สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3793

เดิมทีคนตระกูลมังกรคาดไม่ถึงว่า หลงซวีจะนำของล้ำค่าตระกูลมังกรชิ้นนี้มาด้วย

"นั่นคือตะปูเทพมังกรเหรอ?"

"พระเจ้า ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก!"

"ว่ากันว่าบรรพบุรุษของตระกูลมังกรสร้างมันขึ้นมาจากฟันของเทพมังกร มันสามารถทำลายสิ่งของใดๆ ในโลกนี้ก็ได้ มันแข็งแกร่งอย่างมาก แหลมคมเหลือประมาณ ฉันเคยได้ยินตำนานของตะปูเทพมังกรมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้มาเห็นด้วยตนเอง!"

"ช่างโชคดีเหลือเกิน!"

คนตระกูลมังกรที่อยู่รอบๆ ต่างกระซิบกระซาบกัน

ผู้นำจอมยุทธ์มังกรลุกขึ้นทันที และรับตะปูเทพมังกรมาด้วยความเคารพอย่างยิ่ง

มือข้างนั้นที่ประคองตะปูเทพมังกรสั่นเทาขึ้นมา

หลงซวีเหลือบมองเขาอย่างเหยียดหยาม และกล่าวอย่างเย็นขา : "จับดีๆ สิไอ้ลูกหมา ถ้าของสิ่งนี้เสียหายไปล่ะก็ ระวังหัวของแกเอาไว้ด้วยก็แล้วกัน"

"ครับ ครับ ท่านหลงซวีวางใจเถอะ ฉันจะไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆ"

ผู้นำจอมยุทธ์มังกรรีบกล่าว

หลงซวียื่นมือออกไป แตะตะปูมังกรเบาๆ

คว้าง!

ตะปูเทพมังกรเปล่งประกายแสงสว่างออกมา มันส่องแสงเจิดจ้า ราวกับดวงอาทิตย์ก็ไม่ปาน

"ไปกันเถอะ"

หลงซวีโบกๆ มือ

"รับทราบ!"

จอมยุทธ์มังกรตะโกนออกมาด้วยความเคารพ จากนั้นก็ก้าวเข้าไปที่ประตูใหญ่ทันที

คนตระกูลมังกรโดยรอบยอมจำนน ในแววตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความรุ่มร้อน

ผู้นำจอมยุทธ์เทพมังกรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็นำตะปูมังกรขึ้นมา และแทงเข้าไปที่ประตูใหญ่อย่างรุนแรง

พลังมังกรบริสุทธิ์ของเขาถูกปลดปล่อยออกมา เหมือนกับค้อนขนาดใหญ่ กระแทกเข้าไปที่ตะปูเทพมังกรอย่างโหดเหี้ยม

แต่ในชั่วพริบตาที่พลังมังกรปรากฏออกมา ผู้นำจอมยุทธ์มังกรพบว่าพลังมังกรในร่างกายของเขาหลั่งไหลออกมาอย่าบ้าคลั่งอย่างควบคุมไม่ได้

ไม่ว่าเขาจะสกัดกั้นอย่างไร ก็ไม่อาจหยุดยั้งมันได้

อย่างรวดเร็ว พลังมังกรถูกดึงออกมาจนหมด

แต่ยังไม่เพียงพอ พละกำลังต้นกำเนิดของเขา สารจิงและเลือดของเขา พละกำลังทั้งหมดของเขา ถูกดึงออกมาจนหมด

ไม่นาน พละกำลังทั้งหมดนี้ได้ส่งผลไปที่ตะปูเทพมังกรทันที

ตูม!

ปลายอีกด้านหนึ่งของตะปูเทพมังกรได้ระเบิดออกมาด้วยพลังทำลายล้างที่ไม่มีใครเทียบได้ และเจาะทะลุประตูใหญ่ของตำหนักมังกรโดยตรง

ประตูใหญ่ของตำหนักมังกรระเบิดออกเป็นชิ้นๆ ในทันที

ก้อนหินถล่มทลายลอยออกไปทุกทิศทุกทาง

คนตระกูลมังกรรีบหลีกหนีทันที

สถานที่นั้นยุ่งเหยิงวุ่นวายไปหมด

เป็นเช่นนี้อยู่พักหนึ่งจึงได้สงบลงมา

ทุกคนจึงเห็นว่าในเวลานี้ผู้นำจอมยุทธ์มังกรที่ถือตะปูเทพมังกรมีสภาพเหี่ยวแห้งและซูบผอม ทั้งตัวไม่มีพลังมังกรหลงเหลืออยู่เลย แม้กระทั่งพละกำลังก็ไม่สามารถสังเกตเห็นได้

เขาถือตะปูเทพมังกรและล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาทั้งคู่ตอบลง ใบหน้าเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก อ้าปากกว้าง หายใจอย่างยากลำบาก

"นายท่าน!"

