สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3754

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของเย่เหยียน ทุกคนต่างก็ขนหัวลุก

เจ้าหมอนี่ที่อยู่ตรงหน้าเป็นมนุษย์หรือสัตว์ประหลาดกันแน่?

ไม่มีใครรู้แน่ชัด

แต่ในเวลานี้พลังของเย่เหยียนได้ครอบงำทุกคนที่อยู่ตรงนี้แล้ว

เขาเดินทีละก้าวๆ ไปยังตรงหน้าคนหลายหมื่นคน

แรงกดดันอันไร้ตัวตนได้ส่งกระจายออกมา

ทุกคนต่างกลืนน้ำลาย แล้วก้าวถอยหลังด้วยจิตสำนึก

แม้แต่เลขาเหยียนก็รู้สึกได้ถึงการบีบบังคับอย่างที่ไม่เคยมาก่อน

แต่เธอรู้ดีว่า ไม่อาจถอยได้อีกแล้ว

ถ้าจะถอยก็ต้องถอยไปที่อาคารมอบรางวัลนำจับ

มู่หรงซงกำลังเข้าฌานอยู่ ถ้าหากเธอไม่สามารถทำให้สถานการณ์มั่นคงได้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็คงจะไร้ประโยชน์

"ฆ่ามัน ไปฆ่ามัน!"

ทันใดเลขาเหยียนก็ชี้ไปยังเย่เหยียนแล้วตะโกนเสียงดัง

คนที่อยู่โดยรอบจึงเพิ่งได้สติจากความรู้สึกกดขี่แปลกๆ ของเย่เหยียน

"ทุกคนอย่าไปกลัว พวกเรามีจำนวนมากขนาดนี้ ยังจะเอาชนะเขาที่มีเพียงคนเดียวไม่ได้อีกเหรอ? เข้าไปสู้กับมัน!"

"พูดถูก ฆ่ามันให้สิ้น! เขาไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเราได้หรอก!"

"ฆ่ามัน!"

ตามการตะโกนของคนคนหนึ่ง คนที่เหลือต่างก็พุ่งไปยังเย่เหยียน

ในชั่วพริบตา ยอดฝีมือจำนวนนับร้อยได้จู่โจมไปยังเย่เหยียน

แต่ในชั่วพริบตานี้ ดวงตาทั้งคู่ของเย่เหยียนก็กลายเป็นสีเหลืองทอง คล้ายกับดวงตาของมังกร และกวาดมองไปยังทุกคน

จากนั้นเขาก็ยกกรงเล็บอันโหดเหี้ยมทั้งคู่ขึ้นมา และตบไปยังคนเหล่านั้นที่พุ่งเข้ามา

ควับ!

ควับ!

ควับ....

กรงเล็บมังกรรวดเร็วและรุนแรงเป็นพิเศษ และพลังก็น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

ไม่ว่าใครที่ถูกกรงเล็บมังกรโจมตี เลือดเนื้อก็ขาดวิ่น และกระดูกก็จะแหลกออกเป็นชิ้นๆ

แม้แต่คนที่ใช้อาวุธต้านทานกรงเล็บมังกร ก็ถูกกรงเล็บมังกรที่ปล่อยพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมาทำให้อวัยวะภายในแตกสลาย และดาบของพวกเขาก็หักลง และตายตรงนั้นทันที

ไม่มีใครสามารถสู้เย่เหยียนได้เลย!

"อะไรกัน?"

เลขาเหยียนตกตะลึงตาค้าง และคิดว่าตัวเองตาฝาดไป

"มันเป็นไปไม่ได้....เป็นไปไม่ได้...."

คนที่เหลือต่างก็ตกใจถึงขีดสุด

"กองกำลังทหารของเมืองหลงซินของพวกคุณถูกย้ายออกไปช่วยงานแล้ว ส่วนมู่หรงซง การปรากฏตัวที่ล่าช้าของเขาจะต้องกำลังดูดซับผลประโยชน์จากร่างเทพยุทธ์เหล่านั้น และกำลังอยู่ในการเข้าฌาน และพวกคุณก็ขัดขวางฉันเอาไว้ไม่ได้! ถ้าไม่ไสหัวไป ก็จะต้องตาย!"

เย่เหยียนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ เลขาเหยียนก็เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างในทันที

เกรงว่าเย่เหยียนคงจะรออยู่ที่เมืองหลงซินมาก่อนหน้านี้แล้ว และเขาก็รอให้กองกำลังสองหมื่นนายออกไปจากเมืองหลงซินก่อน แล้วจึงโจมตีเมืองหลงซิน

คนคนนี้ช่างราวกับงูพิษเสียจริงๆ

"ทุกคนอย่ากลัวไปเลย ต่อให้เขาแข็งแกร่งแค่ไหนก็เพียงแค่คนคนเดียว ถ้าหากเขาใช้พลังแห่งสวรรค์ จนพลังแห่งสวรรค์ของเขาหมดลง เขาก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย! ฟังนะ ใครสามารถสังหารเขาได้ จะได้รับรางวัลเป็นมรดกของเทพยุทธ์!"

เลขาเหยียนคำรามเสียงดัง

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา แววตาของทุกคนต่างก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

"เลขาเหยียน คุณพูดจริงเหรอ? หากสังหารคนคนนี้ แล้วจะได้รับมรดกของเทพยุทธ์จริงๆ เหรอ?"

