที : "ฟังนะ พวกแกรีบบุกเข้าไปเดี๋ยวนี้ และฆ่าชิวอั้น และเอาหัวของมันมา ใครสามารถฆ่าชิวอั้นได้ ฉันจะมีรางวัลให้เป็นจำนวนมากเลย!"

ผู้คนล้วนมองหน้ากันอีกครั้งหนึ่ง

จากนั้นก็มีคนคนหนึ่งรวบรวมความกล้าและกล่าวว่า : "ท่านหลงซวี ศักยภาพของพวกเราต้อยต่ำและตื้นเขิน เกรงว่าจะบุกเข้าไปไม่ได้หรอกครับ ท่านหลงซวีได้โปรดลงมือด้วยตนเอง เพื่อกวาดล้างคนทรยศ ให้ประจักษ์แก่สายตาของพวกเราด้วยเถอะ"

"ไอ้สารเลว พวกแกหมายความว่ายังไง? ต้องการฝ่าฝืนคำสั่งของฉันงั้นเหรอ? ใครกล้าฝ่าฝืนคำสั่ง ฉันจะฆ่ามันให้หมด!"

หลงซวีโมโหขึ้นมาทันที เขากระตุ้นพลังมังกร เตรียมที่จะลงมือกับคนเหล่านี้

"ท่านหลงซวีใจเย็นๆ ก่อน พวกเราจะทำตามที่ท่านสั่ง!"

ทุกๆ คนเห็นเช่นนั้น ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป พวกเขารีบตะโกนออกมา จากนั้นก็วิ่งเข้าไปทางชิวอั้นทันที

หลงซวีจึงได้ระงับความโกรธเอาไว้

แต่ทว่าคนกลุ่มนี้ก็ทำเช่นเดียวกันกับชิวอั้น พวกเขาบุกเข้าไปยังเส้นด้าย โดยไม่ใช้พลังมังกรแม้แต่น้อย

เส้นด้ายขาดออกตลอดทาง และปล่อยคนเหล่านี้ผ่านเข้าไป

ไม่นาน ทุกๆ คนก็ไปยืนอยู่ข้างๆ ชิวอั้น และจ้องมองมาที่หลงซวีกับเย่เหยียน.....