สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3777

หลินหยางหยุด และมองฝ่ายตรงข้ามด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

ทว่าเขากลับเห็นฝ่ายตรงข้ามนัยน์ตาสั่นไหว กัดฟันแน่น เงียบไม่พูดจาอยู่พักหนึ่ง จากนั้นถึงตะคอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “เดี๋ยวจะคืนคนให้ คนของฉัน แกรีบคืนมาเดี๋ยวนี้!”

“ได้ งั้นทุกคนก็ปล่อยคนพร้อมกัน”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ได้!”

หลิงซวงตะโกนด้วยน้ำเสียงอึมครึม จากนั้นแก้มัดห่วงเหล็กบนคอหลางหยาออก แล้วใช้เท้าถีบหลังเขา

หลางหยาโซเซมาได้ไม่กี่ก้าว ก็ล้มหมอบลง

“พี่ใหญ่ พี่มานี่เร็ว!”

หลินหยางตะโกนพูด

สายตาหลางหยาที่ไม่มีชีวิต สดชื่นแวววาวขึ้นมาเล็กน้อย

“น้องชาย…”

เขาพูดพึมพำ จากนั้นลุกขึ้นช้าๆเดินลากขามาหาหลินหยาง

“แกยังไม่ปล่อยคนอีกเหรอ?”

หลิงซวงตะโกนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หลินหยางเหลือบมองคนผู้นั้น

คนผู้นั้นพุ่งไปหาหลิงซวงทันที

แต่ช่วงที่สวนผ่านกันกับหลางหยา คนผู้นั้นได้ยกเท้า และเตะถีบไปที่หัวของหลางหยาอย่างโหดเหี้ยม

ปัง!

หัวของหลางหยาถูกเตะถีบจนเป็นแอ่งลงไป เขากะอักอาเจียนออกมาเป็นเลือด และคนก็เป็นเหมือนว่าวสายขาดลอยไปทางหลินหยาง

ปัง!

ร่างของหลางหยาล้มลงบนพื้นอย่างรุนแรง กลิ้งเกลือกอยู่หลายรอบ จากนั้นก็หมดสติ ไม่รู้ว่าตายหรือรอด

“ไอ้สารเลว!”

“พวกแกมันชาติหมา!”

จิ่วอวี้ อวี่ปี้หงและคนอื่นๆเดือดดาล ยกดาบพุ่งเข้าไปทันที

“พวกรนหาที่ตาย จับพวกมันให้ฉัน จำไว้นะ ต้องจับเป็น ฉันจะเอาคนเหล่านี้เป็นยาสุนัข ฉันจะเอาพวกมันไปทำยา!”

หลิงซวงคำรามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรที่อยู่ด้านหลังพุ่งเข้ามาทันที

รังสีอำมหิตทารุณแผ่ซ่านกระจายทั่วทุกสารทิศ

ดวงตาสองข้างของหลินหยางแดงก่ำ

เขาถอดเสื้อคลุมออก แล้วเอามาคลุมไว้บนร่างของหลางหยาที่ได้รับบาดเจ็บ และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ: “ฉางหลาน รักษาเขา”

“ครับ อาจารย์…”

ฉางหลานฟู้ตาเป็นมัน กัดฟันกรอดพูดขึ้น

หลินหยางรีบดึงดาบมารไร้เทียมทานออกมา และฆ่าฟันไปทางหลิงซวงและคนอื่นๆที่อยู่ฝ่ายตรงข้าม

จิ่วอวี้ อวี่ปี้หงและคนอื่นจะเป็นคู่ต่อสู้ของคนเหล่านี้ได้อย่างไร?

พอปะทะกันปุ๊บก็เสียเปรียบแล้ว แต่ละคนลอยกระเด็นออกไป

เมื่อเผชิญหน้ากับพลังมังกร พลังแห่งสวรรค์ของพวกเขาไม่สามารถต่อต้านได้เลย มีแต่จะถูกกดฝ่ายเดียว

“ถอยให้หมด เดี๋ยวผมฆ่าพวกเขาเอง!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นเร่งขับเคลื่อนพลังมังกรจนใหญ่ที่สุด

ชั่วพริบตาเดียว

โฮก!

เสียงราวกับมังกรคำรามดังออกมาจากร่างของเขา

นี่คือเสียงลมหายใจของพลังมังกรที่เปล่งออกมา

และนาทีต่อมา พลังอานุภาพอันน่ากลัวก็ปกคลุมไปทั่วทุกสารทิศ

“อานุภาพมังกร?”

หลิงซวงตกตะลึงพรึงเพริด มองหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“พี่ใหญ่ คน…คนผู้นี้ทำไมถึงมีพลังมังกรเหรอ?”

“เขาเรียนรู้พลังมังกรจนเก่งอย่างเหลือเชื่อแล้ว เพราะอะไร…ทำไมเขาถึงสามารถฝึกฝนพลังมังกรได้?”

ผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรตื่นตะลึง

ภายใต้การปกคลุมของพลังอานุภาพนี้ พวกเขาพบว่าร่างกายของตัวเองไม่สามารถควบคุมได้ พวกเขาสั่นไม่หยุด และทั่วทั้งตัวล้วนเต็มไปด้วยเหงื่อไหลล้นออกมา เหมือนตกใจจนมากเกินไป

“ท่านหลิงซวง คนผู้นี้ทะลวงพลังมังกรมาระหว่างทางแล้ว พลังของเขาสุดยอดมาก จำเป็นต้องเชิญหัวหน้าออกหน้า ถึงจะสามารถฆ่าคนผู้นี้ได้ เร็วไปเชิญหัวหน้า!”

ผู้หญิงแขนขาดรีบตะโกนขึ้น

แต่หลิงซวงกลับไม่เชื่อคำพูดนี้ เขากัดฟันพูดว่า: “พวกเรามีผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรอยู่หลายสิบคนตรงนี้ จะรับมือกับมันคนเดียวไม่ได้ได้ยังไง ถ้าไปเชิญหัวหน้ามา ก็บ่งบอกว่าพวกเราไม่มีความสามารถ!”

“ท่านหลิงซวง…”

“ไม่ต้องพูดมาก พวกคุณตามผมมา ฆ่าคนผู้นี้ก่อน จากนั้นค่อยถลกหนังหั่นกระดูก!”

หลิงซวงตะโกนด้วยความโกรธ จากนั้นขับเคลื่อนพลังมังกรฆ่าสังหารหลินหยาง…..

ภายใต้การยืนหยัดแน่วแน่ของหลิงซวง ทุกคนเลยถอยไม่ได้

ผู้หญิงแขนขาดเคยเห็นฝีมือของหลินหยาง เลยไม่กล้าดันทุรังสู้

หลังจากเกิดรอยแยก ก็มีมังกรความยาวกว่าร้อยเมตรพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินทีละตัวๆ และลอยขึ้นกลางอากาศ

สิ่งเหล่านี้เกิดจากการที่หลินหยางใช้พลังมังกรรวบรวมขึ้น

ทั้งหมดยี่สิบกว่าตัว

กลุ่มมังกรร่ายรำ ราวกับกำลังสั่นสะเทือนท้องฟ้ากว้างใหญ่มหาศาล

มังกรคะนองน้ำที่หลิงซวงปล่อยออกมานั้นแตกละเอียดกระจุยกระจายอยู่ท่ามกลางกลุ่มมังกร

หลิงซวงกุมแส้ยาว และจ้องมองกลุ่มมังกรอันน่ากลัวที่อยู่กลางอากาศด้วยความตกตะลึง คนทั้งคนเซ่อไปแล้วตอนนี้

“คือ…เกิดอะไรขึ้น?”

หลิวซวงพูดพึมพำขึ้นมา

นาทีต่อมา กลุ่มมังกรก็พุ่งทะลักมา

พลังอันน่ากลัวทำให้ผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรตกใจอกสั่นขวัญแขวน

“หนี! หนีเร็ว!”

“ช่วยด้วย!”

ทุกคนจะเอาความกล้าที่ไหนมาต่อต้าน? พวกเขาต่างมุ่งหน้าเข้าช่องแคบซอกหุบเขากัน

เดิมทีหลิงซวงคิดอยากจะต่อต้านสู้สุดชีวิต แต่เมื่อเห็นเพื่อนร่วมขบวนการเผ่น ตัวเองจึงหมดความมั่นใจ เขาลังเลอยู่สักครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังวิ่งหนีทันที

แต่เหมือนเขาจะวิ่งหนีช้าไปแล้ว

ปังๆๆๆ…

มังกรหล่นลง ชนกระแทกไปทางหลิงซวง จากนั้นระเบิดอย่างรุนแรง

ช่องแคบบริเวณทางเข้าสั่นไหว

พื้นสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง

ภูเขาโยกเยกสั่นคลอน

รอยแยกเกิดขึ้นบริเวณภูเขา

พลังมังกรอันน่ากลัวเหมือนคลื่นแผ่ซ่านแผ่กระจายไปบริเวณโดยรอบ

“หลบอยู่ด้านหลังท่าน!”

เถาเฉิงรีบตะโกนขึ้น จากนั้นจึงพาคนไปหลบซ่อนอยู่ด้านหลังของหลินหยาง เพื่อหลบเลี่ยงการกระทบกระเทือน

ระเบิดดังอย่างต่อเนื่องประมาณหนึ่งนาทีถึงได้สลายไป

และหลังรอระเบิดสิ้นสุดลง ภาพอันน่ากลัวก็สะท้อนอยู่ในรัศมีสายตาของทุกคน

สิ่งที่เห็นคือช่องแคบที่อยู่ตรงหน้า ปรากฎอุโมงค์ลึกมหาศาลอันหนึ่ง

ส่วนหลิงซวงและคนอื่น…ได้แตกเป็นเสี่ยงๆ นอนอยู่ระหว่างอุโมงค์ลึกแล้ว…