จอมยุทธ์มังกรคนอื่นๆ ต่างกรูกันเข้ามา เพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเขา

"การฝึกฝนของเขาหมดสิ้นแล้ว!"

"ไม่เพียงแค่การฝึกฝนเท่านั้น แม้แต่พละกำลังของเขาก็ไม่มีเหลือเช่นกัน อายุขัยของเขาเหลือเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น....."

"ทำไมถึงเป็นอย่างนี้?"

บรรดาจอมยุทธ์มังกรไม่อยากจะเชื่อ

แม้แต่ประตูใหญ่ของตำหนักมังกรก็ไม่สามารถหยุดยั้งพวกเขาได้ แสดงให้เห็นว่าคนตระกูลมังกรนั้นน่ากลัวเพียงใด

ประตูใหญ่ตำหนักมังกรถูกทำลาย ก็เหลือเวลาให้หลินหยางอีกไม่มากนัก

หุ่นจักรกลที่ชั้นหนึ่งชั้นสองเกรงว่าจะถูกคนตระกูลมังกรสังหารจนหมด

สิ่งเดียวที่ฝากความหวังได้ในตอนนี้ ก็คือจักรกลของชั้นสามนี้

ที่ชั้นสามของตำหนักมังกรแตกต่างไปจากชั้นอื่นๆ ที่นี่กว้างใหญ่อย่างมาก อีกทั้งยังเต็มไปด้วยกล่องสมบัติที่มีกลไก หลังจากได้รับการสืบทอดกลไกแล้ว หลินหยางก็ได้เข้าใจกลไกของชั้นสามเป็นอย่างดี และกลไกในกล่องสมบัติเหล่านั้น หลินหยางก็สามารถรื้อเอามาเป็นวัสดุ เพื่อนำมาปรับแกการทดสอบเหล่านี้ได้

ทางเข้าของชั้นสามไปยังชั้นสี่ได้อยู่บนกระดานหมากรุก อีกด้านหนึ่งเป็นของผู้ท้าประลอง อีกด้านเป็นของหุ่นจักรกล แบ่งแยกตามกฎของกระดานหมากรุก

หากคนตระกูลมังกรเข้ามาในกระดานหมากรุก เกรงว่าทุกๆ คนจะเป็นเสมือนเรือ และวิ่งไปมาอย่าบ้าคลั่ง เข่นฆ่าได้ตามอำเภอใจ

ดังนั้นหลินหยางจะต้องเสริมความแข็งแกร่งกำลังรบให้หุ่นจักรกลเหล่านี้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ในขณะเดียวกันก็จัดวางกลยุทธ์ให้เหมาะสม หากต่อสู้กับคนตระกูลมังกรตัวต่อตัว แต่เกรงว่าศักยภาพของหุ่นจักรกลเหล่านี้ไม่ว่าจะถูกเขาเพิ่มให้สูงอีกเพียงใด ในเพียงเวลาอันสั้นก็ไม่เพียงพอที่จะต้านทานคนตระกูลมังกรไว้ได้

แม้แต่ประตูใหญ่ของตำหนักมังกรก็ถูกพังทลายลง ก็ไม่มีเหตุผลใดที่พวกเขาจะไม่สามารถผ่านสิ่งของไม่มีชีวิตเหล่านี้ได้

หลินหยางกำลังครุ่นคิด และทันใดนั้นก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา จากนั้นก็กระตุ้นพลังมังกร และส่งเข้าไปในร่างกายของหุ่นจักรกลเหล่านั้น

"ใช่แล้ว การให้พลังมังกรกับพวกมัน ผลลัพธ์ที่แสดงออกมาจะแตกต่างออกไป....."

ในขณะที่หลินหยางปล่อยพลังมังกรเข้าไป เขาก็กล่าวพึมพำออกมา

หลงเซิงที่นอนอยู่บนพื้นอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

"แกกำลังแก้ไขกลไกอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางไม่ได้พูดอะไร เขามุ่งมั่นในสิ่งที่กำลังทำอยู่

หลงเซิงไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นหลินหยางปลดปล่อยพลังมังกรเข้าไปในหุ่นจักรกลทางด้านนั้น ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก็เกิดขึ้นมา

"ฉันอยู่นี่! ฉันอยู่ตรงนี้ ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"

หลงเซิงร้องตะโกนออกมาทันที

เขาใช้พละกำลังสุดท้ายของเขา

เสียงดังไปทั่วทุกทิศทุกทาง.....