เจ้าสำนักของลัทธิหนึ่งกล่าวถามทันที

"ทำไมฉันจะต้องโกหกพวกคุณด้วยล่ะ? ในมือของท่านประธานมีร่างของเทพยุทธ์สองสามคน มรดกก็อยู่ในมือของพวกเขา ถ้าหากสังหารคนคนนี้ได้ ก็ถือเป็นรางวัลอันยิ่งใหญ่เพื่ออาคารมอบรางวัลนำจับของพวกเรา ฉันจะทำการเรียกร้องมรดกแทนพวกคุณ จะมีอะไรยากลำบากล่ะ?"

เลขาเหยียนตะโกนขึ้นมาทันที

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ลังเลใจขึ้นมา

คำพูดของเลขาเหยียนพวกเขาก็ยังไม่เชื่อ

แต่ในท้ายที่สุดผู้ที่สนใจในผลประโยชน์ก็ไม่อาจทนต่อสิ่งล่อตาล่อใจได้ จึงส่งเสียงคำรามและพุ่งออกมาจากฝูงชน เพื่อเข้าไปสังหารเย่เหยียน

เมื่อพุ่งออกคนหนึ่ง ก็มีคนที่สอง คนที่สาม

อย่างช้าๆ คนที่โจมตีเย่เหยียนก็มากขึ้นเรื่อยๆ

เย่เหยียนถูกคนล้อมเอาไว้ทันที

แต่ทว่าในเมืองหลงซินที่เต็มไปด้วยความผันผวนนี้ ภายใต้สถานการณ์ของเมืองหลงซินนี้ คนคนหนึ่งกำลังเบ่งบานไปด้วยแสงอันศักดิ์สิทธิ์และกำลังดูดซับผลประโยชน์จากทะเลพลังงาน และกำลังกลืนกินมรดกอยู่

แสงแห่งเทพอันไม่มีที่สิ้นสุดก็ได้ปกคลุมร่างของเขา.....

จิ่วอวี้อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากบ่น

"ไม่แน่หรอก บางคนก็ชอบผจญภัย และอาจจะพบที่นี่โดยบังเอิญ"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าว

"คุณหนูฉินเจี้ยนพูดถูกครับ ความจริงแล้วเกี่ยวกับข้อมูลนี้ก็มาจากผู้ฝึกฝนคนหนึ่งที่มาพบที่นี่โดยบังเอิญ และฉันก็ได้รับข้อมูลนี้มาจากปากของผู้ฝึกฝนคนนั้นเหมือนกัน เพียงแต่ผู้ฝึกฝนคนนั้นไม่ได้กล่าวว่าในนี้มีอากาศพิษ เกรงว่าตอนที่ผู้ฝึกฝนคนนั้นมา อากาศพิษอาจจะยังไม่ได้สร้างขึ้น!"

เถาเฉิงกล่าว

"เช่นนี้ก็หมายความว่า อากาศพิษในครั้งนี้ก็จะต้องถูกสร้างขึ้นจากฝีมือมนุษย์น่ะสิ"

หลางหยากล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม: "บางทีด้านหลังอากาศพิษ......อาจจะมีคนอยู่ก็ได้!"

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป

"มี...มีคนอยู่? มีใครอยู่กัน?"

"ไม่รู้....."

"ถ้าหากมียอดฝีมือซ่อนตัวอยู่ เช่นนั้นพวกเราจะไม่จบเห่กันเหรอ?"

"พวกเรากลับกันดีไหม?"

ทุกคนกระซิบกระซาบกันขึ้นมา

แต่หลางหยากล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า: "มาจนถึงตรงนี้แล้ว มีเหตุผลอะไรที่จะกลับไปอีกล่ะ? นอกจากนี้พวกเรายังจะกลับไปได้อีกเหรอ? ถ้าหากทหารของอาคารมอบรางวัลนำจับตามมาทัน พวกเราก็จบเห่เหมือนกันนั่นแหละ!"

"พี่หลางหยา เช่นนั้นท่านคิดว่าเราควรจะทำอย่างไรดีล่ะ?"

ฉินเจี้ยนหนู่รีบกล่าวถาม

หลางหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: "ไม่ว่าทางด้านนั้นของอากาศพิษจะเป็นอะไร พวกเราก็จะต้องเข้าไปสำรวจดู ทุกคนใช้พลังแห่งสวรรค์ปกคลุมร่างกาย และปกป้องพลังเอาไว้ พวกเราจะเขาไปสำรวจอย่างระมัดระวัง และลองดูสถานการณ์ก่อน จำเอาไว้ว่าห้ามเปิดเผยร่างเด็ดขาด ถ้าหากมีอันตราย พวกเราจะถอยออกมาทันที!"

"ตกลง!"

ทุกคนทำการตัดสินใจ และเริ่มใช้พลังแห่งสวรรค์ตามๆ กัน และในมือก็ถืออาวุธ แล้วดินเข้าไปยังทางแคบๆ เพื่อเข้าไปในอากาศพิษ และทำการสำรวจทีละน้อยๆ

อากาศพิษอันเข้มข้น ได้ปกคลุมร่างกาย

ทุกคนต่างตั้งมั่น เดินไปยังข้างหน้าที่ไม่รู้จักด้วยความระมัดระวัง

แต่เดินไปได้ไม่นาน จู่ๆ ข้างหน้าก็มีเสียงสนทนาดังขึ้นมา

"มีคน!"

สีหน้าของหลางหยาเปลี่ยนไป และกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ทันที

ทุกคนตื่นตกใจ และหยุดร่างกายลง จากนั้นก็กลั้นลมหายใจเอาไว้....